بازی کردن چیست؟ چگونه کودکان بازی را تعریف می کنند

بازی کردن چیست؟

از نظر روانشناسی بازی کردن چیست؟

من به این نتیجه رسیدم که بازی به عنوان فعالیتی بهتر درک می شود که:

  • (الف) آزادانه توسط بازیکنان انتخاب و هدایت می شود
  • (ب) انگیزه ذاتی (به خاطر خودش انجام می شود و نه بخاطر پاداش بیرونی)
  • (ج) بر اساس قوانین درون ذهن بازیکن ساختار یافته است
  • (د) همیشه خلاق و معمولاً تخیلی، و
  • (ه) در یک چارچوب ذهنی فعال، هوشیار، اما نسبتاً بدون استرس انجام شود.

قدرت بازی در ارتقای رشد و یادگیری سالم کودکان

در توضیح این تعریف، توضیح داده ام که چگونه هر یک از این ویژگی ها به قدرت بازی در ارتقای رشد و یادگیری سالم کودکان کمک می کند. به طور خلاصه:

  • از آنجا که بازی آزادانه توسط بازیکنان انتخاب و هدایت می شود، بازی نیروی اصلی برای یادگیری کودکان است که چگونه ابتکار عمل کنند، رفتار خود را هدایت کنند، با همبازی ها گفتگو کنند و با آنها کنار بیایند و مشکلات خود را حل کنند.
  • از آنجایی که بازی به طور ذاتی انگیزه دارد، بازی نحوه کشف، تعقیب و مهارت کودکان در کاری است که دوست دارند انجام دهند.
  • از آنجا که توسط قوانین ذهنی هدایت می شود، بازی نحوه یادگیری کودکان برای برنامه ریزی، ساختار، و ایجاد مرزها (قوانین) برای فعالیت هایی است که آنها را درگیر می کند.
  • از آنجایی که بازی همیشه خلاقانه و اغلب بسیار تخیلی است، بازی نحوه تمرین کودکان و افزایش ظرفیت های خود برای خلاقیت و تخیل است .
  • در نهایت، وضعیت ذهنی بازی – فعال و هوشیار اما نسبتاً بدون استرس – در بسیاری از مطالعات نشان داده شده است که حالت ذهنی ایده آل برای یادگیری هر چیز جدید یا انجام هر کاری است که نیاز به خلاقیت یا ایجاد بینش جدید دارد.

در مجموع، میل به بازی ابزاری طبیعی است که کودکان را وادار به تمرین ضروری ترین توانایی هایی می کند که همه کودکان برای داشتن یک زندگی رضایت بخش، معنادار و سازنده نیاز دارند.

چگونه کودکان فعالیت را به عنوان بازی یا عدم بازی تشخیص می دهند

من تعجب کرده‌ام که خود بچه‌ها، مخصوصاً جوان‌ها، بازی را چگونه تعریف می‌کنند. به نظر می رسد که مطالعات تحقیقاتی زیادی وجود داشته است که در آنها از کودکان خردسال – معمولاً در پیش دبستانی یا مهدکودک – به طرق مختلف خواسته می شود که بین بازی و بازی نکردن تمایز قائل شوند.

در بررسی ۱۲ مطالعه از این دست، ناتاشا گودال و کتی اتکینسون (۲۰۱۹) به این نتیجه رسیدند که حتی کودکان بسیار خردسال نیز درک نسبتاً روشنی از تفاوت بین بازی و عدم بازی دارند و این از کودکی به کودک دیگر مشابه است.

از همه مهمتر برای بحث حاضر، ویژگی کلیدی بازی برای کودکان این است که توسط کودکان انتخاب و کارگردانی می شود. در مطالعه پس از مطالعه، فعالیت‌هایی که توسط معلم تنظیم و نظارت می‌شد – حتی اگر بچه‌ها اذعان داشتند که سرگرم‌کننده هستند – به عنوان بازی قضاوت نمی‌شد.

 بازی کردن چیست؟

به عنوان نمونه ای از چنین مطالعه ای، جاستین هوارد و همکارانش (۲۰۰۶) به کودکان تصاویری از بچه های دیگر درگیر در فعالیت های مختلف نشان دادند و از آنها خواستند که هر کدام را به عنوان “بازی” یا “بازی نکردن” قضاوت کنند.

مشخص شد که قابل اعتمادترین شاخص برای کودکان وجود یا عدم حضور یک بزرگسال است. اگر یک بزرگسال (که معمولاً معلم است) حضور داشت، این فعالیت اغلب به عنوان «بازی نکردن» ارزیابی می‌شد، حتی اگر بچه‌ها خوشحال و درگیر به نظر می‌رسیدند.

 

اگر بزرگسالی حضور نداشت، اغلب به عنوان «بازی» قضاوت می شد. همچنین کودکان در صورتی که بیش از یک کودک در آن شرکت داشته باشند، یک فعالیت را به عنوان بازی قضاوت می کنند تا زمانی که یک کودک به تنهایی کاری را انجام می دهد.

ظاهراً فرض کودکان این است که اگر یک بزرگسال در آن حضور داشته باشد، احتمالاً بزرگسال مسئولیت را بر عهده می گیرد، بنابراین بازی نیست. و اگر هیچ بزرگسالی حضور نداشته باشد اما دو یا چند کودک با هم کاری انجام می دهند، به احتمال زیاد بازی می کنند، زیرا این همان کاری است که بچه ها وقتی با هم هستند بدون بزرگسالی انجام می دهند.

هوارد و همکارانش (۲۰۰۶) همچنین تحقیقات قبلی در مورد درک کودکان از بازی را مرور کردند و به این نتیجه رسیدند که در مجموع، کودکان یک فعالیت را بازی می‌دانند اگر

  • (الف) توسط کودکان کنترل شود،
  • (ب) لذت‌بخش باشد،
  • (ج) ) هیچ هدف از پیش تعیین شده ای ندارد و
  • (د) شامل تظاهر است. 

آری این فهرست به خوبی با فهرستی که من بر اساس کار سایر پژوهشگران نمایشنامه و مشاهدات و تفکرات خودم تهیه کردم مطابقت دارد. من ظاهراً خیلی دور نیستم.

بازی کردن چیست؟

بازی چیست؟

برنامه های آموزشی مبتنی بر بازی اغلب پخش نمی شوند

متأسفانه بسیاری از متخصصان آموزش که شنیده اند بازی برای یادگیری کودکان مفید است، نمی دانند بازی چیست. آنها برنامه‌های «یادگیری مبتنی بر بازی» را توسعه می‌دهند که اولین ویژگی تعیین‌کننده بازی را نقض می‌کند، زیرا توسط معلم انتخاب و تنظیم می‌شوند و کم و بیش به جای انتخاب آزادانه توسط کودکان، بر کودکان تحمیل می‌شوند. نقض می شود، بقیه نیز به طور کلی تضعیف می شوند.

من فکر می کنم برای معلمان سخت است که بازی واقعی را برای کودکان فراهم کنند، زیرا این به معنای کنار گذاشتن کنترل است. علاوه بر این، عقب نشینی و اجازه دادن به کودکان برای انجام کارهای خود ممکن است برای ناظران بزرگسال مانند تنبلی یا سهل انگاری به نظر برسد.

همانطور که وود و آتفیلد (۱۹۹۶) سالها پیش اشاره کردند، ابتکارات برنامه درسی که ادعا می کنند مبتنی بر ایده یادگیری مبتنی بر بازی است، می تواند نوعی جلیقه باشد، زیرا معلمان برای ارائه فعالیت هایی که شبیه بازی برای بزرگسالان دیگر هستند احساس فشار می کنند، اما جایی که معلم هنوز به وضوح مسئول است و به نظر می رسد “یادگیری” از آن نوعی که بزرگسالان انتظار دارند در کلاس درس ببینند در حال وقوع است.

منابع بازی کردن چیست؟

  •  Gray, P. (2013). Definitions of play. Scholarpedia 8: 30578.
  • Goodhall, N., & Atkinson, C. (2019). How do children distinguish between ‘play’ and ‘work’? Conclusions from the literature. Early Child Development and Care, 189, 1695-1708.
  • Howard, J., Jenvey, V., & Hill, C. (2006). Children’s categorisation of play and learning based on social context. Early Child Development and Care, 176, 379-393.
  • بازی کردن چیست؟ و چگونه درک می شود؟

 

گفت و گو با مشاور کودک و نوجوان