مشاوره و تربیت کودک ۲ ساله تا ۳ ساله
در این مقاله ده نکته تربیتی و فرزندپروری در ارتباط با کودک دو تا سه سال شما ارائه شده است:
کودک شما در حالی که به در یخچال می کوبد جیغ می زند و می گوید: “آب میوه می خوام”.
“متاسفم عزیزم، آب میوه نداریم، نظرت چیه شیر بخوری…. یا ….”
“نههههههههه، من آب میوه می خوام!!” فریاد می زند در حالیکه خود را روی زمین می کشد و می غلتد…
نبودن آب میوه مطمئنا برای شما مشکل بزرگی نیست، اما به نظر برای کودک شما انگار دنیا به اخر رسیده…
قبل از رفتن به سوپر مارکت برای خرید آبمیوه یا چیزی مشابه، یا گفتن این جمله که “گریه کردنو تموم کن، فقط یه آبمیوست”…
بیاین با هم وارد دنیای کودک دو ساله شویم..
چه چیزی انتظار می رود؟
هر کودکی متفاوت است، برخی سر سخت تر و حساس ترند و برخی نیز آرام و راحت. برخی کودکان نقاط عطف رشدی را به صورت تدریجی طی می کنند و برخی نیز ناگهانی.
به صورت کلی شما می توانید این رفتارها را از کودک دو ساله انتظار داشته باشید:
- از کوره در رفتن و جیغ و داد غیر قابل کنترل
- نشان دادن احساسات به صورت بسیار غلو شده
- هر چیزی را از آن خود می دانند (حتی اگر مال انها نباشد).
- در خواست اینکه “خودم انجامش میدم”
- می خواهند مثل نوزادان رفتار کنند.
- تصور می کنند بزرگ هستند و زمانی کهمی فهمند اینجور نیست احساس سرخوردگی، غم و ناراحتی می کنند.
- مشکل در شریک شدن با دیگران، صبر کردن، نوبت کرفتن، کنترل تکانه و …
- مشکل با تغییرات
- تغییر در عادات غذا خوردن و خوابیدن
چه کار باید کرد؟
مانند اغلب موارد در فرزندپروری، هیچ فرآیند سه قدمی مستقیمی برای فرونشاندن تمام رفتارهای ناخواسته کودک شما وجود ندارد. بیشتر والدین از بینش های سریع استفاده می کنند، مانند نادیده گرفتن یا مهلت دادن.
کودک شما برای تنظیم هیجانات قوی خودش به کمکتان نیاز دارد، و بدین منظور، شما نیازمند استفاده از راهبردهای، نکات و روش های مختلف هستید.
این ده نکته به شما کمک می کنند تا حمایت، تشویق و امنیت را در این دوره از رشد برای فرزندتان به ارمغان آورید:
- همدلی کردن: ممکن است به کثیف بودن بشقاب آبی اهمیت ندهید، اما کودک شما اهمیت می دهد. خود را جای انها بگذارید و نشان دهید که مشکل انها را درک می کنید (حتی اگر موافق نیستید). “می دونم خیلی دوست داشتی با بشقاب ابی غذا بخوری اما شرمنده کثیف شده”… یا “می دونم که این بشقاب مورد علاقه توست!”
- محدود کردن نه گفتن: کلمه نه را برای موقعیت های خطرناک و خیلی جدی نگه دارید. به جای آن از جملات غیر مستقیم استفاده کنید: مثلا زمانی که کودک خودکار شما را می خواد؛ بگویید: “اینا خودکارای مامان هستند بذار برای تو مداد شمعی هارو بیارم”. یا به جای نه بله بگویید با پیشنهاد یک وضعیت دیگر مثلا: “وقتی کهنت رو عوض کردم می تونی بری بیرون بازی کنی”.
- تجربه های مشاهده ای برای کودک بسازید: کودکان با عمل کردن می آموزند. به جای پاداش دادن کودک بعد از اموختن یک فعالیت، در مورد انچه رخ داده با او صحبت کنید. “وای اینجا رو ببین همه توپ ها درست توی سبد رفتن وقتی اونا رو با دقت پرتاب کردی”. یا مثلا بگوئید: “وای ببین همه کتاب هارو بخوبی توی قفسه گذاشتی”.
- آموزش دهید: با وقت گذاشتن برای جستجو و تمرین روش های جدید در مدیریت موقعیت های سخت، به عنوان راهنمای کودک خود به بهتر شدن رفتار وی کمک کنید. “تو هر دو تا توپ رو می خوای، من توپم رو به سمت تو پرتاپ می کنم، می تونی به من برش گردونی؟” با یکدیگر تمرین و نقش بازی کنید، از اسباب بازی هایش استفاده کنید، داستان بگویید یا نقاشی بکشید و …
- کودک باشید!: با کارهای لذت بخش، کودکانه و گاها احمقانه کودک درون خود را نشان دهید. از صدای ربات گونه برای درخواست های خود استفاده کنید، مثل یک گوریل تو اتاق دنبال کودک بدوید، یا یک جفت شلوارش را روی سر خود بگذارید. دنبال راه هایی باشید که با چیزهای غیر قابل استفاده یا خسته کننده بازی بسازید.
- به آنها در نامگذاری احساسات کمک کنید: کودک شما در این سن در نامگذاری احساساتش به صورت منطقی و یا مرتبط مشکل دارد. روش های جایگزین را برای بیان احساساتش به وی نشان دهید. “کفشت خیلی تنگه، و یا “می خوای مامانو یک بار دیگه قبل از بای بای بغل کنی”.
- محدودیت ها را مشخص کنید: با مشخص کردن محدودیت ها در زندگی کودکان به کودک خود کمک کنید که احساس امنیت کند. تو می تونی عصبانی بشی اما به کسی آسیب نمی زنی. انتظار مقاومت از سوی کودک داشته باشید، ثابت قدم باشید و با احساساتشان همدلی کنید.
- ارام و صبور باشید: کودکان کار خود را می کنند (گاهی این کارها نیازمند صبر و تحمل زیادی از سوی شما هست). راه هایی را پیدا کنید که با فرایند طبیعی انها همگام باشد. به جای مجبور کردن وی به عجله کردن و یا سریع تر بودن، به او زمان بدهید تا بتواند مشکل را مثلا در اسباب بازیش یا در ماشین بیابد.
- محیط را تغییر دهید: از موانع کودک یاا قفل های کابینت استفاده کنید و یا دسترسی کودک را به اشیای شکستنی و ناایمن محدود کنید. بگذارید به چیزهایی که مناسب سنش هستند دسترسی داشته باشد. قسمت هایی از خانه را برای کودک قرار دهید که در انجا بتواند شلوغ و پر انرژی باشد.
- استقلال را تشویق کنید: ممکن است کودک شما قادر باشد بیشتر از شما بفهمد! اولین تمایل شما اینست که به وی همه چیز را بیاموزید، اما انها خیلی چیزها را از طریق چالش و درگیر شدن با موضوعات می آموزند. با فرصت دادن به انها کمک کنید تا تکلیفی را انجام دهند یا کار جدیدی را انجام دهند قبل از انکه شما مداخله کنید…
و یک چیز دیگر….
از این دوره سنی کودکتان لذت ببرید. به زودی کودک شما دیگر به قطارها هوهوچی چی نخواهد گفت، و به گربه ها نیز پیشی و میو میو نمی گوید. تا یکی دو سال دیگر کودک دیگر از شما نمی خواهد که به عروسکش غذا بدهید و یا روی کول خود بگذارید…
ممکن است الان باورتان نشود اما روزی دلتان برای فریادهای کودکتان و روی زمین غلتیدن و گریه کردن وی تنگ خواهد شد.
هنوز هم سوالاتی در مورد کودک دو ساله خود دارید؟؟
در دیگر مطالب سایت کودک و نوجوان نکاتی که باید در مورد کودک دو ساله خود مورد توجه قرار دهید ذکر شده اند…
“تا نوجوانی فرزندتان ما در کنار شما هستیم”
منبع:مشاورانه
سلام و خسته نباشید ممنونم از مطالب مفید سایت و تشکر میکنم ، پسر من دو سال و نیم سنشه و مدتی هست که از پوشک گرفتیمش متاسفانه یه عادت بدی پیدا کرده و همش به آلت تناسلیش دست میزنه و مدام دستشو باید بکشیم و نذاریم اینکارو بکنه نمیدونم چکار باید بکنیم که این کارو ترک کنه با مهربانی بهش تذکر میدیم دعواش میکنیم بعضا” میزنم رودستش حواسشو پرت میکنیم ولی جواب نمیده آخه خیلی باهوشه یادتش نمیره احساس میکنم متوجه حساسیتمون شده و میترسم اثر بدی روش بذاره انگار این عادتش از سرش نمیفته، لطفا راهنمایی بفرمایید ممنونم …
با سلام…… بازی کردن با آلت تناسلی هرگز هرگز برای کودک معنای بدی نداره و هرگز لذت جنسی رو بهمراه نداره. زمانیکه شما به وی تذکر می دین در واقع احساس گناه ایجاد می کنید و ممکنه این رفتار بدتر بشه… این رفتار می تونه ناشی از اضطراب باشه و عادت شده…. اولین قدم اینه که بی توجه باشید. بعد از این باید با روش هایی مثل بیزاری درمانی رفع کنید رفتارو… مثلا زمانی که بچه داره دست می زنه به آلت شما با یک صدای نامناسب همراه کنید و این تداعی کم کم منجر به خاموشی رفتار میشه.
سلام دختر دو سال و چهار ماهه ای دارم چند ماهه مهد میره.جدیدا کلمات نامناسب مثل بی ادب و بچه پرو رو تکرار میکنه.واقعا دختر مودب و خوبیه اما این مساله نگرانم میکنه.راه حل پیشنهادی شما برای حل این مشکل و ادامه دار نشدنش چیه؟
با سلام دوست عزیز. کودکان معمولا یادگیری زیادی از هم سن و سالان خود دارند و یاد گرفتن کلمات نامناسب هم بخشی از این یادگیری ناخواسته اس. بهترین کار این است که با کودک خود صحبت کرده و به او توضیح دهید واژگانی که بکار می برد نابجا و دور از ادب است. بهتر است به کودک خود یاد دهید تا قبل از استفاده از هر واژه ای معنی آن را سوال کرده و در صورت تایید ادامه دهد.
سلام دختر من ۱۹ ماهشه و روزی چند بار بهونه بیرون رفتن رو میگیره و بقول خودشون دَدَ میخواد بره من اولا دلم میسوخت میبردمش ولی الان دیگه خیلی زیاد شده خواستش، طوری که کسی جرات نداره خونه ما بیاد چون دخترم با اونا میخواد بره اصلا هم با حرف و گول زدن حواسش پرت نمیشه و بعد چند دقیقه باز شروع میکنه حتی گریه هم میکنه از هیچی هم نمیترسه تو رو خدا راهنمایی کنید
با سلام. این رفتار کودک بیشتر بازتاب رفتار شما هست. باید نسبت به بی قراری کودک برای بیرون رفتن بی اعتنا باشید و انقدر نادیده بگیرید تا کودک خودش ساکت شود و بدون واکنش شما خودش ارام شود و متوجه بشود که رفتار گریه کردن تاثیری روی شما نداره و این طور نیست که هر کاری انجام بدید تا کودک رو ساکت نگه دارید. به مدت یک ماه باید این رفتار ادامه پیدا کند.
سلام.پسرم بشدت وابسته عمه اش هست با اینکه هفته ای یکبار بیشتر نمیبینتش.هربار پشت سرش کلی گریه میکنه و حتی میخواد باهاشون بره هیچوقت نذاشتیم با عمه اش بره خونشون.گاهی سرگرمش میکنیم و عمه اش یواشکی میره که پسرم نبینتش وگرنه شییون راه میندازه و هیچ جوره آروم نمیشه.پسرم ۲۵ ماهشه .گاهی اوغات نصف شب بیدار میشه و گریه میکنه و اسم عمش رو صدا میزنه.نمیدونیم چجوری رفتار کنیم.قبلا پشت همه گریه میکرد الان فقط درگیر عمه اش هست.
سلام… این رفتار پسرتون خیلی غیر عادی نیست و معمولا با افزایش سن و دریافت اینکه نمی تونه همیشه همه افرادی که دوست داره کنارش داشته باشه حل خواهد شد.
سلام پسر من ۲سالشه از وقتی از شیر گرفتمش رفتارش به شدت عوض شده اصلا غذا نمی خوره که باعث لاغری زیاد شده خیلی زیاد بهونه میگیره .با اسباب بازیاش بازی نمی کنه و همیشه دوست داره که با وسایل آشپزخونه بازی کنه که براش خطرناک هستن(می خوای کارهایی که من انجام میدم رو انجام بده) و اگر چیزی بخواد با گریه کردن ازم درخواست می کنه
توصیه های برای گرفتن از شیر مادر
۱- از شیر گرفتن بچه، وقت و صبر میخواهد؛ او از زمانی که پا به دنیا گذاشته، در آغوش مادر قرار گرفته و شیر او را خورده است.
طبیعی است که به راحتی نمیتواند از آن دل بکند. پس بهتر است یک بازه زمانی چند هفتهای را برای ترک شیر، برای او در نظر بگیرید.
در این دوران باید برنامههای ویژهای تدارک ببینید، زیرا بچهها معمولاً پرخاشگر میشوند. آرامش خود را حفظ و سعی کنید رفتاری آگاهانه در برابر آنها داشته باشید.
اگر قرار باشد با اولین گریه و فریاد دوباره به او شیر بدهید، هیچ وقت موفق نخواهید شد. در این مدت به هیچ عنوان در برابر بهانه های کودک از تنبیه استفاده نکنید.
۲- پیش از آن که کودک را از شیر بگیرید، او را به غذا خوردن و نوشیدن مایعات با لیوان عادت دهید؛ این موضوع باعث میشود .
که برای ترک شیر مادر مجبور به تحمل سختیهای غذا خوردن با قاشق و چنگال نشود.
برای او سرویس غذاخوری جداگانهای، با طرحهای کودکانه و رنگهای شاد و تند بخرید.
به جای لیوانهای شیشهای که برای بچهها خطرناک است، میتوانید از قمقمههای رنگی پلاستیکی استفاده کنید.
این وسایل حواس بچهها را پرت و به دلیل جذابیتهایی که دارد، آنها را به خوردن غذا و نوشیدن مایعات تشویق میکند.
۳- به تدریج فاصله زمانی شیر دادنها را بیشتر کنید؛ صبحها وقتی کودک از خواب بیدار شد به او شیر دهید.
و نوبت بعدی را تا جایی که امکان دارد به تأخیر بیندازید. در این حالت خود به خود، تعدادی از دفعات شیردهی حذف میشود.
البته باید این زمان را با خوراکیهای مقوی و میوهها پُر کنید. اگر گرسنه بماند حتماً باز هم به سراغ شما میآید.
۴- در برنامههای روزانه او تغییراتی به وجود آورید؛ اگر در تلاش هستید که تغذیه با شیر مادر را تدریجا حذف کنید.
زمینه یاد آوری را در زندگی او کاهش دهید؛ تمرکز او را به بازی ها و سر گرمی های جدید، منتقل کنید.
در این روش چون از شیر گرفتن آرام آرام است، مشکلات عصبی، روانی و تغییرات هورمونی مادر که در یکباره از شیر گرفتن اتفاق می افتد بوجود نمی آید.
و کودک نیز دچار ضربه روانی نمی شود. به این ترتیب کودک کم کم علاقه به شیر خوردن را از دست می دهد و ممکن است خودش یکباره آن را کنار بگذارد.
بنابراین لازم است او را زمان بیشتری خارج از خانه نگه دارید تا در عادتهای او تغییر ایجاد شود. کودک را بیشتر به خانه پدر و مادربزرگش یا به پارک ببرید.
بچهها در این سنین به راحتی با جایگزینها کنار می آیند؛ پس سعی کنید روشها و کارهای مناسبی را برایش در نظر بگیرید.
۵- مرتب تکرار کنید که او در حال بزرگ شدن است و باید بعضی از عادتهایش را ترک کند.
در این حالت کمتر ضربه روحی میخورد و روابط مادر و فرزند هم دچار مشکل نمیشود.
۶- در روشهای سنتی، مادران موادی مانند فلفل را به نوک سینه خود میزدند تا کودک از خوردن شیر امتناع کند.
بعضی از بچهها چنان به شیر مادر وابستهاند که حاضرند تندی و تلخی را به جان بخرند اما دست از شیر خوردن برندارند.
برای انجام این کار حتماً با متخصص اطفال مشورت کنید. داروهای گیاهی خواص و عوارضی دارند که ممکن است برای کودک شما مضر باشد.
۷- سعی نکنید خود را بیمار و سینهتان را زخمی نشان دهید با این کار کودک ناراحت میشود و ممکن است از وضعیت پیشآمده بترسد و وحشت کند.
در این حالت نه تنها مشکلی حل نمیشود بلکه موضوع جدیدی به مشکلات خود اضافه کردهاید.
بچهها در دورانی که از شیر مادر تغذیه میکنند، وابستگیهای عاطفی شدیدی پیدا میکنند و این رفتار شما به آنها صدمه میزند.
۸- اگر شاغل هستید و کودکتان عادت کرده است که در زمان و مکان خاصی شیر بخورد، باید حواستان به زمان باشد.
در ساعتهای شیردهی سعی کنید خود را مشغول نشان دهید در عوض کمی آب میوه یا یک لیوان شیر را برای نوشیدن در اختیار کودک بگذارید.
بهتر است برای این کار نوشیدنی مورد علاقه او را انتخاب کنید تا با رغبت آن را بنوشد.
اگر بیشتر اوقات در جای خاصی از خانه به او شیر میدادید، سعی کنید دکوراسیون خانه را تغییر دهید.
با این کار چیزهایی که او را یاد شیر خوردن میاندازد از خاطرش میرود.
۹- زمانی را برای قطع شیردهی انتخاب کنید که حوادث تنش زای دیگری برای کودک در شرف وقوع نباشد .
برای نمونه قطع کردن شیر قبل از زمان بازگشت مادر به محل کار ، رفتن به مسافرت و یا همزمانی آن با آموزش کنترل ادرار نباشد.
۱۰- بهتر است اطرافیان مادر در خلال دوره از شیرگیری کودک پیشرفت های او را در این کار ، هرچند جزیی باشد ، گوشزد کنند و با این عمل ، به اعتماد به نفس مادر کمک کنند.
۱۱- در هنگام از شیر گرفتن کودک و تا مدتها بعد از آن ، بهتر است مادر با لباس کودک را استحمام کند تا کودک دوباره به شیر خوردن تشویق نشود.
۱۲- از تجارب اطرافیان خود در این زمینه استفاده کنید.
۱۳- میدانیم که خوردن شیر مادر برای کودک فقط تامین نیاز غذایی او نیست.
بلکه در آغوش مادر بودن، تماس بدنی با او و … بسیاری از نیازهای روحی و عاطفی کودک را نیز ارضاء میکند.
پس باید توجه داشت که با گرفتن شیر مادر، کودک از نظر عاطفی و روحی دچار کمبود نشود.
با او بازی کنید، او را در آغوش بگیرید، از او بخواهید در کارهای خانه به شما کمک کند.
۱۴- بهتر است از روش تدریجی و کم کردن وعده های شیر دهی استفاده کنید تا کودک هم به این ترتیب کم کم با این قضیه کنار بیاید و عادت کند.
وعده های قبل از خواب و شبانه آخرین وعده هایی هستند که باید حذف شوند.
اگر قرار باشد با اولین گریه و فریاد دوباره به او شیر بدهید، هیچ وقت موفق نخواهید شد.
۱۵- ممکن است کودک بعد از مدتی مجددا به سمت سینه مادر گرایش پیدا کرده و احساس نیاز کند این مساله هیچ مشکلی نداشت.
زیرا کودک به تدریج و با رشد شناختی خود متوجه میشود که دیگر این رفتار را تکرار نکند و این ارتباط قطع میشود.
در چنین مواقعی با روش های مختلف کودک را سرگرم کنید و خیلی زیرکانه سعی کنید توجه او را از کار به سمت دیگری معطوف کنید.
۱۶- بعضی از کودکان عادت دارند که با شیر خوردن به خواب می روند. برای این کودکان حذف وعده قبل از خواب ممکن است به قیمت بر هم زدن خواب آنها تمام شود.
بنابر این بهتر است قبل از حذف وعده قبل از خواب، روشهایی برای آرام کردن و خواباندن کودک قبل از خواب را یاد بگیرید.
مثلا خواندن کتاب و بغل کردن یک عروسک نرم و خرس پشمالو یا گوش دادن به آهنگی ملایم و لالایی می توانند روشهای خوبی باشند.
با این حال ممکن است بعضی از کودکان با این چیزها هم به خواب نروند و لازم شود از تکانهای ملایم روی پا و گهواره برای خواباندن آنها استفاده کنید.
بنابراین سعی کنید آرامش خود را حفظ و رفتاری آگاهانه در برابر آن ها داشته باشید.
۱۷- از همسرتان کمک بگیرید؛ از او بخواهید وقت بیشتری را با فرزندتان بگذراند. در دورانی که قصد دارید او را از شیر بگیرید.
از پدر خانواده بخواهید به او غذا بدهد یا وقتهایی که شیر میخواهد، او را در آغوش بگیرد و بیرون از خانه ببرد.
پدر میتواند شبها فرزندتان را بخواباند و در کنار او باشد زیرا بسیاری از بچهها عادت دارند با مکیدن سینه مادر خود به خواب بروند.
سلام دخترم ۲سال و۴ماهه هست وقتی میریم بیرون موقع برگشت به خونه همش نق میزنه و بهونه میگیره که خونه نریم وخصوصا وقتی خونه پدربزرگش میریم وقتی از اونجا میخایم بیایم خونه خیلی گریه میکنه و جیغ میزنه که خونه نریم برگردیم من تا ۱ماه میش تقریبا هر شب ۲ ۳ ساعت خونه مدر بزرگش میرفتیم ولی الان بخاطر وابستگیش کم کردم و ۱روز یا ۲روز درمیون میرم نمیدونم کارم درسته یا نه پدر بزرگ و مادر یزرگش خیلی به حرفاس گوش میکنند و هرکاری میخاد تقریبا انجام میده اونجا
وابستگی کودکان
وقتی پدر و مادر ارتباط اجتماعی خوب و مثبتی با بچه برقرار نمی کنند، طبیعی است به بستگان نزدیک مثل خاله، مادربزرگ، عمو، دایی و… گرایش پیدا کند.
و آنها را حتی گاهی بیشتر از پدر و مادر دوست داشته باشد.
متاسفانه برخی از والدین به دلیل کارهای روزمره و شغلشان دیگر حوصله ندارند وقت بگذارند و با بچه در طول روز بازی کنن یا سروکله بزنند.
از طرف دیگر، بسیاری از بچه ها تک فرزند هستند و سرگرمی شان در خانه تلویزیون تماشاکردن و کارتون دیدن یا بازی با اسباب بازی شان است.
آن هم به تنهایی؛ یعنی خودشان تنهایی با اسباب بازی هایشان بازی می کنند و ساعت هایی را پای تلویزیون می گذرانند.
همین مساله باعث ایجاد فاصله بین پدر و مادر و فرزند می شود.
بیشتر والدین معتقدند به بچه هایشان محبت دارند و عشق می ورزند و از هر لحاظ آنها را تامین می کنند.
ولی یادمان باشد همه محبت به بچه ها در خریدن انواع لباس، خوراکی و اسباب بازی خلاصه نمی شود.
لازم است در طول روز با کودک حرف بزنیم و با او بازی کنیم.
شاید برخی مادرها بگویند ما با بچه حرف می زنیم؛ اما این صحبت ها به چه شکل است؟
در حد بیا غذاتو بخور، مراقب باش زمین چیزی نریزی، یه گوشه بشین بازی کن، بیا کارتون مورد علاقه ات رو گذاشتم ببینی و…
آیا این مادرها زمانی که با کودک به پارک می روند، با او همبازی می شوند؟ با او نقاشی می کشند؟
چقدر در طول روز در خانه با فرزندشان وقت می گذرانند، بازی می کنند، قصه می خوانند و…؟
پدر و مادر باید رابطه خود و فرزندشان را زیر ذره بین بگذارند و ببینند کدام روش تربیتی شان باعث شده که کودک ترجیح دهد بیشتر وقت خود را با دیگران بگذارند؟
گاهی هم والدین به این نکته ها توجه دارند ولی باز چنین وابستگی نگران کننده ای ایجاد می شود.
بله، اما والدین با رعایت برخی مسائل نباید نگران این وابستگی کودک باشند. اغلب مادرانی که به این قضیه واکنش نشان می دهند.
نگرانند مبادا رابطه عاطفی با فرزندشان کمرنگ شود یا دیگر برای کودک اهمیتی نداشته باشند و فرزندشان دیگران را بیشتر دوست داشته باشد.
بنابراین سعی می کنند با دعواکردن کودک یا تحریک احساسات او، تمام توجه اش را به خود اختصاص دهند.
در حالی که باید در مرحله اول سعی کنند جایگاه اقوام را برای کودک مشخص و نقش آنها را تعریف کنند.
در مرحله بعد، کمی درباره شیوه های تربیتی خود تجدیدنظر و پل عاطفی که بینشان وجود دارد، بیشتر از پیش قوی تر کنند.
هرچه اعتماد و فضای امن بین والدین و کودک بیشتر باشد، شدت وابستگی به دیگران کمتر خواهد شد و تربیت کودک ها، بهتر شکل خواهدگرفت.
وقتی بچه از دیگران تبعیت می کند، دچار چندتربیتی و تضادفرهنگی می شود و در نتیجه رشد و تربیت خوبی نخواهدداشت.
اگر رابطه پدر یا مادر یا مادربزرگ یا عمه و خاله خوب نباشد و والدین صرفا به این دلیل که مبادا این وابستگی باعث بی توجهی کودک به آنها می شود.
مانع شکل گیری این رابطه شوند، هم رابطه ها تیره خواهدشد و هم اگر کودک در سنین پایین مثلا ۵-۴ سالگی باشد، دچار سردرگمی و درک نشدن شرایط می شود.
با گفتن چنین جمله هایی درواقع مادر می خواهد احساسات کودک را برانگیزد که این رفتار اشتباه است.
وقتی والدین مانع بیان صریح احساسات کودک می شوند، کودک فکر می کند نباید احساسش را بیان کند.
در حالی که با بیان نکردن احساسات، هیجان کودک تخلیه نمی شود و بعدها در بزرگسالی دچار آسیب های روانی خواهندشد.
گاهی همین مساله باعث کمرویی، خجالتی شدن و اعتماد به نفس پایین کودک خواهدشد.
وقتی کودکی نتواند در مورد احساسش به خاله بگوید، مسلما نمی تواند احساسش را به والدین هم بیان کند.
بیان احساسات برای تخلیه هیجانی کودک مفید است. بچه ها باید از همان سنین کودکی مهرورزی را یاد بگیرند.
تا در بزرگسالی زندگی خوبی داشته باشند در غیر این صورت به دلیل اینکه مهارت های گفتاری و عاطفی را یاد نگرفته اند، قطعا دچار مشکل خواهندشد.
اگر مادری بخواهد با گفتن جمله هایی مثل اینکه «من دیگه مامانت نیستم چون تو عمه یا خاله رو بیشتر دوست داری.
توجه کودک را به خود جلب کند، ممکن است چه آسیب هایی از نظر روانی به او بزند؟
به هبچ وجه مادر نباید احساساتی رفتار کند و چنین کارهایی انجام دهد زیرا این رفتارها روی کودک تاثیر منفی می گذارد.
متاسفانه گاهی برخی از مادران برای کمرنگ کردن این وابستگی، با کودک درددل و مشکلات ارتباطی شان با خانواده شوهر را بیان می کنند .
یا به تخریب خانواده و طرف مقابل می پردازند، در حالی که این رفتار اثر منفی دارد.
یک توصیه به والدین نگران
تنها توصیه ام به این والدین نگران، توجه و صرف زمان بیشتر و تقویت رابطه با کودک است. زمان بیشتری را با فرزندتان بگذرانید و به پارک، سینما و… بروید.
این زمان، بهترین فرصتی است که می توانید در آن در مورد جایگاه افراد با بچه ها صحبت کنید و آنها را متقاعد کنید که جایگاه این افراد کجاست.
هرچه رابطه عاطفی والدین با فرزندشان صمیمی تر باشد، میزان گرایش بچه ها به دیگران کمتر خواهدشد.
و فقط به عنوان پایگاه های عاطفی و احساسی به اقوام درجه یک خود نگاه می کنند و دیگر آنها را به والدین شان ترجیح نمی دهند.
ببخشید من یه خواهرزاده دارم که دو سال و ۵ ماهش هست حدود یک هفته هست که به قدری لجباز شده و جیغ میزنه که غیرقابل کنترله ساعت ۴ صبح پا میشه میگه آب میخواموقتی آب میاریم براش میگه نمیخوام دوباره درخواست آب میکنه ولی دوباره جیغ میزنه و شروع میکنه گریه کردن به قدری که ما میگفتیم حنجره اش شاید پاره شه همش دوست داره ببریمش بیرون و خواهرم چون میره سر کار ولی با جیغ زدنای بچه اش مجبور میشه ببرتش بیرون دیگه نمیدونیم باید چیکار کنیم که این لجبازی و جیغ زدناش درست بشه لطفا راهنمایی کنید
با سلام خدمت شما دوست عزیز
با توجه به اینکه شما بیان کردید حدود یک هفته است می باشد که رفتارهای خواهرزادیتان تغییر کرده است به نظر می رسد که موضوع خاصی باعث تغییر رفتار کودکتان شده است . ممکن است دوری در تایم زیاد از مادرشان باعث این رفتار شده باشد و بخواهند با این رفتار توجه شما و مخصوصا مادرشان را به خودشان جلب کنند . در صورتی که این رفتار تداوم ایجاد کرد بهتر است برای بررسی دقیق به صورت حضوری به روانشناس کودک مراجعه کنید . دقت کنید که با توجه بهشاغل بودن مادرشان بهتر است زمانی که در منزل هستند به فرزندشان توجه بیشتری کنند و با بازی و قصه و… نبودشان در طول روز را جبران کنند . و افرادی که در طول روز از این کودک نگهداری می کنند بهتر است وسایل یا بازی هایی برای سرگرمی او ایجاد کنند تا کودک احساس تنهایی نکند .
درمسیر می توانید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
۰۲۱۲۲۳۵۴۷۸۳
شاد باشید
سلام برادرزادم یه پسره تقریبا دوسال و چندماهشه، بسیار پرخاشگره و از کنار هرکسی رد میشه میزندش بعدم لجوجه و هرچیو بخواد اینقد گریه میکنه تا همه عاصی بشن شبا تا ساعت دو شب نمیخابه و وقت بیداریم همش تو کارهای بزرگا دخالت میکنه، لطفا کمک کنید
با سلام خدمت شما دوست عزیز
بهتر است در اول از بیان بعضی موضوعات در جلوی کودک خوداری کنید چون این موضوع باعث می شود کودک فکر کند در هر بحثی اجازه شرکت کردن دارد. در مورد وضعیت خواب نیز بهتر است زمانی را برای خواب مشخص کنید و او را به اتاق خودش ببرید و برای او قصه بگوید مخصوصا قصه هایی که به مشکلات رفتاری خودش ربط دارد و از او بخواهید نظر بدهد که قهرمان قصه می تواند چه کاری انجام بدهد او را درگیر قصه کنید تا بتواند راحل حله مسئله را آموزش ببیند و بجای گریه از راحل های دیگر استفاده کند . بهتر است برای رفتارهای اشتباه او و خوابیدن از ستاره استفاده کنید مثلا به او بگوید اگر ساعت مشخص مثلا ۹ به رختخواب برود و بخوابد و در طول روز گریه نکند صبح می تواند از شما یک ستاره دریافت کند و در قبال پنج ستاره در اول مثلا فلان جایزه را از شما دریافت کند جایزه ای را انتخاب کنید که برای او جذابیت داشته باشد. دقت کنید که اگر در زمان خواب کودک شما در خانه مشغول کار جذابی باشید ممکن است کودک در رفتن به رختخواب مقاومت کند . سعی کنید از داد زدن و تنبیه بدنی خوداری کنید چون کودک رفتار شما را الگو قرار می دهد و تکرار می کند و ممکن است در کوتاه مدت این رفتار جواب بدهد اما بعد کودک در مقابل این رفتارها واکنش مثبتی نشان نمی دهد. در صورتی که رفتار کودک با موارد بالا نیز تغییر نکرد بهتر است برای بررسی دقیق به صورت حضوری به یک روانشناس کودک مراجعه کنید.
درمسیر می توانید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
۰۲۱۲۲۳۵۴۷۸۳
شاد باشید
سلام من یه پسر ۲۳ ماهه دارم که واقعا خیلی شیطونه و هر چیزی رو که بسیار خطرناکه مثل پیچ گوشتی و انبر دستو . .. رو میخواد هر چقدر سعی میکنم ذهنش رو منحرف کنم نمیشه دوباره برمیگرده و اینقدر گریه میکنه و کارای خطرناک انجام میده که علی الرغم میلمون مجبور میشیم سرش داد بزنیم .من واقعا خیلی ناراحت میشم که این اتفاق می افته بهتره بگم دلم میخواد بمیرم باباش میگه تو زیادی بهش رو دادی و هر چی خواسته رو بهش دادی لطفا کمک کنید که چطوری بدون اینکه دعوا بشه اجازه ندم زیاده خواه بشه یا اصلا برام روشن کنید بچه ها تو این سن باید منعیات داشته باشن ؟
با سلام خدمت شما دوست عزیز
کودکان در این سن به سمت اسباب های منزل می روند و سعی دارند با آنها بازی کنند . بهتر است موارد خطرناک از دسترس او خارج شود تا از آسیب های احتمالی جلوگیری شود . دقت کنید که هر فردی ممکن است در این مواقع کنترل خود را از دست بدهد و فریاد بزنند این رفتار کاملا اشتباه می باشد اما نیازی نیس خودتان را سرزنش کنید . داد زدن می تواند باعث شود این رفتار توسط کودکتان آموزش دیده شود و به مرور زمان دیگر تاثیری بر او نداشته باشد و بعضی کارها را مخفیانه انجام بدهد. بهتر است با خواندن داستان در این مواقع این رفتار را او حذف کنید سعی کنید او را در گفتن داستان مشارکت بدهید و از او بخواهید مثلا بگوید خطر دست گرفتن کبریت چیست یا اگه بچه قصه ما پیچ گوشتی دست بگیرد چه اتفاقی رخ می دهد . دقت کنید که در ذهن بچه ها خطر به گونه ای که در ذهن ما وجود دارد درکی وجود ندارد و بهتر است به او آموزش داده شود . در این مواقع بهتر است اگر چیز خطرناکی می خواهد به او بگوید که این وسیله چه خطراتی دارد و مال شما است و او اجازه دست زدن ندارد . در صورتی که با این بازی ها و آموزش ها بازهم رفتارهای خطرناک در او وجود داشت بهتر است به صورت حضوری به روانشناس مراجعه کنید تا با بازی درمانی رفتارهای او تصیح شود . اینگونه رفتارها در بیشتر کودکان در این سن که قدرت راه رفتن دارند بیشتر می شود و نیاز است که مقدار مراقبت شما کمی بیشتر باشد.
درمسیر می توانید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
۰۲۱۲۲۳۵۴۷۸۳
شاد باشید
سلام یه برادر کوچیک دارم که خرداد سه سالش میشه به شدت اذیتمون میکنه غذا نمیخوره تا الان هم موفق نشدیم پوشک و بگیریم ازش خیلی هم لجباز شده
با من یا پدر و مادرم دعوا میکنه و میگه میزنمتون!
در هر زمینه ای لجبازی میکنه طوری که داریم از دستش دیوونه میشیم
وقتایی که فقط من کنارشم و پدر و مادر نیستن خیلی رفتارش بهتره وقتایی که با مامانم تنهاست و ما نیستیم هم آروم تره
تو مهمونی هم باز میشه همون بچه ی لجباز
چطوری باهاش رفتار کنیم تا این اخلاقش و کنار بزاره؟
ممنون از سایت خوبتون.
با سلام خدمت شما دوست عزیز
احساسات شماها قابل درک می باشد اما نیاز است که رفتارهای هر سه شما نیز مورد بررسی قرار گیرد اینکه شما در مقابل درخواست ها و خواسته های او چگونه واکنش نشان می دهید آیا شرایط سنی او را درک می کنید به استقلال او احترام یم گذارید کودکان در انی سن به دنبال به دست آوردن استقلال هستند و گاهی اگر به کلمات، جملات و صحبتهای کودکان ۳ساله دقت کنیم، میبینیم از کلمات من یا خودم استفاده میکنند؛ مثلا مادر میخواهد لباس کودک را عوض کند یا کفش او را ببندد، میگوید خودم، میخواهد به او غذا بدهد، میگوید خودم، درواقع حرف “م” که بعد از خود میآید، خیلی اهمیت دارد. او بهلحاظ روانشناختی میخواهد بگوید که خودم میتوانم این کار را انجام دهم و میخواهم خودم تصمیم بگیرم.
بعضیاوقات مادران کمحوصله و کسانیکه از شکیبایی کافی برخوردار نیستند، ممکن است کودک را بهدلیل همین لجبازیها در این سنین تنبیه کنند که این امر نوعی تثبیت را در این مرحله برجای خواهد گذاشت و همنین این گونه تنبیهات مخصوصا تنبیهات بدنی و یا بلند صحبت کردن و… می تواند به عنوان یک الگو باشد که او نیز از آنها شروع به استفاده می کند.
کودکان در این سنین از کارهایی که ریختوپاش دارند لذت میبرند؛ مثلا از بازیکردن با چیزهایی که ظاهر کثیفی دارند یا موقع غذا خوردن مسلما نمیتواند مانند بزرگسال غذا بخورد و آن را روی لباسش یا روی زمین میریزد یا به اطراف دهان و صورتش میمالد یا موقع بازی با خمیر یا آب رنگ میبینیم که خیلی اطرافش را کثیف میکند و از این کار لذت میبرد بهتر است دقت کنید که اینها بخاطر لجبازی با شما ها نیست . بهتر است زمان های لجبازی و دلیل لجبازی او را شناسایی کنید تا بتوانید بهتر تغییر ایجاد کنید .
کودکان هم سن برادر شما این کودکان از نگهداری ادرار و مدفوعشان لذت میبرند و بهموقع به دستشویی نمیروند و مادران از این بابت بسیار ناراحت میشوند و ممکن است با رفتار پرخاشگرانه نسبت به این موضوع روبرو شوند از سمت شما پس بهتر است بدانید که گرفتن کودک از پوشک نیاز به صبر و حوصله دارد و نیاز است از تایم های کم شروع کنید و یا اینکه این مسئولیت را تنها مادر و یا درکنارشان پدرشان انجام بدهند تا هم نسبت به شما حریم خصوصی را یاد بگیرد و اینکه در چند وعده مشخص مثلا بعد از خواب شبانه، بعد از نهار ، و… او را به دستشویی ببرند دقت کنید که از آنها بخواهید که آرامش خود را در این کار حفظ کنند .
ابتدا قبل از شروع برنامه آموزش توالت ، آمادگی برادر خود را بسنجید و بررسی کنید آیا برادرتان بعد از هر بار دستشویی برای ۲ ساعت یا بیشتر خشک می ماند یا خیر ، و اینکه بعد از این ۲ ساعت دوست ندارد پوشکش کنید و از شما می خواهد که به توالت برود، در روزساعات مشخصی را مدفوع می کند.این نشانه ها بیشتر در کودکان ۲۸ ماهه نمود پیدا می کند و هر اندازه سن کودک بیشتر از ۲۸ ماه و نزدیک تر به ۳ سالگی باشد، در این روش موفقیت بیشتری حاصل می شود.
بهتر است از قصبی استفاده کنید و یا محیط دستشوی را برای او جذاب کنید تا از میزان ترس او کاهش یابد یا بهتر است از دستشویی های کوچک مخصوص کودکان استفاده کنید .
البته بهتر است به صورت حضوری بهر وانشاس کودک مراجعه کنید تا با بررسی های دقیق تر رفتارهای برادرتان و شما ها در منزل این موضوع بهتر بررسی شود.
درمسیر می توانید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
۰۲۱-۲۲۶۸۵۷۴۱
شاد باشید