اختلال اضطراب جدایی در نوزادان | درمان تضمینی + تشخیص

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان باعث اضطراب بیش از حد مربوط به جدایی یک کودک از خانه و یا از کسانی (در نوجوانان و بزرگسالان) است که به فرد به آن ها وابسته است.

این اضطراب فراتر از میزانی است که برای رشد فرد انتظار می رود. ترس، اضطراب و  یا اجتناب ماندگار است، و حداقل به مدت ۴ هفته در کودکان و نوجوانان و به طور معمول ۶ ماه یا بیشتر در بزرگسالان به طول می انجامد.
اختلال اضطراب جدایی در نوزادان، معمولا از خانواده های غیرصمیمی نشات می گیرند. هنگامی که نوزاد از خانه و یا افراد وابسته اصلی جدا می شوند، ممکن است به طور پیوسته  احساس طرد، بی تفاوتی، غم و اندوه اجتماعی و یا مشکل تمرکز بر روی کار و یا بازی را نشان دهند.

بسته به سن افراد، ممکن است ترس از حیوانات، هیولا، تاریکی، دزد، سارق، آدم ربایان، حوادث رانندگی، سفر هواپیما، و شرایط دیگری را داشته باشند که به عنوان خطری برای یکپارچگی خانواده و یا خود افراد تلقی می شوند.

نگرانی در مورد مرگ و مردن نیز رایج است. امتناع از مدرسه رفتن ممکن است به مشکلات تحصیلی و اجتناب اجتماعی منجر شود.

کودکان ممکن است از این امر شکایت کنند که هیچ کس آن ها را دوست ندارد و یا مراقب آن ها نیست و در نتیجه آرزو می کنند که مرده بودند.

هنگامی که زمان جدایی بسیار ناراحت می شوند، ممکن است خشم و یا گاهی اوقات تنفر خود را نسبت به کسی که‌ آن ها را مجبور به جدایی‌ کرده، نشان دهند.

اضطراب جدایی در نوزادان دکتر هلاکویی

وقتی کودکان خردسال در شب تنها هستند، ممکن است تجارب ادراکی غیرمعمولی را گزارش دهند (مانند کودکانی که می گویند تصور می کنند افرادی که به اتاقشان ‌نگاه می کند، موجودات ترسناک به آن ها نزدیک می شوند یا حس می کنند چشم هایی به آن ها خیره شده اند).

کودکان مبتلا به این اختلال اضطراب جدایی در نوزادان اغلب به صورت سخت گیر، فضول و نیازمند توجه مداوم، می باشند. اغلب اوقات تقاضاهای مفرط کودک، به یک منبع سرخوردگی والدین تبدیل می شوند که  منجر به خشم و درگیری در خانواده است.

کودکان مبتلا به این اختلال اضطراب جدایی در نوزادان، گاهی اوقات، به صورت افراد وظیفه شناس، سازگار، و مشتاق به خوشحال سازی توصیف می شوند. کودکان ممکن است شکایت های جسمانی داشته باشند که به آزمایشات فیزیکی و روش های پزشکی منجر می شود ولی در  حقیقت مشکلی وجود ندارد.

حالت افسرده، غالبا وجود دارد و ممکن است با گذر زمان تداوم بیشتری پیدا کند و تشخیص فرعی اختلال افسرده خویی و یا اختلال افسردگی اساسی را توجیه کند. این اختلال ممکن است نسبت به اختلال مربوط به هراس با هراس از مکان های شلوغ اولویت داشته باشد.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان

اضطراب جدایی چیست؟

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان ممکن است باعث شود که کودک گریه کند، جیغ بزند، به شما بچسبد، سرش را تکان دهد یا صورتش را پنهان کند، این کودکان وقتی کسی که او را نمی شناسد به آن ها نزدیک می شود غوغا می کنند.

همین واکنش‌ها ممکن است در مورد اعضای خانواده و دوستانی نیز رخ دهد که به نظر می‌رسید کودک شما زمانی از آن ها لذت می‌برد اما اکنون آن ها را “غریبه” یا حتی یک تهدید می‌داند.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان مرحله ای از رشد طبیعی است. در این مرحله، کودکان وقتی از والدین یا مراقبان اصلی خود جدا می شوند، مضطرب می شوند. اختلال اضطراب جدایی در نوزادان معمولاً از ۸ ماهگی کودکان شروع می شود و در سنین ۱۰ تا ۱۸ ماهگی شدیدتر می شود.

هنگامی که از والدین یا مراقبان خود جدا می شوند، به ویژه زمانی که از خانه دور هستند، احساس خطر و ناامنی می کنند.

آن ها برای امنیت و اطمینان به والدین و مراقبان خود نگاه می کنند. گریه نشان می دهد که کودکان احساس دلبستگی به والدین یا مراقبان خود را ایجاد کرده اند. گریه در این شرایط یک واکنش مثبت است.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان تا ۲۴ ماهگی کودکان ادامه دارد. در این سن، کودکان ماندگاری اشیا را یاد گرفته اند و اعتماد پیدا کرده اند. اضطراب جدایی به مرور برطرف می شود زیرا کودکان یاد گرفته اند که والدین یا مراقبان آن ها حتی زمانی که دیده نمی شود نیز هنوز وجود دارند.

کودکان یاد گرفته اند که به والدین خود اعتماد کنند یا در نهایت مراقبان خود باز خواهند گشت.

چگونه اضطراب جدایی کودک از مادر را کاهش دهد

  1. به طور منظم او را در آغوش بکشید. کودک خود را در آغوش بگیرید و دلبستگی او را تقویت کنید
  2.  جدایی های کوتاه مدت را شروع کنید. او را در اتاقی قرار دهید و ابتدا مطمن شوید که اتاق امن است و سپس او را برای مدت کوتاهی تنها بگذارید.
  3. استقلال را تقویت کنید. به نوزاد خود اجازه دهید راحت در اتاق بگردد.
  4. توضیح دهید که چرا او را ترک می کنید و کی بر می گردید.  هرچه کودک بزرگ تر می شود بیش تر می توانید توضیح دهید.
  5. هرگز دزدکی او را تنها نگذارید. این کار باعث می شود که کودک اعتماد خود را نسبت به شما از دست بدهد. خداحافظی از او باعث می شود که احساس کند والدینش بی دلیل و ناگهانی او را ترک نمی کنند.
  6. بنشینید و با هم کتاب بخوانید.
  7. با کودک خود نقاشی بکشید.
  8. به کودک خود اجازه دهید با یکی از دوستان خود فعالیتی انجام دهد.
  9. وقتی فرزندتان بدون شما روز را پشت سر می گذارد، با تمجید از او، عزت نفسش را تقویت کنید.

درمان اضطراب جدایی در نوزادان

  1. پس از هربار شیر دادن کمی از کودک خود فاصله بگیرید تا اختلال اضطراب جدایی در نوزادان را کاهش دهید.
  2. حتما پیش از رفتن به کودک خود اطلاع دهید.
  3. به وعده هایی که می دهید عمل کنید تا اعتماد او را تقویت کنید.
  4. او را در محیط آشنا قرار دهید و از پرستار بخواهید به خانه بیاید.
  5. سعی کنید برنامه های ترسناک را مشاهده نکنید.
  6. به فرزندتان بگویید که حالش به مرور بهتر خواهد شد.

درمان اختلال اضطراب جدایی در کودکان

  • روانپزشکان کودک، روانشناس کودک یا روانپزشک کودک می تواند در مورد اضطراب جدایی کودک و نوزاد تشخیص درست را دهد و برای درمان آن برنامه لازم را تهیه کند:
  • گفتار درمانی. گفتار درمانی به کودک شما کمک می کند تا احساسات خود را بیان کند و بدون استرس و نگرانی نشان دهد که چه چیزی باعث اختلال اضطراب جدایی در نوزادان در او می شود.
  • بازی درمانی. استفاده از بازی درمانی یک راه بسیار موثر برای درمان اختلال اضطراب جدایی در نوزادان است که باید توسط متخصص صورت بگیرد. بازی درمانی کمک می کند تا کودک با احساسات خود روبرو شود.
  • مشاوره خانواده. مشاوره خانواده به کودک کمک می کند تا با افکاری که باعث اضطراب او می شود روبرو شده و با آن کنار بیاید، مشاوره خانواده کمک می کند که مهارت های مقابله ای لازم را یاد بگیرد.
  • درمان شناختی رفتاری. برنامه های درمانی شناختی رفتاری بر اضطراب جدایی دوران کودکی تمرکز دارد و شامل جلسات هفتگی با کودک و والدین است.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان

کنترل اضطراب جدایی در شب

ایجاد آسایش و اطمینان در طول روز ممکن است به کاهش اضطراب جدایی های شبانه کمک کند. با این حال، اغلب اوقات کمی حمایت اضافی در زمان خواب ضروری است و به کودکان کمک می  کند قبل از به خواب رفتن احساس امنیت کنند. برای ایجاد این حس امنیت کارهای زیر را انجام دهید:

  • به یک روال منظم قبل از خواب پایبند باشید.
  • مطمئن شوید که یک اسباب بازی یا پتوی مناسب و مورد علاقه خود را به همراه دارند.
  • هنگام گفتن شب بخیر آرام باشید، زیرا کودکان می توانند حالات مراقبین خود را تشخیص دهند.
  • اگر کودک از خواب بیدار شد با نوازش او را آرام کنید تا آرام شود، سپس اورا ترک کنید.
  • در صورت امکان از بیرون آوردن آن ها از رختخواب و تکان دادن آن ها برای خواب پرهیز کنید.

اضطراب جدایی کودکان در مدرسه

  • به کودک کمک کنید تا سریع تر به مدرسه بازگردد.
  • یک مکان امن را شناسایی کنید. در مدرسه مکانی امن پیدا کنید تا کودکتان در آن احساس آرامش پیدا کند و بر اختلال اضطراب جدایی در نوزادان غلبه کند.
  • از مربی کودک خود بخواهید تا اجازه دهد که با خانه تماس بگیرد و زمان کمی را با شما صحبت کند و با این کار استرس خود را کاهش دهد.
  • برای فرزند خود در ظرف غذایش نوشته ای بگذارید تا به او یادآوری کند که او را دوست دارید.
  • از مربی کودک خود کمک بگیرید و از او بپرسید که چه کارهایی ممکن است به او کمک کند.
  • به تلاش و پیشرفت کودک خود احترام گذاشته و او را ستایش کنید.

با کاهش استرس خود به فرزندتان کمک کنید

  • کودکانی که والدین مضطرب یا استرس دارند بیشتر مستعد اختلال اضطراب جدایی در نوزادان هستند و استرس بیش تری را تجربه می کند..
  • در مورد احساسات خود صحبت کنید. سعی کنید با مشاور در مورد احساسات خود صحبت کنید این کار به شما کمک می کند که بهتر بتوانید استرس و اضطراب خود را کنترل کنید.
  • به طور منظم تمرین کنید. ورزش باعث می شود که بتوانید استرس و اضطراب خود را بهتر کنترل کنید.
  • درست بخورید. تغذیه سالم به شما کمک می کند تا راحت تر با استرس کنار بیایید.
  • تمدد اعصاب را تمرین کنید. با کمک مدیتیشن و یوگا می توانید با استرس خود کنار بیایید.
  • به اندازه کافی بخوابید.
  • حس شوخ طبعی خود را حفظ کنید. خندیدن به بدن شما کمک می کند تا به طرق مختلف با استرس مبارزه کند.

علل شایع اختلال اضطراب جدایی

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان دارای علل بیولوژیکی، خانوادگی و محیطی هستند. عدم تعادل شیمیایی شامل دو ماده شیمیایی در مغز (نوراپی نفرین و سروتونین) به احتمال زیاد باعث ایجاد اختلالات اضطرابی می شود.

یک کودک یا نوجوان می تواند مضطرب بودن را به ارث برده باشد، اضطراب و ترس را نیز می توان از اعضای خانواده و دیگران آموخت. یک تجربه آسیب زا نیز ممکن است باعث اضطراب شود. روشی که فرد با اضطراب کنار می آید ممکن است در طول زمان آن را بدتر یا بهتر کند.

یک رویداد استرس زا در زندگی مانند تروما می تواند منجر به چسبیدن شخص یا کودک به یکی از عزیزان شود. طلاق، مرگ یا بیماری، آسیب محرکی است که اغلب در افراد مبتلا به مسائل اضطراب جدایی دیده می شود.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان

علائم اضطراب جدایی در نوزادان

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان مربوط به جدایی از خانه یا کسانی که فرد به آن وابسته است، توسط سه مورد (یا بیشتر) از موارد زیر، مشهود است:

  • پریشانی بیش از حد هنگام جدایی از خانه یا افرادی با‌‌ وابستگی بیشتر رخ می دهد و یا پیش بینی می شود.
  • نگرانی مداوم و بیش از حد در مورد از دست دادن یا آسیب دیدن احتمالی افراد
  • خجالتی بودن
  • گریه و جیغ زدن یا عصبانیت هنگام جدایی از والدین.
  • امتناع از تنها خوابیدن و گریه در صورت جدایی از والدین.
  • کابوس با موضوع جدایی و دوری از والدین و خانه
  • نگرانی بیش از حد در مورد ایمنی یکی از اعضای خانواده
  • معده درد، سردرد، یا سایر شکایات فیزیکی که باعث شکایت والدین می شود.
  • نگرانی بیش از حد در مورد ایمنی
  • امتناع از ترک والدین و چسبیدن بیش از حد به آن ها
  • تظاهر به بیمار بودن برای جوگیری از جدایی
  • نگرانی دائمی و بیش از حد در مورد اینکه یک واقعه نامطلوب منجر به جدایی آن ها از افراد نزدیکشان بیشتر می شود.
  • بی میلی یا امتناع از رفتن مداوم به مدرسه یا جای دیگر به دلیل ترس از جدایی
  • ترس یا عدم تمایل بیش از حد نسبت به ماندن در خانه یا بودن در مکان های دیگر بدون حضور افراد بزرگسال
  • کابوس های تکراری در مورد جدایی از خانه و اختلال اضطراب جدایی در نوزادان
  • شکایات مکرر از علائم فیزیکی (مانند سردرد، دل درد، تهوع یا استفراغ) که هنگام جدایی از افرادی با وابستگی اصلی رخ می دهد.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان باعث پریشانی بالینی قابل توجه و یا اختلال در  حوزه های مهم عملکردی اجتماعی، تحصیلی (شغلی) و یا موارد دیگر می شود.

این اختلال منحصرا در طول دوره اختلال فراگیر رشد، اسکیزوفرنی، یا دیگر اختلالات روان پریشی رخ نمی دهد.

بهترین سن جدایی کودک از مادر

نوزادانی که بعد از ۴ ماهگی در اتاق خود می‌خوابند، به طور کلی بیشتر می‌خوابیدند و کم تر بیدار می شوند، این نوزادان در آینده راحت تر به اختلال اضطراب جدایی در نوزادان بسیار کمک می کند.

تحقیقات نشان داده است که نوزادان در اتاق جدا بهتر می‌خوابند، زودتر به رختخواب می‌روند و مدت طولانی‌تری می‌خوابند. نوزادانی که در ۴ ماهگی به تنهایی می‌خوابند، دو برابر بیشتر از سایر نوزادان احتمال دارد که زمان خواب ثابتی داشته باشند و تا ساعت ۸ شب در رختخواب باشند.

منبع: Separation anxiety و How to approach separation anxiety in babies و How to Ease Your Child’s Separation Anxiety

سوالات متداول

۱ - علائم اضطراب چه می باشد؟

وقتی از اتاق بیرون می آیید گریه می کند. چسبیدن یا گریه کردن کودک به والدین هنگام موقعیت های جدید. بیدار شدن و گریه کردن در شب. امتناع از رفتن به خواب بدون حضور والدین در نزدیکی. ....

۲ - آیا نوزادان مبتلا به اوتیسم اضطراب جدایی دارند؟

کودکان مبتلا به اوتیسم اضطراب یا عصبی بودن خود را به همان روش هایی که کودکان معمولی در حال رشد انجام می دهند ابراز می کنند. در کودکان مبتلا به اوتیسم ما اغلب شاهد اضطراب جدایی هستیم.

۵ دیدگاه ها

  1. fateme64
    سلام من یک دختر 4 ساله دارم سال گذشته به علت اینکه درگیر پایان نامه بودم دخترم رو زمان های طولانی پیش مادرم می گذاشتم اوایل دخترم با این قضیه مشکلی نداشت وحتی خودش هم مایل بود شبها هم پیش مادرم بمونه ولی بعد از مدتی و طلانی شدن روند پایان نامه ام دخترم دوست نداشت شب ها بمونه ولی متاسفانه من مجبورش کردم بمونه.حالا دخترم به شدت به من می چسبه و اجازه نمیده هیچ کس حتی پدر خودش بغلش کنه.اصلا بغل مامانم اینا هم نمیره در حالی که در طول روز مدام در موردشون حرف میزنه و میگه بریم خونشون ولی وقتی میریم از من جدا نمیشه و بغلشون نمیره و حرف نمیزنه.برای حل مشکل باید چکار کنم؟
    پاسخ شهریور 28, 1396 at 2:39 ب.ظ
    • روانشناس کودک
      سلام دوست عزیز. کودک شما دلبستگی نا ایمن پیدا کرده به این معنی که میترسه از کنار شما تکون بخوره چون فکر میکنه ممکنه باز هم تنهاش بگذارید. در طول روز چند بار بهش بگید که علت اینکه تنهاش گذاشتید چی بوده و الان اون مورد برطرف شده و بگذارید به این اطمینان برسه که دیگه تنهاش نمی گذارید و یا اگر تنهاش گذاشتید حتما علت قانع کننده ای داشته. با کودک خودتون رو راست باشید و اگر زمانی نیاز هست دوباره مدتی پیش کسی بمونه تا شما به یه کارتون برسید مطمئن بشید علت این موضوع رو فهمیده و متوجه شده.
      پاسخ آبان 6, 1396 at 8:35 ب.ظ
  2. همیار
    سلام دوست عزیز همانطور که شما خودتان اشاره کردید ریشه اضطراب فرزندتان در رفتار شما بوده است.برای رفع این مشکل نیاز به زمان دارید اصرار نکنید فقط بهش اطمینان بدید که همیشه کنارش هستید.اگر برای مادرتون امکان دارد میتواند یکی دو روز بیاید منزل شما بماند تا ببینید چه واکنشی دارد بعد از مدتی میتوانید همراه دخترتان یک شب منزل مادرتان بمانید بهتر است یک مدت اصلا حساست نشان ندهید و زیاد در آغوش بگیریدش میتوانید مهد کودک ببرید تا در جمع همسالان باشد البته آگر انجا هم بی تابی کرد و حاضر نشد بدون شما برود از مدت زمان کم شروع کنید یک ساعت بماند بازی کند و با شما به خانه برگردد
    پاسخ شهریور 29, 1396 at 7:36 ب.ظ
  3. مهیا
    با سلام و خسته نباشید .من یه پسر 13 ماهه دارم که خیلی شدید به من وابسته است طوری که حتی برای چند دقیقه کوتاه هم بدون من نمی مونه و همه جا پیش خودمه.از یه طرف هم اصلا رابطه خوبی با پدرش نداره مثلا اصلا بغل باباش نمیره و هر کاری باباش نمیره و هر کاری که باباش میکنه نمیره سمتش الان پدرش خیلی دلسرد شده نسبت به پسرم چیکار کنم واقعا درمانده شدم؟
    پاسخ مهر 3, 1396 at 10:57 ق.ظ
    • روانشناس کودک
      سلام مهیا جان، جای نگرانی نداره، بچه ها معمولا در این سنین به مادر وابستگی بیشتری دارند و پیش مادر احساس ایمنی می کنند. این مسئله در شونزده الی هجده ماهگی بهبود پیدا می کنه.
      پاسخ مهر 25, 1396 at 3:14 ب.ظ

گفت و گو با مشاور کودک و نوجوان