کودک خجالتی
کودک خجالتی
خجالت را می توان به نوعی ویژگی شخصیتی برخی از انسان ها دانست که در واقع این خصیصه به گونه ای نیست که افراد را سزاوار سرزنش کند و چه بسا در برخی از فرهنگ ها خجالتی بودن جزو ویژگی های مثبت برای یک شخص تلقی شود اما به هر حال خجالتی بودن حتی اگر مثبت هم تلقی شود مانند بسیاری از ویژگی های مثبت دیگر اگر از حد نرمال خود فراتر رود می تواند موجب بروز بسیاری از اختلالات رفتاری و اجتماعی در افراد شود کما اینکه امروزه بسیاری از کودکان از مشکل خجالتی بودن رنج می برند که این خجالت می تواند موجب دوری آن ها از سایر افراد و تبدیل آن ها به یک موجود غیر اجتماعی و غیر طبیعی کند.
خجالتی بودن در کودکان و در واقع کودک خجالتی کسی است که ترجیح می دهد بجای مثلا حضور در جمع در کنجی خلوت بگزیند و یا به جای بازی های گروهی با خودش تنهایی و در خانه بازی کند و در کل می شود گفت که ترس از حضور در جمع و اجتماع به نوعی در تمامی کودکان خجالتی وجود دارد. کودکان معمولا تا سن ۳ سالگی مشکلی از بابت برقراری ارتباط با دیگران ندارند اما از این سن به بعد با فهم اختلاف ها و غریبه ها و آشنایان تفاوت گذاری آن ها اغاز شده و اگر به درستی مهارت های اجتماعی را یاد نگیرند می تواند بسیار بد بوده و در آینده آن ها تاثیر بد بگذارد.
نکته مهم در مورد کودک خجالتی و به طور کلی خجالت در کودکان این است که به هیچ وجه نباید انتظار داشت که کودک سریعا با افراد غریبه و یا یک محیط غریبه مانند مهد کودک که افراد جدید و غریبه بسیاری در آن هست خو گرفته و عادت نماید چرا که برخی والدین پس از اینکه کودک در اولین برخورد در محیط جدید احساس خجالت کند فکر می کنند که کودکشان خجالتی است اما باید گفت که حتی بزرگتر ها نیز برای خو گرفتن با محیط و مکان جدید نیاز به زمان دارند و یک فرد بزرگسال نیز پس از ورود به یک جمع و یا یک محیط جدید احساس خجالت خواهد کرد که این جای هیچ گونه نگرانی باقی نمی گذارد.
نکته بسیار مهم دیگر در مورد کودکان خجالتی این است که هرگز این ویژگی نباید برای آن ها گفته شده و گوشزد شود و این به این معنا است که هرگز نباید والدین در حضور جمع مثلا بگویند که ” ببخشید پسر من خجالتی است برای همین نمی آید برای دیدنتان” و یا ” دخترم خجالتی است و از اتاقش بیرون نمی اید” چرا که اگر این جملات به زبان آورده شود کودک گمان می کند که یک ویژگی منفی بزرگ در وجود اوست که پدر و مادرش را نیز شرمنده کرده است و به همین خاطر احساس گناه و مقصر بودن در او به وجود امده و او را از نظر روحی و روانی به هم خواهد ریخت. مثلا اگر یک مهمان دارید به جای اینکه به کودک بگویید که” خجالت نکش و خاله را بوس کن” به او بگویید” خاله تمایل دارد تو را ببوسد پس تو هم او را ببوس عزیزم” صبر و تحمل والدین برای خو گرفتن کودک با محیط و اطراف جدید و افراد جدید باید زیاد باشد چرا که کودک مثل بزرگ سالان نیست که کمی راحت با شرایط جدید کنار بیاید و اگر به طور مثال او را در باشگاه ثبت نام نموده اید ممکن است یک ماه طول بکشد تا او با افراد جدید و محیط جدید اشنا شده و خو بگیرد پس هرگز نیز نباید کودک را به انجام یک کار مجبور کرد و باید اجازه داد تا او به صورت نرمال و کم کم با شرایط جدید آشنا شود.
نکته بعدی این است که حتی اگر کودک خجالتی دارید نیز باید به او افتخار کنید و در جمع از نکات مثبت او بگویید تا اعتماد به نفسش زیاد شود. فرزندتان را در آغوش گرفته و به او محبت کنید و به او بگویید که دوستش دارید. مثل بزرگسالان که اجتماعی شدن را از محیط های کوچک و ارام ارام فرا می گیرند کودک نیز نباید به یکباره در یک جمع و یا محفل بزرگ قرار گیرد و کم کم باید از دوستان و نزدیکان او شروع نموده تا او به صورت تدریجی اجتماعی شدن و برقراری روابط را یاد بگیرد. و در نهایت باید گفت که خجالتی بودن کودکان کاملا هم یک ویژگی منفی یا مثبت نیست و می تواند بسیاری از خصلت های مثبت مانند بهتر گوش دادن به حرف دیگران، احتیاط بیشتر در انجام کارها و مواردی از این قبیل را در فرد تقویت نماید.
منبع:e-teb.com
سلام
تعداد زیادی از کودکان خجالتی هستن به نظر شما مهمترین عامل این خجالتی بودن کودکان چیست؟
ژنتیک یکی از علل خجالتی بودن کودکان است برای مثال ممکن است در خانواده ای پدر و مادر بگویند که ما هم در این سن به این صورت بودیم.
علت مهم دیگر “شخصیتی ” است و برگردد به رویداد های نوزادی که در این مورد هنوز تحقیقات کامل به اثبات نرسیده است ، ولی نوزادانی که احساسی و تحریک پذیرند ، دایم جیغ می زنند و خیلی گریه می کنند احتمالش است که در آینده در عدم برقراری زمینه های ارتباط درست در ردیف کودکان خجالتی و کم رو قرار می گیرند.رفتارهای آموخته شده از بزرگترها ، در معرض سرزنش های مرتب کودک از سوی والدین در روابط خانوادگی ، تنبیه یا حمایت بی اندازه کردن از کودک را از علل دیکر تاثیر گذار در خجالتی بودن کودکان است.
به نظر شما خجالتی بودن کودک که به خاطر ژنتیکی باشد آیا قابل حل است؟
بله قابل حل است در صورتی که والدین ، در برقراری تعاملات اجتماعی کودک با دیگران کمک کنند و مرتب کودک را وارد محیط های جمعی کنند و یا او را مرتب بیرون و یا پارک ببرند.این اوامر باعث می شود کودک ارتباط بیشتری با جامعه برقرار کند و حس ” خجالتی ژنتیکی ” در اثر اکتسابات و تمرینهایی که منجر به تعاملات می شود از بین برود.
سلام بنده شاغل هستم و دختری ۴ ساله دارم هر روز او را به مهد میسپارم دخترم بسیار خجالتی است حتی مربیان مهد هم این موضوع را چند بار به من تذکر دادند به نظر شما آیا مهد در خجالتی بودن او تاثیر داشته است؟
بله ممکن است.شما باید به ین مساله توجه داشته باشید که آیا این مهد کودک ، تعاملات کودکان را ترغیب می کند یا اینکه مرتب به کودکتان گوشزد کرده و با امر و نهی نشستن و حرف نزدن را یاد می دهد.
با نظر من باید مربی های مهد با کمک گرفتن از روانشناس و مشاوره در هفته دو یا سه بار ، روی اخلاق کودکان کار کنندو با توضیحات والدین در محیط خانواده و محیط جمع چگونگی برخورد با این گونه کودکام را متوجه شوند تا بتوانند بر مشکلات کم رویی کودکان غلبه کنند.
یکی از راههای درمان کم رویی عدم تحقیر و سرزنش مقابل دیگران است.برچسب هایی مانند اینکه دایم جلوی دیگران عنوان کنیم ” بچه ما خجالتی است ” ، ” سلام کردی ؟” و پدر و مادر از طرف بچه به دیگران ” سلام ” کنند، از بدترین نوع رفتارها محسوب می شود.در حقیقت کار چسباندن یک سطح رفتاری به کودک است و کودک این حرف را در خود می پذیرد که ” من یک بچه خجالتی هستم ” از راههای دیگر درمان کم رویی بردن کودکان به پارک و محیط های شلوغ می باشد.برای تقویت ارتباط تعاملات اجتماعی گام اول این است که اگر بچه ما ۵ ساله است در ابتدا با بچه های کم سن و هم سال خودش ارتباط برقرار کند و در برقراری ارتباط و دوستی با آنها تشویق شود.این امر باعث می شود که کودک بگوید من می توانم ارتباط برقرار کنم و کم کم اعتماد به نفسش تقویت شود و بتوانند با بچه های بزرگتر از خودش هم ارتباط برقرار کند.
آیا خجالتی بودن در کودکان یک نوع نقص و یا عیب محسوب می شود؟
خجالت در واقع نوعی ویژگی شخصیتی در کودکان است ، نه یک عیب و نقص که نیازی به دعوا و شرمندگی والدین داشته باشد .این ویژگی با تشویق و حمایت والدین قابل اصلاح است جالب است بدانید دانشمندان می گویند خجالتی بودن در بعضی فرهنگ ها مورد پسند و ستایش مردم است و از راه فرهنگ جامعه به کودکان به ارث می رسد.از نظر علمی احساس خجالت ، یک واکنش طبیعی نسبت به افراد یا محیط های جدید است که در حقیقت ترکیبی از حس ترس و کنجکاوی را در خود دارد.شیر خواران با دیدن غریبه رویشان را بر می گردانند.کودکان نو پا به زمین نکاه می کنند و یا به پدر و مادرشان می چسبند و حتی ممکن است در این شرایط به مکیدن انگشت شست بپردازند اما بیشتر بچه های قبل از ۳ سالگی به راحتی با همه ارتباط برقرار می کنند و به نظر بسیار اجتماعی می آیند اما بعد از این سن ، ترس بیشتر کودکان از غریبه های شروع می شود و آن ها حس خجالت و شرمندگی را یاد می گیرند.در این زمان که ناگهان کوچولوی اجتماعی و برون گرای شما تبدیل به یک موجودی خجالتی می شود.
سلام پسر منم خیلی خجالتیه و از اینکه تو جمع باشه گریزانه زمانی که مهمان هستیم همش اصرار داره که به خونه خودمون برگردیم من بابت خجالتی بودن او خیلی نگران هستم آیا ین خجالتی بودنش تا بزرگسالی ادامه خواهد داشت؟