تلفن تماس جهت رزرو یا کسب اطلاعات بیشتر : شعبه سعادت آباد ۲۲۳۵۴۲۸۲ - ۰۲۱ | شعبه قیطریه ۲۲۶۸۹۵۵۸ - ۰۲۱ | شعبه شریعتی ۸۸۴۲۲۴۹۵ - ۰۲۱

روانشناسی کودک ۴ سالگی

روانشناسی کودک ۴ سالگی

آنچه باید در مورد کودک ۴ ساله خود بدانید:

کودک شما اکنون ۴ ساله است و به احتمال زیاد  در حال برنامه ریزی هستید تا به زودی او را برای شروع پیش دبستانی و یا کلاس های اموزشی آماده کنید. در این دوره سنی  نگرانی هایی وجود دارد که اکثر والدین آن‌ها را تجربه می کنند: شما چگونه و از چه طریقی مطلع می شوید که کودک شما در سطح مناسبی از رشد است و مهارت هایی که برای آمادگی در مدرسه به آنها نیاز دارد کسب کرده است یا نه؟ و چطور اطمینان پیدا می کنید که کودک شما در مدرسه از هم کلاسی هایش عقب نخواهد افتاد؟

راه کارهایی وجود دارد که به شما اطمینان می‌دهد کودکتان درگیر تعارض نخواهد شد و طی یک تغییر و تحول رضایت بخش برای آموزش آماده می شود.

کودک ۴ ساله شما روی مهارت های حرکتی درشت تسلط کامل دارد و می تواند مثل یک بزرگسال از پله بالا برود، روی یک مسیر مستقیم راه برود، روی یک پا لی لی کند وبدون خطر از درخت و نردبان بالا برود.

به احتمال زیاد او در توپ بازی پیشرفت زیادی داشته است. می‌تواند به دقت بیشتری نسبت به یک سال قبل توپ را پرتاب کند و بگیرد. به او فرصت دهید تمرین این مهارت ها را ادامه بدهد. این موضوع  اهمیت زیادی دارد چون فعالیت های فیزیکی به او کمک  می کند تا هماهنگی های فیزیکی صحیح را درخود پیشرفت دهد و نیز زمانی که او یاد میگیرد با دیگران بازی کند تمرین این مهارت ها به او کمک می کند مهارت های شناختی و اجتماعی اش را بهبود  دهد.

کودک در این سن فرآیندهای تفکر در ارتباط با آگاهی های فضایی، قضاوت، سنجش ریسک و برنامه ریزی را  در خود پرورش می دهد. مهارت های حرکتی ظریف او نیز در راستای مهارت های درشت به سرعت پیشرفت می کند. اکنون او می تواند حداقل با ده مکعب یا بیشتر بک برج بسازد. سازه های خلاقانه تری درست کند و شروع به درک مفاهیمی مثل تعادل و پایداری می کند. او حالا یک پنچه بالغ برای گرفتن مداد دارد، نقاشی هایش قابل تشخیص تر و واقعی تر است و می‌تواند هنگام رنگ آمیزی از خط بیرون نزند. او می تواند با زیپ ها و دکمه ها راحت تر کار کند و لباسش را بدون کمک گرفتن بپوشد. او برای استفاده از قاشق و چنگال مهارت کافی را دارد ولی برای استفاده از چاقو جهت بریدن غذا چندان مهارت ندارد. بسیار مهم است که او را تشویق کنید تا حد امکان  برای لباس پوشیدن و غذا خوردن  استقلال کسب کند و به تنهایی این کار ها را انجام بدهد.

او برای انجام کارهای پیچیده بهتر عمل می کند و می‌تواند برای پر کردن فضاهای خالی یک پازل بین شکل ها و رنگ ها ارتباط برقرار کند. در این سن هر اسباب بازی سازه ای، مواد مورد نیاز برای  فعالیت های ابتکاری  و رنگ و مدادشمعی برای  پیشرفت مهارت های فرعی حرکتی  کمک کننده است، و نیز کاری که انجام می دهد یک خروجی مهم برای  مهارت تصور و خلاقیت او می باشد که از مهارت های شناختی بسیار مهم است.

احتمالا او دوست دارد برای خواندن یک داستان خودش را به کتاب نزدیک کند  و لغات و تصاویر  را  با چشم‌ هایش دنبال کند. حتی ممکن است حرف ها و شماره ها را تشخیص بدهد. می تواند اسم رنگ های بیشتری را  به درستی بگوید. اکنون زمان مناسبی برای بازی هایی مثل جستجوی رنگ ها، شعرهای ریتمیک در باره اعداد و حروف و یا هربازی دیگری که او را درگیر شناخت چیزهای مختلف می کند، است .

این بازی ها به کودک کمک  می کند مهارت ابتدایی  شمارش و حروف الفبا  را که زمان شروع مدرسه نیاز دارد، یاد بگیرد و نیز دایره لغاتش را وسیع کند. اجازه دادن به او برای بازی با همسالانش بسیار مهم است، بازی با دیگران عاملی کمک کننده می باشد که  در کسب مهارت های اجتماعی برای دوستیابی در دوران شروع مدرسه لازم است و نیز  مفاهیمی مثل شراکت و نوبت گرفتن و برد وباخت را به کودک آموزش می دهد. کودک در طول زندگی به این مهارت ها نیاز دارد.

ممکن است این آخرین فرصت برای شما به عنوان پدر و مادر باشد تا مطمئن شوید کودکتان مهارت و تسلط کافی برای شروع مدرسه را دارد. کودکی که در محیط جدیدش احساس راحتی می‌کند شادتر است و نسبت به   کودکی که با یک پیچ و خم گسترده  در یادگیری درگیر است بهتر عمل می کند. به عنوان پدر و مادر در جایگاه خوبی قرار گرفته اید تا از کودکتان حمایت کنید و بهرین امکان برای شروع را به او  بدهید .

 

مطالب مرتبط:

پیش بسوی یک سالگی: آنچه باید در مورد کودک یک ساله بدانید

پیش به سوی دو سالگی:  انچه باید در مورد کودک دو ساله بدانید

پیش به سوی سه سالگی: انچه باید در مورد کودک سه ساله بدانید

برای کسب اطلاعات بیشتر و راهنمایی می توانید با متخصصان ما تماس بگیرید.

۴۸ نظر

  1. حامد گفت:

    فرزندم ۴سال سن دارد و در۷ماه گذشته تجربه طلاق داشته و از مادرخود جدا شده دراین چند ماه تونسته با زن بابا رابطه خیلی خوبی پیدا کنه و الان مشکلی که با فرزندم دارم این هست که تا اونو صدا میزنیم با وجود اینکه پسرهست فوری به گریه میشه و نمیتونه حرف خودشو بزنه و این خیلی منو ازار میده میخاستم ازشما راهکاری واسه دور کردن این خصلت از فرزندم کنم

  2. مشاور گفت:

    طلاق برای کودکان پر استرس ، ناراحت کننده و گیج کننده است، ممکن است کودکان برای اینکه زندگی آنها به چه صورت در خواهد آمد دچار اضطراب و درگیری فکری شوند و به دلیل نقطه نظر های والدین شان احساس عصبانیت نسبت به آنها پیدا می کنند.کمک کردن به فرزندان برای کنار آمدن با مساله طلاق می تواند به این صورت باشد که اول؛ ثبات را در خانه به وجود بیاورند و در درجه بعد توجه بیشتر به نیازهای بدنی و روحی روانی فرزندان شود.برای مثال والدین می توانند دیدگاه مثبت و اطمینان بخشی را به فرزندان شان القا کنند.برای رسیدن به این هدف پدر و مادر در درجه اول باید مراقب وضعیت فعلی شان باشند و سعی کنند با همسر قبلی خود رابطه خالی از جنجال و دعوا داشته باشند.والدین نباید فرزندشان را نسبت به همسرشان بدبین کنند و ذهن فرزند خود را نسبت به طلاق به گونه ای صلح آمیز و عاری از کینه آماده کنند.به طور کلی صر و حوصله و اطمینان و گوش دادن می تواند تنش را در کودکان کاهش دهد و به آنها کمک کند تا با شرایط جدید کنار بیایند.

  3. زاهد گفت:

    در مورد بیان احساس کودکان بباید به آنها کمک کرد چون آنها نمی توانند از طریق کلمات ، احساسات واقعی شان را ابراز کنند، بنابراین والدین باید آنها را یاری کنند تا جرف هایشان را صادقانه و بدون ترس بیان کنندو از اینکه شما را با حرف هایشان برنجانند بیمی نداشته باشند.حمایت و محبت به فرزند او را در مقابل اینگونه حوادث بیمه می کند و این اطمینان بخشی، استرس را از کودک دور می کند.

  4. خوشابی گفت:

    دختری ۴ ساله دارم که تیک عصبی و استرس دارد.با ناخن هایش بازی می کند ، گوشش را می گیرد ، با لباسش ور می رود.در کل یک سال است که خیلی هم نق می زند.برای لباس پوشیدن برای بیرون هم خیلی استرس دارد و از لباس های مدام ایراد می گیرد.لطفا راهنمایی کنید که چگونه باید با او رفتار کنم؟

    • ساره گفت:

      شما باید وقت زیاد تان را صرف بچه تون کنید و اون را بیشتر داخل اجتماع کنید مثلا با بچه های همسایه ببریدشون بیرون و مطمئن شوید که محیط بیرون از لحاظ روانی و صحی براشون خطرناک نیست باید با بچه تون خیلی محرم شوید بچه ها میترسند ازینکه حرف دل شون را به مادرشون بگن و اینکه احساس این را که بچه تون از بچه های دیگه کمه را از دلش بیرون بهترین ابزار برای بیرون کردن راز دل کودک اینه که جلوش هر موضوعی که اون ازش میبرسه مثه کتک خوردن از بچه دیگه را عادی نشون بدید و بهش بگید که منم تو بچه گیم مثه تو بودم و بهترین ابزار برای اینکه اون خودشو تو اجتماع پیدا کنه همش روحیه دادنه و اگه میخواهید کاری رو روش انجام بدید که خوشش نمیاد و مطمئنید به نفعشه با تشویق هیجان دادن و امید دادن مهم شمردن

  5. مشاور گفت:

    آنچه مشخص می باشد، این است که دختر شما به شدت اضطراب دارد.ترس و اضطراب ممکن است از چیز ترس آوری باشد که در خونه وجود دارد که شامل تربیت سختگیرانه شما یا پدرش است.حتما باید متخصص روانشناسی کودک او را ببیند و روش هایی را به شما یاد بدهد تا با او چگونه رفتار کنید که اضطرابش پایین بیاید.

  6. marymah گفت:

    سلام.دخترم من خیلی سریع عصبانی میشه .همه رو کتک میزنه.تک فرزند هست و خونه ما خیلی آرومه.شاغل نیستم.ولی به خاطر اینکه طبقه پایین خونه مادربزرگش زندگی میکنیم بیشتر موقع ها خونه اوناست.مثلا یه چیزی میخواد بهش نمیدم خوب البته به صلاحش نیست.داد میزنه و گریه میکنه و حتی منو میزنه.کلا دست بزن داره.من بیشتر مواقع در برابر خشم دخترم سکوت میکنم و گاهی مواقع هم سرش داد میزنم.

    • مژگان ن گفت:

      رفتارهایی که ذکر کردید اگر کودک شما سه یا چهار ساله است تقریبا عادی هستند. لجبازی ها عادی هستند تنها بایدبا انها درست برخورد شود تا از بین بروند. باید به مدت یک ماه در برابر رفتارهای داد و بدیاد گریه کودک واکنشی نشان ندهید تا خاموش شوند. هم چنین باید با اطرافیان هم در روش های فرزندپروری به توافق برسید تا کودک دچار تربیت متناقض نشود.

  7. زاهد گفت:

    ما باید دقت کنیم که کودک داره در دنیای خودش زندگی میکنه.اون متوجه نمیشه که چیزی به صلاحش نیست یعنی چه.اون در دنیای خودشه.مثلا میخواد گل بازی کنه، و والدین به خاطر اینکه لباس بچه کثیف نشه سریع جلوشو میگرین.میخواد بازی کنه، چون سر و صدا باب طبع بزرگتر ها نیست.سریع علیه بچه جبهه میگیرن و….بله برخی مواقع خطر جانی و سلامت بچه هست که اون مبحث جداییه.مثلا بچه میخواد چاقو رو برداره و واقعا به صلاحش نیست.در این مواقع راه چاره اینه که چاقو رو کلا از دسترس بچه دور نگه دارید .راه دیگرش اینکه لوازم آشپزخانه و هر چی دوست داره رو اسباب بازیش رو براش تهیه کنید و به دستش بدید.پس تا اینجا بیان کردیم که باید کودک و دنیای او رو درک کنیم و اینکه تا جای ممکن پیشگیری کنیم.
    خب به نظر میرسه که بهتره بیشتر مراقب از بچه رو خودتون عهده دار بشید.پدر بزرگ و مادر بزرگ بسیار بسیار حضور ارزشمندی دارند اما نباید این باعث بشه که نقش پدر و مادر خیلی کمرنگ بشه تعادل رو حفظ کنید.

  8. نغمه گفت:

    سلام فرزند پسر ۴ ساله ای دارم که به شدت به من وابسته است و مدام حضور مرا در منزل حتی کنار خودش چک میکند.سرکار هم که میروم گریه می کند که نرو یا منم با خودت ببر.پیش پدرش هم نمی ماند مگر برای لحظاتی که چیزی برایش خریده و پدرش هم در شهرستان است و طولانی مدت هم را می بینند.البته مشکل خانوادگی و صدماتی هم قبلا این بچه داشه که در آن بی تاثیر نبوده.وقتی سرکار میرم او را نزد مادرم میگذارم.نیازمند راهنمایی شما هستم.براش خیلی نگرانم کمکم کنید؟

    • م روانشناس گفت:

      با توجه به علائمی که ذکر کدید به احتمال زیاد کودک شما از اضطراب جدایی رنج می برد. با این وجود برچسب زدن بدون بررسی دقیق تر علائم کودک کار بالینی و درستی نیست و حتما به یک روان شناس مراجعه کنید تا علائم دقیق تر بررسی شوند. در صورت وجود این مسئله جای نگرانی وجود ندارد. با اجرای برخی روش های درمانی روی کودک و اموزش دادن لازم به والدین علائم رفع خواهند شد. پس در اولین فرصت پیگیری کنید.

  9. ali گفت:

    سلام دوست عزیز.بهترین راهکار برای شما این هست که در زمانی که از شما جداست در محلی باشد که به آن علاقه دارد.یک جایی مثل مهد کودک.

  10. نغمه گفت:

    خب با توجه به این که خیلی به من وابسته است چطور میتونم اونو به مهد رفتن راضی کنم؟

  11. ali گفت:

    بهترین عملکرد این هست که شما ، فرزندتان را برای دیدن بازی بچه ها به مهد کودک ببرید.تا شرایط بازی اونها رو ببینه بعد از چند روزی که فرزند شما تشنه ی بازی با کودکان شد با او صحبت کنید و بگویید من میتوانم زمانی که سر کار میرم شما رو پیش بچه ها بیارم تا با اینها و مربی ها بازی کنی.یا این شرایط می توانید زمانی که سرکار هستید فرزندتان را به مهد ببرید.

  12. شب تاب گفت:

    سلام کودک ۴ ساله ام به شدت هیجانی و استرسی است.بلند حرف میزنه باعث آزار خواهراش میشه.جدیدا نگران پیر شدن ماست و میگه پیر بشید بینیتون دراز میشه.هیولا میشید.برای هر کاری گریه میکنه.در صورتی که بارها بهش گفتم تو بزرگ شدی لزومی به گریه نیست خواسته ها تو بگو مامان من اینو میخوام.از یه نوزادم بیشتر گریه مینه.نگرانشم خیلی ضعیف شده

    • مژگان ن گفت:

      با سلام.. با توجه به علائمی که ذکر کردید احتمالا فرزندتان کمی دلبستگی نا ایمن دارد که این امر منجر به رفتارهای ضد و نقیض و ترس از دست دادن می شود. این حس ناامنی که ریشه در سنین پایین تر کودک دارد ممکن است به مشکلات بزرگتری در اینده و حتی روابط نزدیک تبدیل شود. گام مهم و اول در این زمینه ایجاد حس امنیت در ارتباط خودتان با کودک است. ز قبیل استفاده از روش های تقویتی درست و قابل پیش بینی بودن در فرزندپروری. برای تمامی این نکات مطالب لازم را با سرچ کردن در این سایت می توانید بیابید برای مثال به این مقالات مراجعه کنید:
      راهنمای ارتباط والد-کودک
      درباره دلبستگی کودک

      برای کسب نتایج بهتر حتما به مشاوران مرکز مراجعه نمایید.

  13. مرحمت گفت:

    سلام.خوب این سوالاتی که میکنه مشخصه اطرافش از این حرفا زده میشه.از یه جایی میشنوه اینارو.یا تو تی وی می بینه و تو ذهنش ثبت میشه.ممکنه افرادی که پیر شدنو اطرافش میبینه شاید یه اخمی بهش کردن یا یه چشم غره ای رفتن حالا اینم فکر میکنه آدمای پیر هیولان

  14. دریا جون گفت:

    سلام دختر ۴ ساله من میل زیادی به بازی در کوچه دارد.دختر ها و پسرهای هم سن خودش در کوچه هستند که با هم بازی می کنند.تقریبا دو ماه هست که به او اجازه بازی در کوچه می دهم .چند وقت هست که متوجه شدم بچه های کوچه بددهن هستند و مدام دعوا می کنند.و متاسفانه مادرهایشان هم در این راه همراهشان هستند.یعنی جلوی مادرهایشان حرف زشت می زنند و دعوا می کنند. و حتی گاهی دعوابشان با مادرهایشان هم میرسد.دختر من تا به حال هیچ حرف زشتی نزده اما مطمئنم در این دو ماه این جور حرف ها را شنیده.دخترم در خانه با برادر یک و نیم ساله اش بازی می کند اما زود خسته می شود.بچه ها کوچه اکثرا دوستش دارند و چون بد دهن نیست اهل قهر کردن نیست باهاش دوست هستند.اما حتی در حضور خودم هم ممکن است عصبانی بشند و حرف زشتی برنند حتی امروز یکی از آنها به دخترم میگفت فکر کردی من از مامانت میترسم کوتوله؟ میخواستم بدونم اولا اصلا بازی بچه ها در کوچه درست است؟ دوما دختر من خیلی دیر جوش است و تازه با اینها اخت شده اگر او را از رفتن به کوچه محروم کنم چه جایگزین دیگری برای او پیدا کنم. و چگونه از او بخواهم که به کوچه نرود؟چون دخترم روابط اجتماعی پایینی دارد و من از عمد به خاطر اینکه وارد جمع شود او را به کوچه بردم.و سوال آخرم این است که با توجه به سن دخترم آیا اشکالی دارد که دخترم با پسر ها هم بازی می کند؟

  15. ستیلا گفت:

    من یه مادرم اصلا موافق تو کوچه بازی کردن بچه ها نیستم.براش برنامه ریزی کن.تمام خانه های سلامت اتاق بازی دارن میتونید با پرداخت هزینه کم دخترتون رو به این مکان ها ببرید برای بازی.خودتون هم با خیال راحت به کارهاتون برسید.مساجد هم کلاس های خوبی برای بچه ها دارن.شما باید مادر جوانی باشید خودتون بچه ها رو سرگرم کنید.باهاش خاله بازی کنید .اینجوری میتونید تو بازی باهاش درس زندگی کردن در آینده رو بهش یاد بدین.مثلا بگین من مهمونم حالا شما باید بری چای و میوه بیاری .بچه های خیلی از نکات رو در همین بازی ها یاد میگرن.

  16. الهه گفت:

    متاسفانه الان جامعه ما جوری شده که خیلی بچه ها رو نمیتونیم آزاد بگذاریم در کوچه بازی کنن میتونی در جمع های مهمانی بچه شونو وارد گروه اینطوری میتونی کنین کلاس های ژیمیناستیک ببین کلاس نقاشی سفال و موسیقی کودکان اینطور میتونین خلا اجتماعی بودن کودک را کم بکنین.

  17. ناشناس گفت:

    جایگزینش میتونید ببرید پارک کلی وسایل بازی هم هست.کوچه خطرناک هم هست.ماشین میاد موتور میاد.میتونید به دخترتون بسپارید که با بهترین دوست هاش مثلا دو سه تا دختر هم سن خودش بیان داخل خونه و خاله بازی کنند.یه

  18. سامان گفت:

    به نظر من ما والدین کودکان چه بخواهیم چه نخواهیم کودکمون توی سن ۳ سالگی به بعد میل زیادی به همسالان خوودش پیدا میکنه.میل به بازی و گفتگو و کشف رازهای جدید.به نظر من با در نظر گرفتن این نیاز و کنترل صحیح و نه سختگیرانه میشه این نیاز رو کنترل و به روش صحیح حتی به کودک کمک کرد.ما چه بخواهیم و چه نخواهیم کودکان یه جایی باید با همسالان خودش برخورد داشته باشه و اونها معاشرت کنه پس چه بهتر که این معاشرت با کنترل خودمون باشه نه بعد ها با فرار و اجبار

  19. pari گفت:

    بچه ها یه داداش ۴ ساله دارم که به طرز فجیعی اذیت میکنه و لجبازی میکنه تازه فحشم میده ولی هوشش خیلی بالاست برامون اعصاب نذاشته باید چیکار کنم و چه رفتاری باهاش داشته باشم از هیچ چیز و هیچ کس نمیترسه

  20. reepaa گفت:

    سلام بچه است دیگه بزار عشق و حالش و بکنه چند سال دیگه شروع کن به تربیتش فعلا زوده راجب فحش دادنشم یا حرف گوش نکردن باید بهش نزدیک بشی تو همه کارا پیشش باشی تا بهت اعتماد کنه.اونجوری میتونی کنترلش کنی.

  21. زهرا صالحی گفت:

    در اکثر موارد نشونه هایی از بیش فعالی در بچه های امروزی هست.و در مشاوره های کودکی که با توجه به نوع شخصیت و اخلاق بررسی میشه با رفتار درمانی این مشکلات حل و فصل میشه.

  22. میترا گفت:

    به نظر من باید رفتار درمانی کرد.شما نباید باهاش لجبازی کنید یا دعواش کنید یا مجبورش کنید که ساکت و منظم بشینه سرجاشو شیطونی نکنه.فحش دادن رو هم بلاخره از خودش یاد نگرفته حتما یا خانواده یا دوستای بچه جلوش فحش دادن و اونم یاد گرفته .به هرحال وقتی فحش میده شما نباید دعواش کنید و باهاش لج کنید.به نظرم بهتره رفتارتون تنبیهش کنید.روانشناس اطفال خیلی جالب هست .اگه بتونید کتابی راجبش پیدا کنید و مطالعه کنید خیلی بهتون کمک کننده هست.

  23. سمانه گفت:

    سلام من یه دختر ۴ ساله دارم که خیلی به طرز برخورد دیگران باخودش حساسه.و از همه توقع داره که بهش لبخند بزنن و کسی ازش ناراحت نباشه.اگر تو خونه کاری کنه و من ازش ناراحت بشم مدام میگه مامان بخند.خیلی دختر با مسئولیت عاقل و آرومیه.ولی اینکارش واقعا آزار دهنده است.براش خیلی نگرانم.بچه های دیگه هم سنش تو بازی میزننش ولی این حتی از خودش دفاعم نمیکنه.من خودم ادمی هستم که خیلی حواسم به کارای بچه هست و مدام بهش میگم این کار درست نیست یا این کار درسته.عذاب وجدان دارم و فکر میکنم به خاطر رفتار من اینجوری شده

  24. سمانه گفت:

    با کوچکترین حرفی که بهش میزنم گریه میکنه.از کلمه ببخشید خیلی استفاده میکنه.هرجایی که باشیم خونه هرکسی یا باهرکسی که بازی کنه حواسش هست که اون طرف ازش ناراحت نباشه و هی بهش میگه بخند.تو بازی با بچه های دیگه سریع از حق خودش میگذره تا طرف مقابل ناراحت نشه.

  25. samane گفت:

    سلام من نمیدونم باید از چه سنی به دخترم زبان خارجه یاد بدم کمی تحقیق کردم متخصصان نظرات مختلفی داده بودن بعضیها گفتن قبل از سه سالگی باید همزمان با آموزش زبان مادری زبان خارجی رو هم آموزش داد بعضیها گفتن از ۳ تا ۴ سال.اکثرا زیر ۷ سال رو تایید کردن که بهترین سنه.و بعضیها هم کلا مخالف بودن و نظرشون این بود کودک تا زبان مادریشو کامل یاد نگرفته نباید زبان خارجی یا زبان دوم رو بهش آموزش داد چون باعث تداخل یادگیری میشه و کودک رو دچار مشکل زبان مادری میکنه.اگه کسی تجربه داره بگه.

  26. میترا گفت:

    با اطمینان بهتون بگم که آموزش زبان دوم باید ، بعد از یادگیری کامل زبان اول صورت بگیره یعنی از کلاس دوم به بعد هر زمان که تونستید بله تو سن سه سالگی یا قبل اوت یادگیری لغت خیلی خیلی سریع اتفاق می افتد و باعث هیجان خانواده ها میشه ولی با اطمینان بهتون میگم که هیچ فایده ای نداره به بچه فشار نیارید و وقتی خوندن و نوشتن رو کامل یاد گرفت با خیال راحت بزاریدش کلاس زبان مالمه و قواعد رو با علم و آگاهی هر چه تمام تر آموزش ببینه نه صرفا لغت و مکالمه های ساده که خانواده ها هم میتونن به بچه یاد بدن.

  27. زهرا گفت:

    سلام پسر خواهرمن چهار سالشه وقتی میخواد از پله بالا بره حتما از دیوار یا نرده ها میگیره ، با دوچرخه ای که چرخ های کمکی داره بازی میکنه،با ماشین های کنترلی بازی میکنه اما به خود ماشین دست نمیزنه یعنی تقریبا از اینجور اسباب بازی ها میترسه من خیلی نگرانشم به نظرتون خواهرزادم اظطراب داره؟؟؟؟خواهش میکنم زود جواب بدید

  28. سلام .دختر من ۴سالشه .وبه تازگی مهد گذاشتمش ولی اصلا حرف مربیهای مهد گوش نمیده وکار خودشو میکنه .به نظرتون چحوری میتونم بهش بفهمون که باید حرف مربیشو گوش کنه وقانون مند باشه .ممنون میشم جوابمو بدید وراهنماییم کنید .

    • روانشناس کودک گفت:

      با سلام. انتظار تبعیت از یک کودک چهار ساله کمی خارج از توان اوست و بعلاوه افراد بزرگسال در میزان تابعیت کودک نقش مهمی دارند. اگر مربیان مهد توانایی لازم را برای جلب توجه کودک داشته باشند می توانند رفتار کودک را شکل بدهند. بعلاوه توجه داشته باشید اموزش و تربیت کودک اگر مبتنی بر تبعیت، قانون مندی و پیروی محض باشد احساس مسئولیت و حق انتخاب و استقلال را از کودک می گیرد و بر اعتماد به نفس وی تاثیر منفی دارد.

  29. سروش گفت:

    سلام پسر چهار ساله من خیلی کم حوصله است بی طاقته همش ازممیخواد باهاش بازی کنم و اگه نتونم به ندرت شاید دو دقیقه با خودش بازی میکنه و بعد شروع به خورد کردن اعصاب منمیکنه منو میزنه بهانه میگیره و نق نق زیادی میزنه خیلی دوستش دارم و این بی حس و حالیش اعصابمو خورد میکنه احساس میکنم داره عمرشوتلف میکنه بدون اینکه چیری یادبگیره

  30. سروشه گفت:

    سلام متاسفم فکر نمیکردم موفق بشم پیاممو بفرستم. الان که دیدم پیامم رسیده خیلی خوشحالم از صمیم قلب ممنونم بخاطر همه زحماتتون من دو فرزند دارم یه پسر چهار ساله یه دختر یکساله پسرم کلا ادم بسیار محتاط و ارومه که به ندرت شیطنتهای خطر ناک میکنه
    مشکل اصلی من دقیقا اینه که وقتی میبینم بچه ام با خودش بازی نمیکنه و من وقت ندارم باهاش به واسطه وجود خواهرش و مسولیتهای خونه بازی کنم اون ساعتها روی مبل میشینه و تی وی نگاه میکنه یا اگه تی وی رو خاموش کنم تبلت برمیداره اما نهایتا یک ساعت بازی میکنه و بعد به دست و پام میپیچه که بیا بازی من شدیدا دوچار استیصال دربازی کردن با اون هستم خسته ام از اینکه میبینم فرزندم بهترین زمان عمرش رو پای تی وی و تبلت هدر میده خیلی زحمت میکشم تا بتونم از این وسایل جداش کنم اما … خودم اصلارتی وی دوست ندارم به ندرت نگاه میکنم اما پدرش شدیدا عاشق تی ویه رابطه منو پدرش و اونو هرش و منو خواهرش خیلی خوبه اما خیلی نگران ارتباطم با پسرمم کمکمکنید لطفاواقعا احساس میکنم مادر بدی هستم و این موضوع منوناامید و افسرده کرده ضمنا منو هم میزنه

    • روانشناس کودک گفت:

      با سلام
      گوشی موبایل و تبلت و سایر لوازم الکترونیکی همان طور که خودتان می دانید برای کودک شما فواید چندانی به همراه نخواهند داشت چه بسا وی را از پرورش برخی مهارت ها باز می دارند. بنابراین باید در مدیریت زمان بازی فرزند خود با این دستگاه ها تلاش کنید. اگر نمی توانید مدیریت کنید مثلا روزی نیم ساعت، پس به صورت کامل آن را حذف کنید، کودک چند روزی بی قراری می کند اما به مرور کنار می آید اصلا نگران نباشید. در مورد تی وی هم روزی یک الی دو ساعت تماشای تلویزیون برای کودکان توصیه می شود و بیشتر از ان در واقع مناسب نمی باشد. علاوه بر این بهتر است محتوایی که کودک مشاهده می کند مناسب سن وی باشد نه برنامه ای که پدرش یا شما تماشا می کنید. برای بازی کردن هم اگر بتوانید روزانه برنامه ای مشخص و زمان مشخص بگذارید نتیجه خواهید گرفت. مثلا روزی نیم ساعت و بعد از آن بدون پرخشاگری و با لحنی ارام و قاطع بگویید که دوست دارید بازی کنید اما کار دارید. چند روز که این کار را تکرار کنید فرزند شما عادت می کند.

  31. فاطمه گفت:

    سلام پسر چهارساله ایی دارم که کامل نمیتونه حرف بزنه.و رفتارش به سن چهارساله نمیخوره.رفتارهای عجیب داره.بیش از حد شلوغه.و وقتی من حرف میزنم و چیزی رو توضیح میدم کامل متوجه نمیشه.خاهش میکنم راهنمایی کنید واقعا کلافه شدم.ایا گفتار درمانی ببرم یا پیش یه روانپزشک؟؟؟؟؟

    • روانشناس کودک گفت:

      با سلام. برای اینکه بتوانیم بهتر به شما کمک کنیم بهتر است جزئی تر توضیح دهید. اینکه کامل نمی تونه حرف بزنه خیلی تعاریف متعدی را در بر می گیرد. مثلا ملات را کامل نمی گوید یا بعضی کلمات را. یا اینکه نمی تواند منظور خود را و یا چند کلمه محدود را بلد هست. تمامی اینها با یکدیگر متفاوت هستند. رفتارهای عجیب هم تعریف خود را دارند که باید مورد مشاهده و بررسی قرار گیرند. منظور شما از رفتارهای عجیب چیست؟ و البته توجه داشته باشید گاهی رفتارهایی که از نظر والدین عجیب به نظر می رسند در ملاک های تشخیصی ما اختلال به حساب نمی آیند. بنابراین جزئیات بیشتر را در اختیار ما قرار دهید. حتما در اولین فرصت به یک روان شناس مراجعه نمایید و وی بر اساس تشخیصی که می گذارد شما را به متخصص مورد نظر ارجاع خواهد داد مثلا گفتاردرمانی یا روان پزشک در صورت نیاز.
      با شماره های زیر جهت گرفتن وقت تماس بگیرید:
      ۲۲۶۸۹۵۵۸
      ۲۲۳۵۴۲۸۲
      ۸۸۴۲۲۴۹۵

  32. فاطمه گفت:

    ممنون از راهنماییتون.جمله بندی نمیتونه بکنه.دوسه تا جمله بلده.سه کلمه رو کنار هم میزاره و میگه.دامنه کلماتی کا بلده خیلی محدوده.منظور از رفتار عجیب هم اینه که بیش از حد شلوغه.مثلل کاغذ دیواری اتاقشو که تازه زدیم با ناخنش کنده.فهمو درکش پایینه نسبت به سنش.و بعضی از حرفای مارو متوجه میشه

    • روانشناس کودک گفت:

      فاطمه عزیز با این نشانه ها که میگین احتمال یک تاخیر رشدی وجود داره و تشخیص احتمالی اختلال طیف اوتیسم به شکل خفیف آن یعنی آسپرگر هست. می تونی از میزان تماس چشمی فرزندت بگی؟ و اینکه ایا رفتارهای تکراری و کلیشه ای هم داره؟ برقراری ارتباط با تو و پدرش چه جوری هست؟ و ایا این علائم از نوزادی هم بوده؟ مثلا عدم برقراری ارتباط چشمی و عدم پاسخدهی به نشانه های محیطی از نوزادی وجود داشتند ؟

      • فاطمه گفت:

        خیلی ممنون از پاسخ شما.با پدرش خیلی رابطه ی خوبی داره.در زمان نوزادی خیلی بچه ی اروم و خنده رویی بود.اصلا گریه نمیکرد.ارتباط چشمی برقرار میکنه.از بچگی و الان هم هروقت باهاش حرف میزنیم باید به چشماشم نگاه کنم.حتی اگه نگاه نکنم میگه به من نگاه کن.از لحاظ ارتباط چشمی هیچ مشکلی نداره.ناگفته نماند که من خودم کارمند هستم و پسرم رو تا ظهر خونه ی مادرم میگذارم.ما خودمون به این نتیجه رسیدیم که کوتاهی از خود ما بوده در مورد حرف زدنش

  33. مهنوش گفت:

    مشاورین محترم. سلام ضمن تشکر عمیق از راهنمایی هایتان سوالی در خصوص فرزند چهار ساله ام دارم

    میخوام بدونم با پسر م که اغلب تنبله و بی حوصله و اگر کاری بهش محول میشه نشنیده میگیره و انجام نمیده یا به اکراه انجام میده حتی امور شخصی خودش مثل شلوار پوشیدن و… با زور انجام میده باید چکار کنم کلاس ورزش گذاشتم خیلی اونجا خوبه اما تو خونه نه تنبله دایم غر میزنه حوصله ام سر رفته اینقدر این حرف رو میزنه که من عذاب وجدان میگیرم که نکنه من مادر بدی هستم تنبلی تا اونجا که وقتی باهاش بازی میکنم وقتی به خودم میام میبینم من دارم با خودم بازی میکنم و اون فقط داره نگاه میکنه و برای اینکه من نرم از پیشش فقط یه ماشین دستش میگیره و میگه سلام دوستم
    -دوم اینکه
    کلا بچه کنجکاوی نیست اما یاد گیریش خوبه خیلی دلم میخواد بدنم ایا باهوشه یا نه
    -سوم اینکه
    مشکل دوست یابی داره دایم میگه مامان چرا هیچکی با من دوست نمیشه و من نمیدونم چکار کنم و چی بهش بگم چون در عمل هم تقریبا همینطوره نمیدنم چرا

    • روانشناس کودک گفت:

      سلام ممنونیم از حسن نظر شما. با توجه به انچه فرمودین پسر شما کمی اضطراب و ناایمنی را تجربه می کند و همین روی اعتماد به نفسش هم تاثیر گذاشته. و حتی منفی کاری و انجام ندادن کارها. به این نکات توجه داشته باشید:
      اولا: انجام ندادن کاری و یا تنبلی کردن کمی در این سنین عادی است و بچه ها احساس مسئولیت کمی دارند. برای افزایش بهره وری کودک سعی کنید به کودک حق انتخاب بدهید تا احساس استقلال و کنترل بیشتری داشته باشد و خودش خلاقانه اداره امور و بازی را به عهده بگیرد.
      دوم: غر زدن برای خوصله سر رفتن عادی است اما روی خلاقیت وی کار کنید تا بتواند ساعاتش را مفرح بگذراند و بازی های خلاقانه انجام دهد نه اینکه شما به وی پیشنهاد بازی یا طرح آن را بدهید.
      سوم: برای آگاهی از هوش کودک حتما باید تست های معتبر از جمله وکسلر را در مراکز مشاوره بدهد.
      چهارم: مشکل دوست یابی ناشی از اعتماد به نفس کودک و عدم قاطعیت است که باید روی این مهارت ها کار شود.

  34. افسانه گفت:

    سلام پسری دارم ۴ ساله مدت یک ساله که از پوشک گرفتمش ولی هنوز دستشویشو نمیگه و تو شلوارش خرابکاری میکنه با اینکه همه چیز میدونه و ما هم روشهای زیادی امتحان کردیم حتی جایزه تعیین کردیم باز دستشوییش نمیگه.برای دفع مدفوع معمولا میره یه گوشه ای مثل زیر میز قایم میشه البته بعضی مواقع هم که دلش میخواد میگه .به نظر تنبلی میکنه .تک فرزنده.لطفا راهنمایی بفرمایید ممنون.

    • روانشناس کودک گفت:

      با سلام، به احتمال زیاد با توجه به آنچه ذکر کردید کودک شما در مورد مسئله دستشویی رفتن کمی لجبازی می کند و در واقع با این کار مخالفت خود را با شما اعلام می کند. تا انجا که می توانید کودک را کمتر سرزنش کنید و بیشتر به او مسئولیت و استقلال دهید. به وی حق انتخاب دهید. اگر زیاد جلوی کودک را بگیرید هنگامی که از وی کاری می خواهید مثل گفتن دستشویی کمتر فرمانبرداری می کند. هم چنین پاداش تعیین کردن گاهی نتیجه عکس می دهد. و اغلب کودک شرطی می شود. بهتر است رفتار را کلامی تشویق کنید و هر زمان که کودک تلاشی در جهت اداب دستشویی رفتن دارد وی را با کلام تشویق نمایید.

  35. مریم افغم گفت:

    سلام
    پسرم ۴ سالشه یه مدته وقتی من و پدرش راجع به مسایل جدی جلوش حرف میزنیم به محض اینکه یه کم صدامون میر بالا بغض و هق هق میکنه میلرزه و گریه میکنه میگه حرف نزنین تا ما ساکت بشیم بعد هم میگیم چرا ناراحت شدی میگه چون شما دعوا میکردین هرچه میگیم نه میگه دیگه نمی خوام راجع بهش صحبت کنیم اگه ادامه بدیم هم دوباره گریه میکنه ، جوری شده که ما دیگه نمی تونیم حرف بزنیم

    • روانشناس کودک گفت:

      با سلام… فرزند شما در اولین بحث شما کمی ترسیده است و واکنش نشان داده است. در ادامه هنگامی که دریافته با گریه کردنش می تواند رفتار شما را کنترل کند و حتی خاموش کند لذت می برد و سعی می کند از این طریق روی شما و محیط تاثیر بگذارد. برای از بین بردن این حالت باید به رفتار گریه کردن کودک در این زمان های بی توجهی کنید و با یک بحث مسالمت امیز با همسرتان نشان دهید که اتفاقی قرار نیست بیفتد بدون انکه کلامی توضیح دهید بگذارید کودک خودش پایان بحث را ببیند. به هیچ کدام از رفتارهای کودک واکنشی نشان ندهید. انقدر که خودش ساکت شود و به مرور در می یابد که این رفتارها تاثیری بر شما ندارد.

نظر دهید

سوال امنیتی *