تلفن تماس جهت رزرو یا کسب اطلاعات بیشتر : شعبه سعادت آباد ۲۲۳۵۴۲۸۲ - ۰۲۱ | شعبه قیطریه ۲۲۶۸۹۵۵۸ - ۰۲۱ | شعبه شریعتی ۸۸۴۲۲۴۹۵ - ۰۲۱

کودک خجالتی

کودک خجالتی

کودک خجالتی

 

خجالت را می توان به نوعی ویژگی شخصیتی برخی از انسان ها دانست که در واقع این خصیصه به گونه ای نیست که افراد را سزاوار سرزنش کند و چه بسا در برخی از فرهنگ ها خجالتی بودن جزو ویژگی های مثبت برای یک شخص تلقی شود اما به هر حال خجالتی بودن حتی اگر مثبت هم تلقی شود مانند بسیاری از ویژگی های مثبت دیگر اگر از حد نرمال خود فراتر رود می تواند موجب بروز بسیاری از اختلالات رفتاری و اجتماعی در افراد شود کما اینکه امروزه بسیاری از کودکان از مشکل خجالتی بودن رنج می برند که این خجالت می تواند موجب دوری آن ها از سایر افراد و تبدیل آن ها به یک موجود غیر اجتماعی و غیر طبیعی کند.

خجالتی بودن در کودکان و در واقع کودک خجالتی کسی است که ترجیح می دهد بجای مثلا حضور در جمع در کنجی خلوت بگزیند و یا به جای بازی های گروهی با خودش تنهایی و در خانه بازی کند و در کل می شود گفت که ترس از حضور در جمع و اجتماع به نوعی در تمامی کودکان خجالتی وجود دارد. کودکان معمولا تا سن ۳ سالگی مشکلی از بابت برقراری ارتباط با دیگران ندارند اما از این سن به بعد با فهم اختلاف ها و غریبه ها و آشنایان تفاوت گذاری آن ها اغاز شده و اگر به درستی مهارت های اجتماعی را یاد نگیرند می تواند بسیار بد بوده و در آینده آن ها تاثیر بد بگذارد.

نکته مهم در مورد کودک خجالتی و به طور کلی خجالت در کودکان این است که به هیچ وجه نباید انتظار داشت که کودک سریعا با افراد غریبه و یا یک محیط غریبه مانند مهد کودک که افراد جدید و غریبه بسیاری در آن هست خو گرفته و عادت نماید چرا که برخی والدین پس از اینکه کودک در اولین برخورد در محیط جدید احساس خجالت کند فکر می کنند که کودکشان خجالتی است اما باید گفت که حتی بزرگتر ها نیز برای خو گرفتن با محیط و مکان جدید نیاز به زمان دارند و یک فرد بزرگسال نیز پس از ورود به یک جمع و یا یک محیط جدید احساس خجالت خواهد کرد که این جای هیچ گونه نگرانی باقی نمی گذارد.

نکته بسیار مهم دیگر در مورد کودکان خجالتی این است که هرگز این ویژگی نباید برای آن ها گفته شده و گوشزد شود و این به این معنا است که هرگز نباید والدین در حضور جمع مثلا بگویند که ” ببخشید پسر من خجالتی است برای همین نمی آید برای دیدنتان” و یا ” دخترم خجالتی است و از اتاقش بیرون نمی اید” چرا که اگر این جملات به زبان آورده شود کودک گمان می کند که یک ویژگی منفی بزرگ در وجود اوست که پدر و مادرش را نیز شرمنده کرده است و به همین خاطر احساس گناه و مقصر بودن در او به وجود امده و او را از نظر روحی و روانی به هم خواهد ریخت. مثلا اگر یک مهمان دارید به جای اینکه به کودک بگویید که” خجالت نکش و خاله را بوس کن” به او بگویید” خاله تمایل دارد تو را ببوسد پس تو هم او را ببوس عزیزم” صبر و تحمل والدین برای خو گرفتن کودک با محیط و اطراف جدید و افراد جدید باید زیاد باشد چرا که کودک مثل بزرگ سالان نیست که کمی راحت با شرایط جدید کنار بیاید و اگر به طور مثال او را در باشگاه ثبت نام نموده اید ممکن است یک ماه طول بکشد تا او با افراد جدید و محیط جدید اشنا شده و خو بگیرد پس هرگز نیز نباید کودک را به انجام یک کار مجبور کرد و باید اجازه داد تا او به صورت نرمال و کم کم با شرایط جدید آشنا شود.

نکته بعدی این است که حتی اگر کودک خجالتی دارید نیز باید به او افتخار کنید و در جمع از نکات مثبت او بگویید تا اعتماد به نفسش زیاد شود. فرزندتان را در آغوش گرفته و به او محبت کنید و به او بگویید که دوستش دارید. مثل بزرگسالان که اجتماعی شدن را از محیط های کوچک و ارام ارام فرا می گیرند کودک نیز نباید به یکباره در یک جمع و یا محفل بزرگ قرار گیرد و کم کم باید از دوستان و نزدیکان او شروع نموده تا او به صورت تدریجی اجتماعی شدن و برقراری روابط را یاد بگیرد. و در نهایت باید گفت که خجالتی بودن کودکان کاملا هم یک ویژگی منفی یا مثبت نیست و می تواند بسیاری از خصلت های مثبت مانند بهتر گوش دادن به حرف دیگران، احتیاط بیشتر در انجام کارها و مواردی از این قبیل را در فرد تقویت نماید.

برای کسب اطلاعات بیشتر و راهنمایی می توانید با متخصصان ما تماس بگیرید.

۴۳ نظر

  1. ناشناس گفت:

    سلام
    تعداد زیادی از کودکان خجالتی هستن به نظر شما مهمترین عامل این خجالتی بودن کودکان چیست؟

  2. مشاور گفت:

    ژنتیک یکی از علل خجالتی بودن کودکان است برای مثال ممکن است در خانواده ای پدر و مادر بگویند که ما هم در این سن به این صورت بودیم.
    علت مهم دیگر “شخصیتی ” است و برگردد به رویداد های نوزادی که در این مورد هنوز تحقیقات کامل به اثبات نرسیده است ، ولی نوزادانی که احساسی و تحریک پذیرند ، دایم جیغ می زنند و خیلی گریه می کنند احتمالش است که در آینده در عدم برقراری زمینه های ارتباط درست در ردیف کودکان خجالتی و کم رو قرار می گیرند.رفتارهای آموخته شده از بزرگترها ، در معرض سرزنش های مرتب کودک از سوی والدین در روابط خانوادگی ، تنبیه یا حمایت بی اندازه کردن از کودک را از علل دیکر تاثیر گذار در خجالتی بودن کودکان است.

  3. مهناز گفت:

    به نظر شما خجالتی بودن کودک که به خاطر ژنتیکی باشد آیا قابل حل است؟

  4. زاهد گفت:

    بله قابل حل است در صورتی که والدین ، در برقراری تعاملات اجتماعی کودک با دیگران کمک کنند و مرتب کودک را وارد محیط های جمعی کنند و یا او را مرتب بیرون و یا پارک ببرند.این اوامر باعث می شود کودک ارتباط بیشتری با جامعه برقرار کند و حس ” خجالتی ژنتیکی ” در اثر اکتسابات و تمرینهایی که منجر به تعاملات می شود از بین برود.

  5. سارا گفت:

    سلام بنده شاغل هستم و دختری ۴ ساله دارم هر روز او را به مهد میسپارم دخترم بسیار خجالتی است حتی مربیان مهد هم این موضوع را چند بار به من تذکر دادند به نظر شما آیا مهد در خجالتی بودن او تاثیر داشته است؟

  6. زاهد گفت:

    بله ممکن است.شما باید به ین مساله توجه داشته باشید که آیا این مهد کودک ، تعاملات کودکان را ترغیب می کند یا اینکه مرتب به کودکتان گوشزد کرده و با امر و نهی نشستن و حرف نزدن را یاد می دهد.
    با نظر من باید مربی های مهد با کمک گرفتن از روانشناس و مشاوره در هفته دو یا سه بار ، روی اخلاق کودکان کار کنندو با توضیحات والدین در محیط خانواده و محیط جمع چگونگی برخورد با این گونه کودکام را متوجه شوند تا بتوانند بر مشکلات کم رویی کودکان غلبه کنند.

  7. مشاور گفت:

    یکی از راههای درمان کم رویی عدم تحقیر و سرزنش مقابل دیگران است.برچسب هایی مانند اینکه دایم جلوی دیگران عنوان کنیم ” بچه ما خجالتی است ” ، ” سلام کردی ؟” و پدر و مادر از طرف بچه به دیگران ” سلام ” کنند، از بدترین نوع رفتارها محسوب می شود.در حقیقت کار چسباندن یک سطح رفتاری به کودک است و کودک این حرف را در خود می پذیرد که ” من یک بچه خجالتی هستم ” از راههای دیگر درمان کم رویی بردن کودکان به پارک و محیط های شلوغ می باشد.برای تقویت ارتباط تعاملات اجتماعی گام اول این است که اگر بچه ما ۵ ساله است در ابتدا با بچه های کم سن و هم سال خودش ارتباط برقرار کند و در برقراری ارتباط و دوستی با آنها تشویق شود.این امر باعث می شود که کودک بگوید من می توانم ارتباط برقرار کنم و کم کم اعتماد به نفسش تقویت شود و بتوانند با بچه های بزرگتر از خودش هم ارتباط برقرار کند.

  8. سمیه گفت:

    آیا خجالتی بودن در کودکان یک نوع نقص و یا عیب محسوب می شود؟

  9. مشاور گفت:

    خجالت در واقع نوعی ویژگی شخصیتی در کودکان است ، نه یک عیب و نقص که نیازی به دعوا و شرمندگی والدین داشته باشد .این ویژگی با تشویق و حمایت والدین قابل اصلاح است جالب است بدانید دانشمندان می گویند خجالتی بودن در بعضی فرهنگ ها مورد پسند و ستایش مردم است و از راه فرهنگ جامعه به کودکان به ارث می رسد.از نظر علمی احساس خجالت ، یک واکنش طبیعی نسبت به افراد یا محیط های جدید است که در حقیقت ترکیبی از حس ترس و کنجکاوی را در خود دارد.شیر خواران با دیدن غریبه رویشان را بر می گردانند.کودکان نو پا به زمین نکاه می کنند و یا به پدر و مادرشان می چسبند و حتی ممکن است در این شرایط به مکیدن انگشت شست بپردازند اما بیشتر بچه های قبل از ۳ سالگی به راحتی با همه ارتباط برقرار می کنند و به نظر بسیار اجتماعی می آیند اما بعد از این سن ، ترس بیشتر کودکان از غریبه های شروع می شود و آن ها حس خجالت و شرمندگی را یاد می گیرند.در این زمان که ناگهان کوچولوی اجتماعی و برون گرای شما تبدیل به یک موجودی خجالتی می شود.

  10. fateme گفت:

    سلام پسر منم خیلی خجالتیه و از اینکه تو جمع باشه گریزانه زمانی که مهمان هستیم همش اصرار داره که به خونه خودمون برگردیم من بابت خجالتی بودن او خیلی نگران هستم آیا ین خجالتی بودنش تا بزرگسالی ادامه خواهد داشت؟

  11. زاهد گفت:

    وقتی خجالتی بودن بچه ها شروع می شود اصلا لازم نیست نگران باشید؛ در شرایط طبیعی مانند ورود به یک مهد یا محیط جدید و یا شلوغ، خجالت کشیدن بچه ها کاملا طبیعی است زیرا بچه ها در این محیط ها با بزرگسالانی مواجه می شوند که تاکنون آن ها را نمی شناخته اند و علاوه بر آن ،باید یک سریاز وظایف را نیز انجام دهند .این موضوع حتی برای ما ها هم صدق می کند ؛ وقتی وارد یک جمع غریبه می شویم ، ناخود آگاه یک قدم خودرا به عقب می کشانیم.

  12. نرگس گفت:

    سلام دخترمنم ۷ سالشه خیلی کم حرف همیشه خونه خودمون همش حرف میزنه، شعر میخونه بازی میکنه ولی وقتی میریم مهمونی کم حرف میشه خیلی و وقتی ازش میخوام از شعر هایی رو که بلده بخونه روش نمیشه و خجالت میکشه.نمیدونم چرا؟

  13. زاهد گفت:

    بچه های خجالتی معمولا دوست ندارند مرکز توجهات یک جمع باشند .بنابراین شما نباید کاری کنید که ناگهان همه متوجه کودکتان بشوند این که از دخترتان بخواهید جلوی یک جمع که برای نخستین بار آن ها را می بیند، سنتور بزند یا برای آن ها شعر بخواند، کار نادرستی است.کودکان فقط برای کسانی این کار را می کنند که به آن ها اعتماد داشته باشند این که شما به طور غیر منتظره و بدون اطلاع قبلی به فرزندتان ، از او چنین کارهایی را بخواهید ؛ باعث سرخوردگی کودک می شود به ویژه در دوران پیش دبستانی که زمان ساخته شدن اعتماد به نفس کودک است.بد نیست بدانید سخنرانی و اجرا در جمع ترس شماره یک بزرگسالان است چه برسد به بچه ها!!

  14. Blizka گفت:

    به نظر همین بر جسب زدن به کودک که کودک من خیلی خجالتی است اشتباهه این طوری بیشتر به کودک تلقین می شود و باعث می شود که تلاشی برای اجتماعی شدن نکند

  15. زاهد گفت:

    بله کاملا درست است است. «ببخشید این پسر من خجالتی است »یا « دخترم خجالت می کشد،برای همین نمی آید تا با دختر شما بازی کند » این ها همان جملاتی است که مادر و پدر یک کودک خجالتی معمولا زمان روبه رو شدن با دیگران به زبان می آورند غافل از اینکه این کار اشتباه است.گفتن این که فرزندتان خجالت می کشد یا خجالتی است، به او ین پیام را می دهد که چه چیز غیر طبیعی در وجودش هست و شما از این بابت شرمنده و یا نگران هستید.همین موضوع موجب می شود تا کودک احساس گناه و تقصیر کند.این احساس گناه به جای آن که کودک را در رویارویی با حس خجالت ، توانمند کند، بدتراو راگوشه گیر و ساکت می کند .اگر می خواهید فرزندتان هنگام روبرو شدن با فامیل های نسبتا دور ، کمتر ترسیده و خجالت بکشد بهترین راه آن است که به کودک توضیح دهید باید انتظار چه چیزی را داشته باشد مثلا بگویید : « عمه شیرین دوست دارد تو را ببوسد تو هم عمه را ببوس.» اگر به کودک بگویید :«خجالت نکش! » او حتما بیشتر خجالت خواهد کشید.

  16. رویا گفت:

    متاسفانه من آدم خجالتی هستم و در ارتباط با دیگران لطمه های زیادی دیدم اعم از اینکه به موقع حرف به حقم رو نتونستم بگم و این کم چیزی نیست…

  17. پارمیدا گفت:

    منم خیلی خیلی خجالتی هستم و هر چقدر هم تلاش میکنم نمیتونم برطرفش کنم

  18. گیتا گفت:

    منم خیلی خجالتی بودم مخصوصا در دوران دبستان،ولی بعد ها که بزرگتر شدم بهتر شدم طوری که الان همه می گویند روابط عمومی فوق العاده ای دارم.یکی از عواملش را این میدانم که پدرم در حضور خواهرم از من تعریف می کرد که چقدر خوب وارد یک مهمانی شدم و با همه سلام کردم و دست دادم.البته در آن مهمانی من طوری غافلگیر شدم که نه راه پس داشتم و نه پیش.اما متاسفانه الان پسرم خجالتی شده و نمیدانم چه کنم تا درست شود؟

  19. عادل گفت:

    دخترم کلاس اوله دبستانه توی هیچ کدام از فعالیت های کلاسی شرکت نمیکنه و مدرسه رو دوست نداره نمیدونم چرا؟بااینکه فوق العاده باهوشه.لطفا راهنمایی کنید؟

  20. میترا گفت:

    باهاش وقایع زندگی اجتماعی و مدرسه رو تمرین کنید در شکل خاله بازی.در استعدادهاش اون رو تشویق کنید.

  21. حدیث گفت:

    با سلام و خسته نباشید.
    دختر من پیش دبستانیه تو مدرسه وقتی که من نیستم معلمش میگه خوب شعر میخونه و حرف میزنه و لی وقتی منو میبینه دهنش رو میبنده و دیگه حرف نمیزنه و مدام منو نگاه میکنه پیش فامیل همینطوره وقتی ما نیستیم خوب حرف میزنه .من خیلی نگرانم لطفا مرا راهنمایی کنید

  22. lira گفت:

    احتمالا هنگام حرف زدن عکس العملی از شما دیده که باعث ترس و سرافکندگی و خردشدنش شده و همین موضوع باعث ممانعت حرف زدن پیش شما شده است.بهتر است شعر و آهنگ ها ی شاد بزارین و خودتون با آهنگ هم صدا بخونید و با کودکتان بازی کنید و ازش بخواین شما رو همراهی کنه

  23. نجمه خداپرست گفت:

    با سلام پسر ۶ ساله ای دارم.او در محیط پیش دبستان با هیچ بچه ای دوست نمی شود در میهمانیها بخصوص فامیل دور وارد جمع بچه ها نمی شود فقط از دور نگاه می کند ولی معلوم است که دلش میخواهد برود پیششان ولی نمیرود حتی شعر های مهمد کودک را هم برایم نمیخواند.لطفا راهنمایی کنید.

  24. مشاور گفت:

    یکی از مشکلات رفتاری کودکان ، کمرویی است که بر خلاف سایر مشکلات ظاهرا رفتاری آزار دهنده نیست و نه برای خانواده و نه محیط مدرسه مشکل ساز نیست و گاهی نیز به عنوان یک حسن از آن یاد می شود، اما متاسفانه استمرار یک اختلال رفتاری است که در بسیاری از مواقع مانعی برای شکوفایی قابلیت ها، خلاقیت ها و ایفای مسئولیت های کودک در آینده می شود.در کمرویی ، کودک فقط به خود توجه داشته و از مواجه شدن با دیگران دچار ترس و نگرانی می شود.این حالت گاهی به قطع ارتباط و گاهی به ارتباط ناقص تبدیل شده و موجب آزار فرد کمرو می شود و کم کم اعتماد به نفس وی کاهش یافته و دچار مشکلات دیگر رفتاری خواهد شد.برای درمان بهتر ، باید به کودک روش های صحیح برخورد صحیح با شرایط و موقعیت های مختلف را آموزش داد و کوشید موقعیت های آزمایشی جهت تمرین آموخته ایش فراهم شود.
    توانمندیهای جسمانی و استعدادهای کودک را باید تقویت واز آن توامندنی ها در جمع استفاده کرد.هنگام صحبت کردن و ارتباط کلامی با فرزندان، ارتباط چشمی را نباید نادیده گرفت و باید از او خواست با پدر و مادر و دیگران ارتباط چشمی برقرار کند.همچنین باید کودک را در کلاس های مهارتی یا هنری ، ورزشی و …شرکت داد و زمینه فعالیت او را در کارهای گروهی و اجتماعی م ساخت.

  25. نفس گفت:

    سلام من ۱۳ سالمه …خجالتی ام بسیار شدید.اعتماد به نفسم ر. از دست میدم موقع حرف زدن.تو یه مهمونی میریم باید نیم ساعت خجالتم آب شه و بعد حرف بزنم و با بچه ها بگم و بحرفم.تو مدرسه هم دوست دارم ولی به جوری باهاشون حرف میزنم آروم و مسخره

  26. میترا گفت:

    خجالتی بودن ۲ منشا درونی و اکتسابی دارد که هیچ کدام از این دو بر دیگری برتری و غلبه ندارد.یک انسان می تواند به لحاظ ژنتیکی درونگرا باشد اما از طریق تمرین و یادگیری روش های ارتباط موثر با دیگران را نیز کسب کند.بنابراین به نظر می رسد اولین راهکار برای شما این باشد که دیدتان را نسبت به ویزگی های درونیتان کمی تلطیف کنید.قدم بعدی این است که دنبال کشف افکار پشت پرده ذهنتان باشید در زمانی که این حالت به شما دست می دهد..راه حل مشکل شما این است که اولا آدمای دیگه را خیلی بزرگتر از خودمون و یا آگاه تر از خودمون ندونیم.وقتی این دیدگاه رو در مورد دیگران اون جمع داشته باشیم به طور خودکار اعتماد به نفسمون پایین میاد و ممکنه هول بشیم و استرس بگیریم و این استرس هم باز بیشتر روی ارتباط و صحبت کردن ما تاثیر منفی بذاره.بنابراین می بینید که دقیقا او اتفاقی می افته که نباید می افتاد.یعنی می افتیم در یک سیکل معیوب که اولا این افکار ما رو منزوی میکنن و برای ارتباط بهمون استرس می دن و از طرف دیگه این استرس باعث این افکار مایوس کننده مییشن.

  27. نفس گفت:

    آیا خجالت در نوجوانی می تواند تاثیری در زندگی آینده ی من بگذارد؟

  28. زاهد گفت:

    اگر نتوانید آن را مهار کنید بله باید نشانه های آن را جدی بگیرید.بزرگترین عاملی که خجالت تولید می کند ، ایستادن در مقابل نگاه دیگران است، این ترس از نگاه دیگران اگر مهار نشود در آینده فرد را به یک اجتماع گریز حسابی تبدیل می کند، ترس از آبروریزی ،حقارت و … فرد را منزوی می کند واز ارتباط او با جامعه جلوگیری می کند، کار به جایی می رسد که فرد از فرط خجالت احساس خفگی کند و آن وقت این تبدیل به یک بیماری خواهد شد.

  29. نفس گفت:

    خب چه راهکارهایی برای پیشگیری از این اتفاق وجود دارد؟

  30. زاهد گفت:

    من چهار رهکار موثر برای از بین بردن خجالت پیشنهاد می دهم :
    ۱- فهرستی از موقعیت هایی که یش تر از همه تو را می ترساند تهیه کن؛دقیقا می دانی کدام موقعیت برای تو سخت تر است و می توانی روی آن کار کنی، مثلا گر صحبت کردن با غریبه ها تو را می ترساند، می توانی با هم کلام شدن با یک غریبه برای کم کردن حس خجالت تمرین بدهی.

    ۲- هیجان های خود را سرکوب نکن؛ این هیجان ها سرکوب شده هستند که تو را سرخ و سفید می کنند. و به لکنت می اندازند اگر به هیجانات اجازه بدهی بیرون بیاید آن وقت طوفان درونی ات بیرون آمده و وقتی طوفان بیرون بیاید همه چیز آسان تر و قابل تحمل تر خواهد شد و زودتر از آنچه فکر بکنی.

    ۳- با خودت تمرین کن؛ قبل از این که در موقعیتی قرار بگیری که از آن می ترسی ،این موقعیت را در ذهنیتت بازسازی کن و تمام کارهایی را که باعث ریختن ترست می شود، در ذهن تمرین کن، اگر با همان موقعیتی روبرو شوی که انتظارش را داری و آن را با تمام جزئیات ره ذهنت سپرده ای ، از مقابله با آن ترسی نخواهی داشت.

    ۴-به موقعیت های ترسناک حمله کن؛ به جای اینکه از موقعیت ها فرار کنی، آنها را برای خودت به وجود بیاور.مثلا اگر از ارتباط برقرار کردن با بک غریبه ترس داری ، به خودت قول بده که هفته ای سه یا چهار باز ، ارتباط کوچکی در حد مکالمات عادی روزانه، با یک غریبه داشته باشی، مثل گپ زدن با فروشنده ی روزنامه، صحبت با کسانی که همیشه دراتوبوس می بینی شان و…

  31. zohre گفت:

    پسرم ۶ سالشه.حدودا ۳ سال پیش دچار لکنت شده الان کمی بهتر شده ما بسیار خجالتیه به طوریکه وقتی به مهد رفتیم برای ثبت نام چشمهایش را بسته بود و اصلا جواب نمی داد از سلام کردم به کسی میترسه.خیلی بابت این موضوع نگرانم

  32. فربد گفت:

    کودکان خجالتی چگونه کودکانی هستند؟

    • مشاور گفت:

      هنگامی طفل خردسال رفتار محافظه کارانه و محتاطانه را در مورد بیگانگان در پیش میگیرد ، احساس دوگانه ای که همزمان او را به نزدیک شدن و برقراری ارتباط و همچنین دوری گزیدن فرا می خواند و از ویژگی های رفتار کمرویی ست،را ندارد.کودکان خجالتی تنها و گوشه گیر هستند و معمولا انفرادی بازی می کنند ولی از این بابت فشاری را احساس می کنند.بعضی بچه های بزرگتر تنها بازی کردن را ترجیح می دهند و به نظر می رسد به تقابل های اجتماعی کمتری نیاز دارند ولی از این بابت هرگز فشاری را که یک کودک واقعا کمرو احساس می کند، احساس نمی کنند ، پس نمی توان آنها را خجالتی به حساب آورد.ممکن است ، کم رویی در موارد پیشرفته بخصوص باعث آسیب پذیری کودکان شود.کم رویی توام با ترس در بزرگسالی پاسخی به اثرات نشات گرفته از ترسهای دوران کودکی است.رشد شناختی در خودآگاهی حساسیت اجتماعی بزرگتری را در سال دوم زندگی به وجود می آورد.

  33. پوران گفت:

    با سلام
    به نظر شما بیشتر چه شرایطی بچه را کمرو و خجالتی می کند؟

    • مشاور گفت:

      برخورد های جدید اجتماعی معمول ترین علت کم رویی است، مخصوصا اگر فرد خجالتی احساس کند که در مرکز توجه واقع شده است ، یک کم رویی رایج به تغییرات سریع محیط اجتماعی و فشار های ناشی از فضای رقابتی مدرسه و محیط کار نسبت داده می شود که افراد دهه ۸۰ باید از پس آن بر می آمدندوبزرگتر هایی که همواره نظر دیگران را درباره کودک می پرسند و استقلال کمی به کودکان خود می دهند باعث تشویق و تقویت احساس کم رویی در آنها می شود.

  34. ناشناس گفت:

    چرا برخی کودکان خجالتی تر هستند؟

  35. مشاور گفت:

    بعضی از بچه ها ذاتا خجالتی و کم رو هستند.این کودکان بیشتر از بقیه هم سالانشنان تمایل دارند که با یک موقعیت جدید اجتماعی با خجالت و کم رویی برخورد کنند.گرچه حتی این کودکان نیز ممکن است در برخورد با موقعیت های اجتماعی خاص ، این رفتار را از خود بروز دهند.پژوهشگران هر دو علت تربیت و سرشت طبیعی هر کودک را در این تفاوتهای فردی دخیل می دانند.
    تا کنون برخی جنبه های این رفتار را کشف کرده اند، سابقه فرهنگی و محیط خانوادگی نمونه هایی از نحوه رفتار در موقعیت های اجتماعی را به کودک پیشنهاد می کند.به عنوان مثال کودکان چینی که روز در مهد کودک سپری می کنند کم حرف تر از بچه های اروپایی و بچه های سوئدی بیش از کودکان آمریکایی از بودن در اجتماع احساس ناخشنودی می کردند.وقتی بعضی از والدین برچسب هایی مثل کم رو و خجالتی را به کودکان خود میزنند، آنها را تشویق می کنند در جهتی رفتار کنند که این پیشگویی والدین را به واقعیت تبدیل کنند.بزرگتر ها ممکن است محبوب بودن کودک خجالتی را در تقابلات اجتماعی استهزاء کنند و به این ترتیب باعث تقویت رفتار کم رویی در آنها می شوند.
    کودکانی که به شدت نهی می شوند تفاوت های فیزیلوژیکی را به نسبت به بچه هایی که آزادترند، نشان می دهند از جمله داشتن ضربان قلب پایدار تر و مرتب تر .بیشتر بچه هایی که همواره مورد امر و نهی بوده اند، از سن دو تا پنج سالگی رفتارهای محتاطانه ای را با همسالان و نوجوانان جدید در پیش می گیرند

  36. ناشناس گفت:

    چه موقع خجالتی بودن یک مشکل است؟

  37. مشاور گفت:

    کم رویی میتواند یک واکنش طبیعی و سازش کارانه با یک تجربه اجتماعی که اساسا فشار آور است باشد .با قدری خجالتی بودن کودک می تواند موقتا عقب بنشیند و دوباره کنترل خود را به دست آورد .معمولا وقتی کودک چند بار تجربه بودن با افراد نا آشنا را کسب می کند کم رویی کمتر می شود.اگر که مشکلات دیگری وجود نداشته باشند کودکان خجالتی از نظر روانپزشکی و مشکلات رفتاری به طور قابل ملاحظه ای در خطر نیستند .اما اگر رفتار خجالتی بودن در کودکان نه دوره ای و گذرا باشد و نه …از جهاتی در خطر نیستند.چنین کودکانی ممکن است مهارتهای اجتماعی را نداشته باشند و یا تصویر ضعیفی از خود در ذهن داشته باشند.ممکن است کفایت و سر رشته کمتری برای شروع بازی با همسالان خود داشته باشند.
    بچه های مدرسه که خودشان را خجالتی می دانند تمایل دارند خوشان را کمتر دوست بدارند و خودشان را کمتر صمیمی و بیشتر منفعل می دانند.چنین پندارهایی برداشت و نظر دیگران را هم در جهت منفی تحت تاثیر قرار می دهد.با توجه به تمایل دلایل فوق کودک کمرو ممکن است از جانب همسالانش ندیده گرفته شود و شانس کمی برای بسط دادن مهارتهای اجتماعی داشته باشد ، بچه هایی که این رفتار را تا دوران بلوغ و بزرگسالی ادامه می دهند خودشان را در مقایشه با همسالانشان تنها تر توصیف می کنند و دوسان صمیمی کمتری دارند و با جنس مخالف کمتر ارتباط برقرا رمیکنند.

  38. ناشناس گفت:

    چه راهکارهایی برای کمک به کودک خجالتی توصیه می کنید؟

  39. مشاور گفت:

    ۱- آگاه باشید و کودک را با همه آنچه که هست بپذیرید
    نسبت به احساسات و علاقه کودک بی تفاوت نبودن به شما امکان میدهد با کودک ارتباط برقرار کنید و نشان می دهد که شما به کودک احترام می گذارید ، این می تواند کودک را با اعتماد به نفس تر کرده و او را تحت فشار و کنترل قرار می دهد.

    ۲- عزت نفس را در کودک بالا ببرید.
    بچه های خجالتی ممکن است تصور ذهنی ضعیفی ار خود داشته باشند و احساس کنند که شاید پذیرفته نشوند.روحیه کودکان را برای نشان دادن توانایی هایشان تقویت کنید و استقلال آنها را تشویق کنید گاهی آن ها را ستایش کنید.کودکانی که درباره خودشان احساس خوبی دارند معمولا خجالتی نیستند.

    ۳- مهارتهای اجتماعی را گسترش دهید.
    روحیه بچه های خجالتی برای داشتن رفتارهای اجتماعی توقیت کنید .حتی اگر تنها بازیها شبیه هم باشند .با ایفای نقش در بازیهای کودک مهارتهای وارد شدن به اجتماع و برقراری ارتباط اجتماعی را به او آموزش دهید.همچنین امکان بازی کردن با بچه های کوچیکتر در حالیکه یک نفر در مقابل یک نفر دیگر بازی می کند می تواند به کودک اجازه دهد تا خودش را نشان بدهد.بازی با گروه همسالان جدید به کودک خجالتی اجازه می دهد تا شروه تازه ای داشته باشد.

    ۴-به کودک خجالتی فرصت دست گرمی کردن و امتحان موقعیت جدید را بدید.
    هل دادن و وادار کردن کودک برای ورود به موقعیتی که از نظر او تهدید آمیز است کمکی به ایجاد مهارتهای اجتماعی در او نمی کند به کودک کمک کنید احساس امنیت کند و لوازمی مهیا کنید تا او را به سمت تقابلات اجتماعی سوق دهد.

  40. فربد گفت:

    آیا خجالتی بودن همیشه بد است ؟؟؟؟به نظر من گاهی اوقات خجالتی بودن خصلت خوبی است

  41. زاهد گفت:

    هر بچه ای نیاز دارد که در مرکز توجه واقع شود.بعضی از ویژگی های خجالتی بودن مثل فرونی و محتاط و تو دار بودن مثبت تلقی می شوند.تا زمانی که به نظر نمی رسد کودکان بین دیگران خیلی در زنج و عذاب است یا اینکه غافل و بی توجه نمی نمایند ،مطالعه روانشناسی خاص و عمیقی دارد.

نظر دهید

سوال امنیتی *