مشاوره و تربیت کودک ۲ ساله تا ۳ ساله
در این مقاله ده نکته تربیتی و فرزندپروری در ارتباط با کودک دو تا سه سال شما ارائه شده است:
کودک شما در حالی که به در یخچال می کوبد جیغ می زند و می گوید: “آب میوه می خوام”.
“متاسفم عزیزم، آب میوه نداریم، نظرت چیه شیر بخوری…. یا ….”
“نههههههههه، من آب میوه می خوام!!” فریاد می زند در حالیکه خود را روی زمین می کشد و می غلتد…
نبودن آب میوه مطمئنا برای شما مشکل بزرگی نیست، اما به نظر برای کودک شما انگار دنیا به اخر رسیده…
قبل از رفتن به سوپر مارکت برای خرید آبمیوه یا چیزی مشابه، یا گفتن این جمله که “گریه کردنو تموم کن، فقط یه آبمیوست”…
بیاین با هم وارد دنیای کودک دو ساله شویم..
چه چیزی انتظار می رود؟
هر کودکی متفاوت است، برخی سر سخت تر و حساس ترند و برخی نیز آرام و راحت. برخی کودکان نقاط عطف رشدی را به صورت تدریجی طی می کنند و برخی نیز ناگهانی.
به صورت کلی شما می توانید این رفتارها را از کودک دو ساله انتظار داشته باشید:
- از کوره در رفتن و جیغ و داد غیر قابل کنترل
- نشان دادن احساسات به صورت بسیار غلو شده
- هر چیزی را از آن خود می دانند (حتی اگر مال انها نباشد).
- در خواست اینکه “خودم انجامش میدم”
- می خواهند مثل نوزادان رفتار کنند.
- تصور می کنند بزرگ هستند و زمانی کهمی فهمند اینجور نیست احساس سرخوردگی، غم و ناراحتی می کنند.
- مشکل در شریک شدن با دیگران، صبر کردن، نوبت کرفتن، کنترل تکانه و …
- مشکل با تغییرات
- تغییر در عادات غذا خوردن و خوابیدن
چه کار باید کرد؟
مانند اغلب موارد در فرزندپروری، هیچ فرآیند سه قدمی مستقیمی برای فرونشاندن تمام رفتارهای ناخواسته کودک شما وجود ندارد. بیشتر والدین از بینش های سریع استفاده می کنند، مانند نادیده گرفتن یا مهلت دادن.
کودک شما برای تنظیم هیجانات قوی خودش به کمکتان نیاز دارد، و بدین منظور، شما نیازمند استفاده از راهبردهای، نکات و روش های مختلف هستید.
این ده نکته به شما کمک می کنند تا حمایت، تشویق و امنیت را در این دوره از رشد برای فرزندتان به ارمغان آورید:
- همدلی کردن: ممکن است به کثیف بودن بشقاب آبی اهمیت ندهید، اما کودک شما اهمیت می دهد. خود را جای انها بگذارید و نشان دهید که مشکل انها را درک می کنید (حتی اگر موافق نیستید). “می دونم خیلی دوست داشتی با بشقاب ابی غذا بخوری اما شرمنده کثیف شده”… یا “می دونم که این بشقاب مورد علاقه توست!”
- محدود کردن نه گفتن: کلمه نه را برای موقعیت های خطرناک و خیلی جدی نگه دارید. به جای آن از جملات غیر مستقیم استفاده کنید: مثلا زمانی که کودک خودکار شما را می خواد؛ بگویید: “اینا خودکارای مامان هستند بذار برای تو مداد شمعی هارو بیارم”. یا به جای نه بله بگویید با پیشنهاد یک وضعیت دیگر مثلا: “وقتی کهنت رو عوض کردم می تونی بری بیرون بازی کنی”.
- تجربه های مشاهده ای برای کودک بسازید: کودکان با عمل کردن می آموزند. به جای پاداش دادن کودک بعد از اموختن یک فعالیت، در مورد انچه رخ داده با او صحبت کنید. “وای اینجا رو ببین همه توپ ها درست توی سبد رفتن وقتی اونا رو با دقت پرتاب کردی”. یا مثلا بگوئید: “وای ببین همه کتاب هارو بخوبی توی قفسه گذاشتی”.
- آموزش دهید: با وقت گذاشتن برای جستجو و تمرین روش های جدید در مدیریت موقعیت های سخت، به عنوان راهنمای کودک خود به بهتر شدن رفتار وی کمک کنید. “تو هر دو تا توپ رو می خوای، من توپم رو به سمت تو پرتاپ می کنم، می تونی به من برش گردونی؟” با یکدیگر تمرین و نقش بازی کنید، از اسباب بازی هایش استفاده کنید، داستان بگویید یا نقاشی بکشید و …
- کودک باشید!: با کارهای لذت بخش، کودکانه و گاها احمقانه کودک درون خود را نشان دهید. از صدای ربات گونه برای درخواست های خود استفاده کنید، مثل یک گوریل تو اتاق دنبال کودک بدوید، یا یک جفت شلوارش را روی سر خود بگذارید. دنبال راه هایی باشید که با چیزهای غیر قابل استفاده یا خسته کننده بازی بسازید.
- به آنها در نامگذاری احساسات کمک کنید: کودک شما در این سن در نامگذاری احساساتش به صورت منطقی و یا مرتبط مشکل دارد. روش های جایگزین را برای بیان احساساتش به وی نشان دهید. “کفشت خیلی تنگه، و یا “می خوای مامانو یک بار دیگه قبل از بای بای بغل کنی”.
- محدودیت ها را مشخص کنید: با مشخص کردن محدودیت ها در زندگی کودکان به کودک خود کمک کنید که احساس امنیت کند. تو می تونی عصبانی بشی اما به کسی آسیب نمی زنی. انتظار مقاومت از سوی کودک داشته باشید، ثابت قدم باشید و با احساساتشان همدلی کنید.
- ارام و صبور باشید: کودکان کار خود را می کنند (گاهی این کارها نیازمند صبر و تحمل زیادی از سوی شما هست). راه هایی را پیدا کنید که با فرایند طبیعی انها همگام باشد. به جای مجبور کردن وی به عجله کردن و یا سریع تر بودن، به او زمان بدهید تا بتواند مشکل را مثلا در اسباب بازیش یا در ماشین بیابد.
- محیط را تغییر دهید: از موانع کودک یاا قفل های کابینت استفاده کنید و یا دسترسی کودک را به اشیای شکستنی و ناایمن محدود کنید. بگذارید به چیزهایی که مناسب سنش هستند دسترسی داشته باشد. قسمت هایی از خانه را برای کودک قرار دهید که در انجا بتواند شلوغ و پر انرژی باشد.
- استقلال را تشویق کنید: ممکن است کودک شما قادر باشد بیشتر از شما بفهمد! اولین تمایل شما اینست که به وی همه چیز را بیاموزید، اما انها خیلی چیزها را از طریق چالش و درگیر شدن با موضوعات می آموزند. با فرصت دادن به انها کمک کنید تا تکلیفی را انجام دهند یا کار جدیدی را انجام دهند قبل از انکه شما مداخله کنید…
و یک چیز دیگر….
از این دوره سنی کودکتان لذت ببرید. به زودی کودک شما دیگر به قطارها هوهوچی چی نخواهد گفت، و به گربه ها نیز پیشی و میو میو نمی گوید. تا یکی دو سال دیگر کودک دیگر از شما نمی خواهد که به عروسکش غذا بدهید و یا روی کول خود بگذارید…
ممکن است الان باورتان نشود اما روزی دلتان برای فریادهای کودکتان و روی زمین غلتیدن و گریه کردن وی تنگ خواهد شد.
هنوز هم سوالاتی در مورد کودک دو ساله خود دارید؟؟
در دیگر مطالب سایت کودک و نوجوان نکاتی که باید در مورد کودک دو ساله خود مورد توجه قرار دهید ذکر شده اند…
“تا نوجوانی فرزندتان ما در کنار شما هستیم”
منبع:مشاورانه
سلام و خسته نباشید.اگه کسی پزشک برای درمان بیش فعالی و عصبی بودن کودک میشناسه لطفا آدرس مطب یا شمارشو برام بنویسه.
در این مورد میتونید با متخصصین کانون مشاوران ایران مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید.
۰۲۱-۲۲۶۸۹۵۵۸خط ویژه
سلام پسرم دو سال و هشت ماهشه باید برای بار دوم جراحی بشه یه مشکل مادر زادی داره و چون از روز اولی که به دنیا اومد تو مطب دکترا و محیط بیمارستان بود وحشت عجیبی از دکتر و بیمارستان داره به همین خاطر میترسم که مرحله دوم عملشو انجام بدن میترسم اتفاقی براش بیفته خیلی مضطربم لطفا اگر کسی تجربه مشترکی داره کمکم کنه.ممنون میشم.
با توجه به تجاربی که داشته ترس کودک شما غیر عادی نیست. یکی از مهم ترین مسائل برای کنار امدن با محیط بیمارستان و عمل جراحی نوع رفتار کادر بیمارستانی است. بعد از ان حتما سعی کنید هنگام جدا شدن از اون و رفتن به اتاق عمل به او بگویید که در کنارش هستید… در حالت عادی در محیط خانه زیاد با کودک خود بازی کنید و حضور متناسب و با کیفیت داشته باشید.
ببینید تا قبل عمل مدام باید کنارش باشید، همینطور که احسان گفت باید با پدرش یا مادرش ، هر کدومتون که خودش آروم میشد تماس فیزیکی داشته باشه، حتما باهاش حرف بزنید با خنده و با انرژی واسه این میگم با خنده چون با خودش فکر میکنه حتما اتفاق بدی نمیخواد بیفته که بابا یا مامان داره میخنده و شاده اونم انرژی میگیره حتما باهاش حرف بزنید ازهر چی که دوست داره بگید مثلا وای چقدر اینجا خوبه همه بچه ها میان پیش آقای دکتر خوب میشن بعد میزن بازی میکنن، پارک میرن، همه ی این حرفا رو باید با انرژی با خنده بگید.
بعد عمل اگه خودشو تو اون وضعیت ببینه بازم باهاش حرف بزنید بگید نگاه کن الان یه خورده ی دیگه خوب میشی با هم میریم ماشین سواری ، دور میخوریم، برات فلان اسباب بازیو میگریم.سرمی چیزی بهش وصل بود اگه میترسید براش باخنده توضیح بدید که این چیه مثلا بگید این واسه اینه که زودتر خوب بشی، یا اگه باندی چسبی داشت در مورد همه چیز واسش حرف بزنید.بچه ها با حرف زدن آروم میشن اگه هم خنده ی رو لب شمار و ببینن متوجه میشن که اتفاق بدی نیفتاده که بابا یا مامان خیالش راحته اونم ارامش میگیره.
سلام دختری ۳۲ ماهه دارمم فعالیت بیش از حد داره کارهای خطرناک میکنه و بزرگ و کوچیک رو چنگ میندازه ودندان میگیره من و مامانش دیگه زله شدیم واقعیتش با وجود اینکه کاملا واقفیم نباید تنبیه بدنی کنیم ولی چند بار تنبیه شده بچه ای است بسیار مهاجم پهلوی مشاور هم بردیم ولی فایده و نتیجه ای نداشت
با سلام. رفتارهای کودک شما می تواند علل مختلف داشته باشد. از شما خواهش دارم ذهنتان به سمت اختلال نقص توجه و بیش فعالی نرود، زیرا این اختلال نیازمند ابعاد تشخیصی دیگری نیز هست. یکی از دلائل عمده رفتار کودکان در این سنین لجبازی های خاص کودکان در این سن می باشد. اگر درست با انها برخورد نشود مانند تنبیه کردن این لجبازی ها بدتر می شوند. برای مقابله با لجبازی هم مقالات بسیاری در این سایت موجود می باشند. دلیل دیگر می تواند ترس و یا اضطراب باشد. کودکان اضطراب را نمی شناسند و طبیعتا هم نمی دانند چگونه با آن برخورد کنند. گاهی این اضطراب از احساس نا ایمنی در ارتباط با والدین یا همان دلبستگی نا ایمن می آیند. علت دیگر می تواند ناشی از توجه کردن به رفتارهای نادرست باشد. حواستان باشد که با تذکر دادن و تنبیه کردن رفتارهای نادرست شما ناخواسته رفتارها منفی را بزرگ کرده و به انها توجه می کنید. کودک شما چه نیازی دارد؟؟؟ توجه شما را جلب کردن. بنابراین شما ناخواسته رفتارها را تقویت می کنید.
با سلام .اختلال بیش فعالی دارای سه علامت عمده است که شامل پرفعالیتی ، کمبود توجه و تمرکز و بروز اعمال تکانه ای ناگهانی و غیر قابل پیش بینی است.
این اختلال دارای سه نوع است:
در نوع اول کودک فقط مشکل در نگهداری توجه و تمرکز دارد در نوع دوم فقط پرتحرکی و بیش فعالی دیده می شود.
و بلاخره نوع ترکیبی که کودک هم پرتحرک بوده و همش مشکل توجه و تمرکز دارد.
این اختلال از سه سالگی به بعد تشخیص داده می شود کودکان مبتلا در دوره شیرخواری پرتحرک بوده و دستها و پاهای خود را زیاد حرکت می دهند.کم خواب و کم غذا بوده زیاد گریه می کنند و عکس العمل نشان می دهند.از نظر سبب شناسی عامل اصلی ناشناخته است اما فاکتور های متعدد ژنتیک رشدی، صدمات مغزی ، عوامل عصبی شیمیایی ، فاکتورهای عصبی فیزیولوژیکی و عوامل اجتماعی روانشناختی را موثر می دانند.قبلا نقش رژیم های غذایی حاوی مواد رنگی خوراکی مواد نگهدارنده که به مواد غذایی اضافه می شود شکر را موثر دانستند که در حال حاضر از نظر علمی ثابت نشده است.
تعدادی از علائم مربوط به بیش فعالی شامل موارد زیر می باشد:
– کودک غالبا با دستهایش بازی می کند ودر جایش می لولد.
– کودک معمولا کلاس را ترک می کند.
– غالبا می دود یا می پرد.
– غالبا بازی یا فعالیت هایش پر سر و صدا است.
– چنین کودکانی معمولا زیاد صحبت می کند.
علائم مربوط به اختلال توجه و تمرکز نیز شامل موارد زیر هست :
کودک از توجه به جزئیات ناتوان است.
در نگهداری توجه هنگام فعالیت و بازی مشکل دارد.
هنگام صحبت مستقیم با او به نظر می رسد که گوش نمی کند.
اغلب قادر به پیگیری دستورات و تمام کارها نمی باشد.
به هرحال کودکی که تعداد زیادی از این علائم را داراست حتما باید از نظر وجود این اختلال توسط روانپزشک کودک و یا متخصص اصفال بررسی گردد.
من یه دختر دو سال و نه ماهه دارم که هنوز حرف زدنش در حد کلمه ست. از ابتدای تولد بچه ی سختی بود ولی چیزی که منو نگران کرده که اینه که متوجه شدم حرکاتی شبیه خود ارضایی انجام میده. این حرکات رو از یک سالگی قبل از خواب انجام می داد و خودش رو به تخت می مالید ولی الان با شدت بیشتری و به دفعات در روز انجام میده و من به تازگی فهمیدم که یه جورایی خود ارضایی هست. چند جا خوندم که نباید عکس العمل نشون بدم و باید حواسشو پرت کنم ولی اصلا حواسش پرت نمیشه و تکرار می کنه. می ترسم توی جمع هم اینکارو بکنه و دیگران فکر کنن چنبن صحنه هایی رو دیده در صورتیکه چنین چیزی نبوده. من واقعا ناراحت و تحت فشارم. تقریبا دیگه عاجز و تسلیم شدم چون در هر برحه ای از عمر دو سال و نیمه اش درگیر یک سری مشکل بودم باهاش واقعا خسته ام و به کمک نیاز دارم.
با سلام. در مورد اینکه دختر کوچولوتون در این سن کلمات کمی می گوید باید نگران باشید و اگر تا سه سالگی به همین صورت بود حتما گفتار درمانی بروید. در مورد خودارضایی هم باید بگم خیر اصلا نگران نباشید. کودک شما هورمون جنسی ندارد و هیچ لذت جنسی ای وجود ندارد. بلکه اکثر کودکان این دوره رو طی می کنند و جزئی از مراحل رشدی است. بعلاوه اگر به صورت عادت باشد و زیاد تکرار شود می تواند ناشی از اضطراب باشد و باید اضطراب کم شود تا رفع بشه.
باسلام
خواهرزاده من دوسال وپنج ماهشه ،یه پسر پرانرژی و فوق العاده اهل جیغ وداد وحشتناک ،فوق العاده وابسته اس هرکاری میکنه یا هربازی و تماشای کارتون وسرگرمی دیگه باید کنارش باشی و توهم همون کارارو انجام بدی اهل کوتاه اومدن هم نیس به هیچ وجه.چون از وقتی بیدار میشه صبح تا شب همینطوریه ونمیزاره به کاروزندگی خودت برسی حتی یک ساعت.این رفتارش میدونم که به تنهایی وترس مربوطه تاحدودی (چون دور ازماهستند وتویه شهرغریب )اما واقعا خسته کننده اس برای من بااینکه خیلی دوسش دارم .ازنظر مادرش مشکلی نداره اما ازنظر من خیلی هم طبیعی نیست .چون واقعا بعضی رفتاراش غیرقابل تحمله،لطفا دلیل وراه حل رو به من بگید
با سلام. برای اینکه به شما علاقه داره دوست داره وقتی که حضور دارید وقت زیادی رو با وی بذارید به همین دلیل هم مدام اصرار داره که در کنارش باشید. اگر میزان روزهایی که در کنار کودک هست خیلی محدوده این رفتارها رو تحمل کنید چون کم کم از بین می روند اگر این طور نیست باید پیش از انکه کودک اصرار کند که به وی توجه کنید خود شما به سمت کودک رفته و با او بازی کنید مخصوصا بازی هایی که ساختنی باشند مثل لگو، خونه سازی، نقاشی و … و تعامل هم در بر داشته باشند.
سلام
پسر من تازه سه سالش رو تموم کرده و من هم تصمیم گرفتم دوباره به کار برگردم برای همین پسرم رو تویک مهد کودک نزدیک محل کارم ثبت نام کردم با تمام سختی هاش بعد از یک هفته پذیرفت که بدون من بمونه چون خیلی بهم وابسته بودیم ، چون نمی خواستم از خودم دور باشه ولی متاسفانه بعد از گذشت یک ماه به خاطر مسافت و اینکه باید با مترو ببرمش و بیارمش و زمان طولانی باید تو مهد باشه می خوام که مهدش رو عوض کنم که نزدیک محل زندگی مادرم باشه که ظهرها بره اونجا و دیگه مجبور نباشه شلوغی مترو و خستگی راه رو تحمل کنه . اول نمی پذیرفت که مهد رو عوض کنم و می گفت مهد خودم رو می خوام و مربی خودم رو دوست دارم ولی من بهش گفتم که مهدشون تعطیله و ما بایدبه یه مهد جدید بریم . مهدی که خودم مد نظرم بود یه مهد یک ستاره است و تعداد بچه ها کمتر هستند ولی اصلا از در مهد تو نرفت به پیشنهاد خواهرم به مهد دیگه ای که سه ستاره ست و ظاهر بهتری داره بردمش و پذیرفت ولی تعداد بچه ها دو برابر مهد یک ستاره است یعنی چهارده پانزده نفر در یک کلاس با همون دو مربی . البته فقط یک ساعت بردمش و بازی کرد و بردمش خانه مادرم تا بپذیره که فعلا مهد خودش تعطیله . لطفا راهنمایی کنید که آیا تعداد بچه ها در روند و عملکرد مربی و مهد تاثیر داره یا نه و اینکه چطور علاقه مندش کنم به مهد جدید و به تازگی خیلی لجباز شده و اصلا به حرف من گوش نمی ده و دوست داره کاری که خودش می خواد رو انجام بده .
با سلام. ویژکی های مهم برای یک مهد مربیان آموزش دیده، فضای مناسب برای کودک، و در نظر گرفتن امکان آموزش ازاد و سایر راهبردهای افزایش خلاقیت برای کودک است. این مسئله با تعداد زیاد یا کم کودک تحت تاثیر قرار نمی گیرد. چه بسا کودک در سنین بالاتر باید در مدرسه با کودکان بیشتری در ارتباط باشد و یکی از اهداف مهم در مهدها اماده کردن کودک برای قرارگیری در موقعیت های اجتماعی مختلف است. بنابراین نگران نباشید و بیشتر کیفیت مهد رو بررسی کنید مخصوصا دید تخصصی به کودک و ویژگی های وی.
با سلام
یه پسر ۲ ساله و نیمه ای دارم که هر وقت کاری را ازش می خواهیم انجام دهداز انجامش پرهیز می کند مثلا از جمع آوری اسباب باری هایش پرهیز می کند و سوال بعدی اینکه باید چیکار انجام دهم که بتواند خودش را مشغول کند زیرا تحت هیچ شرایطی حاضر نیست به تنهایی با وسایل بازیش سرگرم شود باید من بازی کنم و او نظاره گر باشد.
با سلام. به صورت طبیعی کودکان در سنین کودکی و زیر پنج سال فرمانبرداری کمی دارند و گاها لجبازی هم می کنند. بهترین روش اینست که رفتارها و کارهای مثبتی که می خواهید ببینید را زمان انجام دادن تشویق کنید . رفتارهای منفی را نادیده بگیرید تا رفتارها شکل بگیرند. در مورد بازی کردن هم بستگی داره لوازمی که برای بازی کودک فراهم کردید چه هستند؟ شاید مناسب سن وی نیستند و ..