تلفن تماس جهت رزرو یا کسب اطلاعات بیشتر : شعبه سعادت آباد ۲۲۳۵۴۲۸۲ - ۰۲۱ | شعبه قیطریه ۲۲۶۸۹۵۵۸ - ۰۲۱ | شعبه شریعتی ۸۸۴۲۲۴۹۵ - ۰۲۱

روانشناسی کودک ۹ سالگی

روانشناسی کودک ۹ سالگی

آنچه باید در مورد کودک ۹ ساله خود بدانید

شما والدین کودکی ۹ ساله هستید و شاهد پیشرفت و ترقی فرزندتان از زمانی که یک نوزاد محتاج کمک بود تا حال که به وسیله ویژگی های شخصیتی خودش تبدیل به کودکی مستقل تر ازقبل شده است بوده اید، نگران نباشید  او همچنان نیازمند کمک شماست تا به بزرگسالی شاد و سالم تبدیل شود.

مهارت های جسمی او تاجایی رشد کرده است که کنترل مناسبی روی بدن خود دارد و او را قادر به بازی و رقص می کند، او حالا می تواند روی استقامت، مهارت و سرعت خود تمرکز کند. او همچنان در حال رشد است و نیار به خواب  به میزان ۱۰ ساعت در روز دارد. شاید دراین سن وارد دوره بلوغ شود بنابراین بهتراست در رابطه با تغییراتی که با آن روبه رو می شود بحث کنید. او با جسمش آشناتر میشود و ممکن است نیازمند کمک باشد تا عزت نفسش را پرورش دهد تا بداند چگونه با  احساسی که به ظاهرش دارد، ارتباط برقرار کند. تحقیقات نشان داده است، در حدود ۹ سالگی اختلال غذاخوردن به وجود می آید. تشویق به  داشتن سبک زندگی سالم، تصویر از خود مثبت، و نشان دادن اینکه شما بیشتربه جسم او بها می دهید، از این اختلال جلوگیری می کند. اگر تا به حال در مورد روابط جنسی با او صحبت نکرده اید اکنون این کار را انجام دهید. کتاب ها و سازمان هایی وجود دارند که شما را راهنمایی می کنند  به روش صحیح این کا ر را انجام دهید.

ازنظر شناختی ، او می تواند منتقدانه فکر کندو نظرات و تفکراتش را به اشتراک بگذارد و نسبت به چگونگی کارکردن اشیاء مختلف کنجکاو  است، بنابراین شما هنوز هم با حجم زیادی سوال از جانب او رو به رو می شوید.

او تمایل دارد در جریان  تصمیم گیری های مهم مثل اینکه درتعطیلات به کجا برویم، قرار بگیرد و شاید از برنامه ریزی برای کارها لذت ببرد. او درحال درک پاداشی که با تاخیر داده می‌شود است  و اکنون با   سخت کار کردن در مدرسه برای رسیدن به جایگاهی که می خواهد داشته باشد درک وفهم  بیشتری در خود ایجاد می کند. مهارت خواندن ونوشتن او تاجایی رشد کرده است که می تواند اطلاعاتی که  روی آنها پژوهش  کرده است در گزارش کتاب ها ومقالات و داستان ها ارائه دهد. وهمچنان  از خواندن به عنوان سرگرمی لذت می برد. اگر او با خواندن و تحقیق کلنجار میرود، با او کار کنید، مثلا ارتباط  دادن بین علاقه ها و کارهای تحقیقاتی او به رفع این مشکل کمک می کند.

تکالیف ریاضی او احتمالا شامل عمل ضرب  و تقسیم ، کسر و هندسه می باشد و او می‌تواند اطلاعات را جمع آوری و  سازماندهی  کند و به صورت گزارشات و ارائه ها به اشتراک بگذارد. ممکن است متوجه استعداد او در جمع آوری اشیاء شده باشید که این ویژگی از جمع آوری سنگ ها و برگ هایی که چند سال قبل انجام می داد نشات می گیرد.

از نظر اجتماعی، او می تواند روابط پیچیده تر و قوی تری با گروه همسالانش داسته باشد و در هر زمان مشخص پیگیری کند چه کسی به او محبت  می کند. طبیعی است که به سمت هم جنسانش گرایش داشته باشد و نباید او را از این کار منع کنید چون همچنان در حال پرورش برخی روابط سالم با هم جنسان خودش است. ممکن است دوستان و فعالیت های اجتماعی از چیزهایی که خانواده برای او درنظرگرفته مهم تر باشد. فشار همسالان  تاثیر زیادی  بر او دارد و داشتن عزت نفس  به این علت که موجب پایبندی او به ارزش ها می شود در غلبه بر تاثیر های منفی  گروه همسالان موثر است.

وجدان او در حال رشد است  و او حس قوی عدالت طلبی دارد نه فقط یرای خودش یلکه برای همه.  این احساسات ممکن است تبدیل به عمل شوند مثل  تمایل به انجام کارهایی عملی  برای کمک به  کسانی که   بدبخت هستند. در حالیکه او ظرفیت پذیرش شکست را دارد و به اشتباههاتش اعتراف می کند و مسئولیت آنها را می پذیرد، همچنان پذیرش اینکه  اشتباه کرده برایش سخت است. وفتی به او مثال هایی ارائه دهید می تواند این موضوع را بیاموزد. ممکن است با انتقاد به راحتی خجالت زده و ناراحت شود، پس لازم است  از برداشتی که او از حرف های شما می کند مطلع باشید، عینی بودن و تمرکز روی موضوع یا عمل وی، تا تمرکز روی خود او به عنوان یک فرد، می تواند کمک کننده باشد.

راه های زیادی برای حمایت از او وجود دارند. خلق او هرلحظه در حال تغییر است و اجاره دهید بداند او را دوست دارید، حتی اگر رفتارش را دوست نداشته باشید، ضمن این که وضع محدودیت های واضح و دائمی به او کمک می کند احساساتش را متعادل کند. با کارهایی مثل وظایف در خانه، صحبت در رابطه با خرج کردن و پس انداز عاقلانه و یا اجازه دادن به  شرکت در برنامه ریزی برای خانواده او را تشویق کنید در باره نگرانی هایش صحبت  کند،  احساسش را بروز دهد و حس مسئولیت پذیری را درخود ارتقا دهد. این کارها به او اطمینان و مهارت هایی که نیاز دارد، می دهد. توجه به مباحث ایمنی که ممکن است اکنون تغییر کرده باشد، با ارزش است پس لازم است در رابطه با استفاده از اینترنت و تلفن همراه و تغییر چهره خطرهای عجیب  با او صحبت کنبد.

فرزند شما در مسیر تبدیل شدن  به یک جوان گام برمی دارد و نقش شما در الگو دادن به رفتار، راه و رسم اخلاقی و نظرات شخصی اش اساسی است و به رشد او به عنوان بزرگسالی  شاد وسلامت کمک می کند.

 

بیشتر بخوانید:

پیش بسوی هشت سالگی

پیش به سوی ۷ سالگی

پیش به سوی ۶ سالگی

پیش بسوی پنج سالگی

برای کسب اطلاعات بیشتر و راهنمایی می توانید با متخصصان ما تماس بگیرید.

۵ نظر

  1. فریبا گفت:

    دخترم من ۹ سالشه و خیلی مضطرب و نگران هست به نظر شما باهاش چیکار کنم؟

  2. مشاور گفت:

    اضطراب یکی از ناراحت کننده ترین احساساتی است که ممکن است برای کسی پیش آید خصوصا اگر او کم سن هم باشد.نخست لازم است علت اضطراب را پیدا کرده و سپس در جهت برطرف کردن و از بین بردن آن به سرعت اقدام کنید.در این سن ، رایج ترین علت های اضطراب ، می تواند مشاجرات بین والدین با اختلافات عمیق آنها، طلاق والدین یا برخی مشکلات تحصیلی خود کودک مانند افت تحصیلی یا مشکلات یادگیری و هم اختلاف با خواهر و برادرها باشد.پدر و خصوصا مادر ایده آل یا مضطرب نیز می تواند موجب اضطراب کودک باشد.البته ممکن است علت اضطراب دختر شما هیچ کدام از موارد گفته شده نباشد.در هر حال اگر علت اضطراب دخترتان را شناسایی کردید که چه بهتر، در غیر اینصورت حتما به روانشناس کودک و نوجوان مراجعه کرده و پس از کشف دلیل آن ، علت را هر چه سریعتر از بین ببرید.وگرنه متاسفانه دخترتان در آینده با مشکلات جدی روبه رو خواهد شد.

  3. سادات گفت:

    سلام دخترم ۹ ساله دارم که از نظر هوشی مشکلی نداره بسیار زیبا و خوش لباس بودنش اهمیت میده.درسش خیلی خوبه من ازش انتظار دارم در ازمون های ماهانه در مدرسه از نفر سوم پایین نیاد متاسفانه بسیار در موقع درس خودندن به خصوص ریاضی به من وابسته است هر کاری می کنم به اتاقش بره ودرس بخونه دوست نداره و می خواد که کنار من بشینه. براش زمان مشخص میکنم که تو این تایم برو اتاقت و تست ها رو برن مدام بیرون میاد میگه مامان یه راهنمایی کوچیک، مامان فقط این سوال ،چرا توی هال درس نخونم.اگر براش تعیین نکنم خودش رو رها میکنه درس بی درس.چیکار کنم که مستقل درس بخونه و فقط به اجبار من ۲۰ نگیره.ممنون میشم کمکم کنید.

  4. زهرا صالحی گفت:

    سلام این دو تا جمله ( انتظار دارم در آزمونهای ماهانه در مدرسه از نفر سوم پایین تر نیاد، فقط به اجبار من ۲۰ نگیره) اگه میخواین با علاقه و انگیزه بیشتری هم ریاضی و هم سایر درسهاشو خودش بخونه و به شما یا معلمش وابستگی نداشته باشه؛ پس بهتره سطح توقعتون رو یه مقدار در حال نرمال بیارید و فراتر از توانایی فرزندتون ازش توقعی نداشته باشید.با اجبار و توقع بالاتر از حد توانایی کم کم ممکنه فرزندتون علاقه ای ش رو نه تنها به درس ریاضی بلکه همه درس ها از دست بده.

  5. مشاور گفت:

    نقش والدین در تکالیف مدرسه به صورت حمایتی و نظارتی مفید است و در پیشرفت تحصیلی و افزایش انگیزه شون موثره.اما اگر این نقش تبدیل به نقش عملکردی بشه و انجام تکالیف رو بر عهده بگیرید مضر میشه.دو نکته مهم در خصوص روابط شما دیده میشه که باید بهش توجه کنید.
    ۱- انتظارات شما از فرزندتان
    ۲- برنامه ریزی های درسی از جانب شما و کمک های غیر معمول
    زمانی که انتظارات شما از فرزندتان بالا باشد، او سعی می کند انتظارانتان را برآورده کند تا نزد شما مقبول افتد سعی می کند به هر طریقی که شده برای جلب محبت و توجه بیشتر شما ، به این مهم دست یابد .این امر چندین ضرر دارد .یکی اینکه استرس فرزند بالا می رود که مبادا نتواند توقعات شما را برآورده کند دوم اینکه خود و عزت نفس و ارزشمندی اش را مساوی با موفقیت تحصیلی مورد انتظار والدین می بیند.سوم اینکه ممکن است به راههای غیر معمول روی بیاورد تا انتظاراتتان را برآورده کند.چهارم اینکه برای اینکه مطمئن شود نزد شما ارزشمند است ، مدام پیش شما بیاید و بررسی کند که دیدتان نسبت به او چگونه است.پس بهتره، که به جای انتظار موفقیت داشتن، بیشتر برای تلاش و پشتکار ارزش قائل بشید و فرزندتون رو سوای عملکرد تحصیلی اش دوست بدارید و این دوست داشتن رو به او منتقل کنید.
    اما در مورد برنامه ریزی شما .این برنامه ریزی ها اولا باعث میشه کودک به شما وابسته بشه .دوم اینکه خودش شیوه برنامه ریزی متناسب با ویژگی های خود رو یاد نگیره.سوم اینکه این انتظار در او شکل بگیره که والدین موظف هستند برایش تعیین تکلیف کنند و اگر نکردند معنایش این است که تکلیفی ندارد.بنابراین رویه مناسب اینه که تدریجا برنامه ریزی رو به خودش واگذار کنید.منتها دقت داشته باشید که نمیشه به یکباره برنامه ریزی رو به خودش واگذار کرد.این کار مثل از شیر گرفتن کودک میمونه که باید تدریجی صورت بپذیره .کم کم ابتدا با مشارکت همدیگر ، در اوایل سهم شما بیشتر است و تدریجا کمتر می شود تا فرزندتان خودش مستقلانه بتواند برای خود هدف بنویسد ، پیشرفتش را ارزیابی کند، برای خودش پاداش تعیین کند و ….

نظر دهید

سوال امنیتی *