روانشناسی نوجوان ۱۷ ساله
روانشناسی نوجوان ۱۷ ساله، نکات تربیتی، روانشناسی دختر ۱۷ ساله و عشق در ۱۷ سالگی همه در این مقاله آمده است. این سن حساس است لحظه ای فرارسیده که معلوم نیست فرزند شما هنوز بچه است یا نه؟ ممکن است فکر کنید بچه ای که از اولین لحظات زندگی تا نزدیک دوره بزرگسالی تربیت کرده اید، برای مستقل شدن آماده است و دیگر به کمک شما نیاز ندارد، درصورتی که این فکر واقعا اشتباه است. ازنظر جسمی، فرزند شما تقریبا بالغ شده است.
روانشناسی دختر ۱۷ ساله
پسر ۱۷ ساله
تکامل احساسات پسر ۱۷ ساله نی نی سایت منجر به نگرانی های بیشتری درباره مزایای بزرگسالی می شود مثل اینکه آن ها چطور می توانند از خودشان محافظت کنند، قرار است کجا زندگی کنند یا می خواهند با زندگی شان چه کنند. اگر می خواهند به دانشکده بروند، ممکن است نگرانی هایی در باره اولین تجربه زندگی دور از خانه و یا مقابله با محیط آموزشی متفاوت داشته باشند. آنها فهم قوی تری از هویت دارند که ممکن است روی تجربیاتش بیشتر منعکس شود شاید توسط درد دل کردن در دفتر خاطرات.
ممکن است علاقه بیش تری به خانواده و آداب و رسوم فرهنگی نشان دهند که موجب تایید نقش مهمی است که در خانواده به عهده دارند. احتمالا به گروه همسالان نسبت به خانواده توجه بیشتری دارند و روی رابطه ها و عشق در ۱۷ سالگی تمرکز بیشتری دارند مخصوصا زمانی که گروه های اجتماعی بسط داده می شود و بنابراین آن ها زندگی اجتماعی خودشان را می خواهند. ان ها نگرانی های بیشتری درباره دیگران دارند و می بینید که برخی از سوالاتشان پیرامون موضوعاتی که با دوستانشان دارند حل می شود.
پیشنهاد مشاور: روانشناسی پسر ۱۸ ساله
رشد شناختی نوجوانان
از نظر شناختی، فرزند شما برای درک جهان اطرافش گام های بزرگتری برمی دارد در صورتی که قبلا تلاش او برای شناختن با ترس و نگرانی همراه بود. آنها ایده های بهتری درباره اهدافشان دارند و برای رسیدن به آن ها بلند پروازند.
مهارت های برنامه ریزی بهبود یافته ، آینده نگری و درک عمیق تراز نتایج بالقوه همگی برای یک زندگی مستقل مخصوصا زمانی که روی آینده و آینده نزدیک متمرکز می شوند، حیاتی است. ممکن است کمی خودمحور باشد و علی رغم داشتن ویژگی عقل و اخلاق، معتقد باشند نقطه نظرات خود شان صحیح است با اینکه می دانند دیگران نظر خاص خودشان را دارند.
مهارت های تحصیلی آن ها، حافظه، مهارت های سازماندهی، مدیریت زمان، و توانایی حل مساله نظری در آنها در سطحی است که می توانند از عهده تحصیلات عالی و قرارگرفتن در محیطی که همان چارچوب های قبلی و مسیری که قبلا طی می کرد را ندارد (محیط قبلی) برآید. اکنون زمانی است که رفتار خطر پذیری در او به چشم می خورد (اگر تا به حال اینطور نبوده است)، مخصوصا در مورد نوشیدنی ها، مصرف مواد مخدر، و فعالیت های جسمی و جنسی.
پیشنهاد مشاور: افسردگی نوجوانان
رشد عاطفی
روانشناسی نوجوان ۱۷ ساله رشد عاطفی زیر را تجربه می کنند:
- توانایی روابط دوستانه طولانی مدت، متقابل و سالمی دارند.
- احساسات خود را به خوبیدرک کرده و توانایی تجزیه و تحلیل چرایی احساس را دارد.
- شروع کنید به ارزش کمتری برای ظاهر و بیشتر به شخصیت
- بلند مدت فکر می کند
- اهدافی را تعیین می کند
- خود را با همسالانش مقایسه می کند
کمک به نوجوان در رشد اجتماعی
موارد زیر را به عنوان راه هایی برای تقویت توانایی های اجتماعی نوجوان خود در نظر بگیرید:
- نوجوان خود را تشویق کنید تا با چالش های جدید روبرو شود.
- با نوجوان خود در مورد نادیده گرفتن خود در روابط گروهی صحبت کنید.
- نوجوان خود را تشویق کنید تا با یک فرد بزرگسال مورد اعتماد در مورد مشکلات یا نگرانی ها صحبت کند، حتی اگر این شما نیستید که او تصمیم می گیرد با او صحبت کند.
- در مورد راه های مدیریت و کنترل استرس بحث کنید.
- نظم و انضباط ثابت و محبت آمیزی را با محدودیت و پاداش ها تشویق کنید.
- راه هایی برای گذراندن وقت با هم پیدا کنید.
پیشنهاد مشاور: ۱۰ مشکلات نوجوانان با والدین
اضطراب نوجوان ۱۷ ساله
در این سن روانشناسی نوجوان ۱۷ ساله نشان داده است که نوجوانان به دلیل عضو شدن در گروه های دوستی استرس زیادی را تجربه می کند اما با کارهای زیر می توان ایت استرس را مدیریت کرد:
- فرصت بیشتر برای ارتباط، همکاری و لذت
- به یکدیگر اعتماد کنید که صلاحیت مدیریت رابطه خود را دارید.
- اعتماد داشته باشید که می توانید از طریق تغییرات فراوان از نوجوان خود حمایت کنید.
- احساس اینکه نوجوان شما برای مدیریت استرس ناشی از این سن مجهزتر است.
- اطمینان داشته باشید که نوجوان خود را برای ایمن ماندن آماده کرده اید.
قد مناسب در ۱۷ سالگی
در سن ۱۷ سالگی به بعد، قد دختران به مابین ۱۶۰ و ۱۶۵ سانتیمتر میرسد، در حالیکه وزن آن ها تا حدود ۵۹ کیلوگرم افزایش میابد، قد پسران بطور متوسط بین ۱۷۳ تا ۱۷۸ و وزنشان بین ۶۷ تا ۷۳ کیلو خواهد بود.
تربیت نوجوان ۱۷ ساله
راه هایی وجود دارد تا به فرزندتان کمک کنید به سرعت به بزرگسالی برسد. اگر آنها را تشویق کنید که نه تنها در باره نگرانی ها بلکه درباره آرمان ها و آرزوهایشان با شما صحبت کنند و بیشتر از اینکه قاضی باشید از او حمایت کنید، به او اجازه می دهید بفهمد درکنارش هستید. می توانید به صورت عملی به او کمک کنید مثلا در مورد اقتصاد خانواده و قرض دادن به او آموزش دهید و یا اینکه یاد دهید چطور آشپزی کند یا لباس بشوید (اگرتا به حال این کارها را انجام نداده اید).
آن ها با تغییرات عمده ای رو به رو می شوند، شاید کار جدیدی شروع کند، به دانشکده برود و یا تغییر مکان دهد که این کارها موجب خدشه وارد شدن به اعتماد به نفسشان شود بنابراین تشویق و واکنش مثبت به این تغییرات کمک می کند اعتماد به نفس و خود باوری آنها حفظ شود.
۱.الگو باشید
شما می توانید الگویی برای روابط مثبت با دوستان، فرزندان، شریک زندگی و همکاران خود باشید. فرزند شما از دیدن روابطی که دارای احترام، همدلی و راه های مثبت برای حل تعارض هستند، یاد می گیرد. ممکن است به این کار اقرار نکنند ولی همچنان به رفتار شما نگاه می کند و الگو می گیرد. یاد گرفتن اینکه مثل یک بزرگسال رفتارکند که مسولیت پذیری دارد و با نتایج کارهایش رو به رو می شود کمی زمان می برد. وقتی در مسائل مربوط به بزرگسالی غرق و سراسیمه می شود شما هستید که می توانید بیشتراز هر چیزی برای او پناهگاهی امن و مطمئن از نظر احساسی فراهم کنید .
۲.برای کمک به او آماده باشید
فرزندتان را در گذر از مسیرزندگی برای رسیدن به بزرگسالی تماشا کرده اید و سال هایی که صرف سخت کارکردن برای رشد و تربیت او کردید، ثمرداده است. شما یک انسان بزرگسال سازگار و ماهر از نظر اجتماعی دارید که باعث افتخارشماست. در حالیکه طبیعت رابطه شما تغییر کرده است واز رابطه کودک-بزرگسال به رابطه بزرگسال-بزرگسال تبدیل شده است آن ها هنور هم در سال های آینده به شما نیاز دارند. تفاوت در این است که آن ها اکنون انتخاب خواهند کرد که به سمت شما بیایند.
پیشنهاد مشاور: اعتیاد کودک به گوشی
۳.دوستان فرزندتان را بشناسید
آشنایی با دوستان فرزندتان کمک می کند تا با روابط اجتماعی فرزندتان آشنا شوید. همچنین نشان میدهد که میدانید دوستان فرزندتان چقدر برای فرزندتان اهمیت دارند، علاوه بر این خوب است که با خانواده دوستان آن ها نیز آشنا بوده و شماره تماس آن ها را برای مواقع ضروری داشته باشید.
اگر نگران دوستان فرزندتان هستید، ممکن است بتوانید فرزندتان را به سمت گروه های اجتماعی دیگر راهنمایی کنید به طور مثال می توانید آن ها را در باشگاه یا کلاس های متفرقه ثبت نام کنید. اما ممنوع کردن دوستی یا انتقاد از دوستان فرزندتان می تواند نتیجه معکوس داشته باشد و باعث لجاجت فرزندتان شود.
۴.به احساسات فرزندتان گوش دهید
برای گوش دادن به صورت فعال، باید هر کاری را که انجام می دهید، زمانی که فرزندتان می خواهد صحبت کند، متوقف کنید. اگر در جریان کاری هستید، زمانی را تعیین کنید تا به آن ها گوش کنید و به هیچ عنوان این ساعت را فراموش نکنید. با این کار نشان می دهید که به احساسات و نظرات فرزندتان احترام گذاشته و سعی دارید که دیدگاه او را درک کنید.
۵. روی نکات مثبت تمرکز کنید
ممکن است مواقعی پیش بیاید که به نظر می رسد درگیری زیادی با فرزندتان دارید یا فرزندتان بسیار بد خلق است و به حرف شما گوش نمی دهد. در این مواقع، تمرکز و تقویت جنبه های مثبت رشد اجتماعی و عاطفی فرزندتان کمک زیادی به بهود رابطه شما می کند.
۶. مشاور
اگر در برقراری ارتباط با نوجوان خود مشکل داشته یا نگران هستید که دچار استرس و اضطراب شده است حتما از مشاور کمک بگیرید تا این دوره را به خوبی طی کند و دچار اعتیاد یا مشکلات دیگر رشدی نشود. برای برقراری ارتباط با بهترین مشاوران و متخصصان نوجوانان ایران می توانید با شماره های بالای صفحه تماس گرفته و از شرایط مشاور آگاه شوید.
منبع:سامانه پرسش و پاسخ مشاور
سلام خسته نباشید
من دختر هیفده ساله ای هستم. چند وقتیه که توی خانواده به مشکل برخوردم و
دقیقا نمیدونم باید چیکار کنم. این مشکل از روزی شروع شد که من با پدرم خیلی
بد دعوا کردم. پدرم چند وقتی هست که بخاطر یکسری مشکلات بیرون از خونه خودمون
عصبین و یکسره درحال شکایت و غر زدنن،اون روز وقتی یکدفعه برادر یکسالم رو زدن
من قاطی کردم و داد زدم سرشون. بهم گفتن که براشون مهم نیستم. قبلا هم بهم
گفته بودن..یا مثلا یک روز بهم که خیلی ناراحت بودم گفتن که گریه میکنی؟ بعد
گفتن که گریه کنیم مهم نیست! حتی توی سخت ترین روزایی که داشتم به خاطر تعرضی
که بهم از طرف پدرشون اتفاق افتاده بود هم محبتی ندیدم ازشون هرچند که میگن
پشتم ازم همایت کردن.(ولی خب من نیاز داشتم).حس میکنم مادرم از اون روز باهام
سردتر شده و البته منم کمتر از اتاق خارج میشم و خیلی پرخاشگر و بی حوصله شدم.
رابطه ی عاطفی ای هم که داشتمو تو همین چند روز تموم کردم و حس میکنم که واقعا
نیاز به محبت و صحبت دارم از جانبشون. از طرفیم نمیخوام خودمو بیشتر از این
کوچیک کنم. پدرم بیش از حد منطقیه و کینه ای(چیزایی که خیلی بچه تر بودم اتفاق
افتادرم هنوز توی سرم میزنه). میشه لطفا کمکم کنین که باید چیکار کنم.خیلی به
کمکتون نیاز دارم حس میکنم دارم افسردگی میگیرم.
بابت متن بلندمم معذرت میخوام..
منتظر جوابتون هستم..
ممنون!
سلام به شما دوست عزیز
قابل درک هست که شما نیاز به توجه و مراقبت و بیان احساسات از سمت پدر و مادرت داشته باشی اما دقت کن که همانطور که خودت اشاره کردی مشکلات بیرونی و اقتصادی و.. می تواند برای شما به عنوان سرپرست خانواده با فشارهای روحی زیادی همراه باشد و بهتر است در این مواقع از وارد بحث شدن خوداری کنید و اجازه بدهید که پدرتان در شرایط بهتری قرار بگیرند تا بتوانید در مورد احساسات و نیازها خود با ایشان صحبت کنید و نتیجه گیری بهتری داشته باشی .
ببین عزیزم الان چند مسئله در اینجا از سمت شما بیان شد که می تواند باهم ارتباط زیادی داشته باشد اول اینکه از سمت پدر بزرگ خود دچار تعرض شده اید و این موضوع می تواند برای شما و خانوادیتان حتی اگر نشان ندهند با فشار روحی زیادی همراه باشد و دوم اینکه روابط شما با پدر و مادرتان دچار مشکل می باشد که می تواند بی ارتباط با موضوع قبلی و شرایط روحی شما و آنها نباشد و احساساتی که در مسیر درست بیان نشده است و سوم اینکه رابطه دوستی داشته اید که کات شده است و این موضوع نیز وارد شدن به روابط دوستی در این سن و حتی دلایل برای کات کردن و یا مشکلات در رابطه نیز به شرایط روحی شما بستگی زیادی دارد .
در اول نیاز است بدانی که حتی اگر پدر و مادرت مسیر درست برای بیان احساسات و علایق خود را نداند بازهم شما را دوست دارند اما به نظر می رسد که شماها در مسیر ارتباطی باهم مشکل دارید و این به معنای دوست نداشتن شما نمی باشد و دوم اینکه شما نیاز است برای بهبود شرایط روحی خودتان به روانشناس مراجعه کنید تا بتوانیم در اول به خود شما کمک کنیم تا در شرایط روحی بهتری قرار بگیری و بعد بتوانی از مسیر بهتری روابط خودت را مدیریت کنید و احساسات و نیازهای خود را بیان کنی و نتیجه گیری بهتری داشته باشی .
قهر و کناره گیری از خانواده کمکی به شما برای بهبود مشکلات نمی کند و در این مسیر بهتر است در احترام و بدون به دنبال مقصر بودن با پدر و مادرتان صحبت کنید و در احترام احساسات خود را بیان کنی در کنار اینکه صحبت های آنها را نیز بشنوی و در این مسیر به دبنال مقصر نباشی بلکه هدف فهمیدن بهتر یکدیگر باشد تا بتوانید ارتباط بهتری را ایجاد کنید .
درمسیر می توانید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
۰۲۱-۲۲۶۸۵۸۹۵
سلام لطفا ب من کمک کنید من ۱۷ سالمه ولی ن ازادی و استقلال دارم ن حس باارزش بودن و کافی بودن چند سالی هس رابطه ام با خانواده ام خراب شد ک بیشتر تقصیر دعواهای اون هاست ب شکلی ک من در ۱۳ سالگی فرار کردم هدفم این بود پدرم بیشتر دوسم داشته باشه بعدش مادرم باهام خیلی خوب شد طوری ک همه حرفامو ب ایشون میزنم اما پدرم از بچگیم باهام مشکل داشت الانم من قراره برم پیش دانشگاهی و گوشی نیازمه ک پدرم سر این بیشتر بحث کرد همش ب من حسی میده ک اعتماد نداره و من هیچی نمیشم و من هم از اینکه مردی حتی پدرم جایگاه زنی رو نسبت ب خودش پایین تر بدونه متنفرم دیگه دارم دیونه میشم چنبار خواستم خودکشی کنم ک مادرم جلومو گرفت و فقط الان ب خاطر اون اینجام مامانمم میدونه حق با منه بهش میگه بریم مشاور میگ مگ من مشکل دارم مگ من دیونه ام اما رفتارش با خواهر کوچیکترم خیلی خوبه
سلام به شما سارا جان
قابل درک هست که در فشار روحی زیادی قرار داری اما اینکه شما از فرار کردن و یا خودکشی به عنوان راحل برای رسیدن به خواسته ها و برطرف کردن مشکلات استفاده می کنی نشان از این می دهد که راحل های حل مسئله پایینی را آموزش دیده اید و در این مسیر بهتر است در اول سعی کنی خودت برای بررسی شرایط روحیت به روانشناس مراجعه داشته باشی تا بتوانیم به شما کمک کنیم تا شرایط روحی بهتری را تجربه کنی و در این مسیر برای بیان احساسات و نیازهای خودت از مسیر های بیشتری استفاده کنی.
دقت کن که اینکه دیدگاه پدرتان و تعدادی مرد دیگر در مورد زنان چیست ارزش شما را زیر سوال نمی برد و در این مسیر تا زمانی که خود فرد نخواهد اعتقادات و یا مسیر او تغییر نمی کند و اینکه شما بخواهید با این سبک رفتاری دیدگاهای ایشان را تغییر بدهید امکان پذیر نیست .
درمسیر می توانید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
۰۲۱-۲۲۳۵۴۷۸۳
خیلی ممنون که جواب بنده رو ندادید
سلام عزیزم سوال شما در لینک زیر پاسخ داده شده است و مجدد سوال دیگری با معصومه ارسال شده است که در اولین فرصت پاسخ د اده می شود
https://kodakonojavan.com/%d8%b1%d9%88%d8%a7%d9%86%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d9%86%d9%88%d8%ac%d9%88%d8%a7%d9%86-17-%d8%b3%d8%a7%d9%84%d9%87/
سلام من مادر یه دختر ۱۷ ساله هستم تازگیا فهمیدم دخترم یه پسر و دوسش داره اون آقا پسر ۱۸ سالشه ازش اطلاعات پسررو گرفتم خیلی پسر خوبی بود با تعریفاش و تا حدودیم ثابت شد بهم ازش پرسیدم چرا تا الان نگفتی گفت به خاطر اینکه خجالت میکشیدم گفتم زشت بگم بزار یکی دوسال دیگه دخترمم میخواد پزشکی بخ نه ولی خب من نگرانم به نظر شما درست من با این آقا با حضور دخترم ملاقات کنم و ببینمش سطح فرهنگیشونم مثل خودمون فقط این آقا پررو نمیشه اگه من باهاش ملاقات کنم و به نظر شما مشکلی نداره به دخترم اجازه بدم با ایشون ماهی یکی دوبار بره بیرون به شرط اینکه به خودم بگخ و بدونم لطفا راهنماییم کنید.
سلام من یه دختر ۱۶ ساله ام البته چند ماهه دیگه ۱۷ ساله میشم من وقتی بچه بودم دقیقا شبیه دختر بچه هابودم جلوی اینه موهامو شونه می کردم لباس های دخترانه دوست داشتم وکارایی که همه دختر بچه می کنند اما وقتی به سن نوجوانی رسیدم دیگه به زیبایی توجه نکردم به ندرت موهامو شونه می کنم به ندرت جلوی اینه می رم از کیف و کفش و لباس دخترانه زیاد خوشم نمی یاد اصلا زیاد رو ظاهرم حساس نیستم برام مهم نیست زیبا باشم یا زشت اززیورآلات زیاد خوشم نمی یاد وقتی دوستام از لوازم آرایشی استفاده می کنند تعجب می کنم کلا زیاد دخترانه نیستم نه اینکه پسرانه باشم طبیعیه ؟ خواهرم هم اینجوری تازه از من خیلی بد تره
با سلام من پسری ۱۶ ساله هستم، نمیدونم چرا پسرداییم با من مثل بچه های ۹-۱۰ ساله با من رفتار میکنه، یعنی از اون وقتی که که ۱۰ سالم بود تا الان اصلا رفتارش با من عوض نشده عین بچه های کوچولو باهام رفتار میکنه، خیلی عجیبه من حتی عین بچه ها دیگه رفتار نمیکنم خیلی هم عاقل و مودب هستم.
سلام من شایانم دیروز مشکلم رو گفتم اما کسی جوابم را نداد
سلام به شما دوست عزیزدقت کنید برای طرح سوال از گذاشتن آی دی و شماره موبایل و نام فامیل خوداری کنید چون سوال شما در سایت مطرح می شود مجدد سوال خود را با رعایت این موراد ارسال کنید
با سلام دختری ۱۷ ساله هستم
من در سن ۱۴ سالگی توسط یک سری از دوستام به بیراهه کشیده شدم و با پسری دوست شدم و وقتی که به مادر و برادرم گفتم اونها من و محدود کردن و گفتن که این کارا برای سن تو زوده
الان که ۳ سال گذشته و وارد دبیرستان شدم بیشتر دوستام دوستای معمولی پسر دارن و یا حتی دویت پسر و بهم گفتن که اگه بخوای میتونیم با دوستامون آشنات کنیم
میخواستم بفهمم که حتی اگه الان هم با پسری دوست شم (چه دوست پسر و چه دوست معمولی)هنوز هم کار اشتباهی انجام دادم
نمیتونم این جریان و به برادرم اطلاع بدم چون که برادرم فورا به مادرم میگه و نگرانم که مادرم بفهمه دوباره من محدود بشم و دوست ندارم تو این سن منو محمدود کنن
اگه میشه لطفا کمک کنید ممنون
سلام
خسته نباشید
مادری ۵٢ ساله هستم که دو فرزند دارم که درکل بچه های خوبی هستن.فرزند دومم ١۶ ساله وپسره.
اصلا علاقه به درس ویادگیری هیج مهارتی نداره، ظاهرا هیچ دوستی نداره ، اهل هیچ معاشرت ، ورزش ، بیرون رفتن نیست از صبح تاشب سرش تو گوشی با بازی کردن مشغوله وتحرکی نداره، اگر بیرون بخواهیم بریم ، هرجایی که باشه ، بیرون نمیاد، اونقدر باید التماس کنم وآه ودلیل بیارم تا شاید قبول کنه وبیاد بریم بیرون .در دوران کرونا ، مدرسه غیر حضوریه ، آزمونهای مدرسه رو با باز کردن کتاب ، انجام میده وچون اصلا کتابش رو نخونده ، اوپن بوک هم نمیتونه امتحان بده ، هیچ انگیزه ای نداره.
سعی کردم که با راهنمایی ومشاوره وهر زبونی که شده ، افق دیدش رو بازکنم،که این شکلی پیش رفتن زندگی اشتباهه.شاید توی خودش اضطراب هایی داشته باشه ولی توجه نمیکنه .
نگرانم که چه آینده ای میخواد داشته باشه.
لطفا راهنمایی وکمک بفرمایید.
سپاس
سلام به شما دوست عزیز
نگرانی شما قابل احترام هست اما این میزان از بی انگیزگی و کناره گیری از اجتماع آن هم در شرایط سنی فرزند شما که روابط دوستی اهمیت زیادی پیدا می کند و فرد نگرانی های زیادی برای آینده دارد نیاز به بررسی دقیق دارد .
در این مسیر بهتر است خود فرزندتان را به روانشناس به صورت حضوری ارجاع بدهید و با توجه به نوع عملکرد ترجیحا تلفنی هم نباشد و بهتر است حضوری باشد تا دقیقا نوع سطح ارتباطی او و تعاملات او نیز بررسی شود تا بتوانیم به او کمک کنیم تا آنچه به صورت روانی تجربه می کند را مورد بررسی قرار بدهیم و او بتواند مسیر رشدی بهتری را تجربه کند .
دقت داشته باشید که در این مسیر ممکن است بعضی از احساسات و نیازها و.. بیان کردن آن برای خانواده سخت و دشوار باشد پس بهتر است که شما به او بیان کنید هر وقت به کمکی احتیاج داشت کنارش هستید و اگر دوست داشت با کسی صحبت کند اما از نصیحت کردن خوداری کنید و گاهی بدون هیچ گونه نصیحتی تنها سعی کنید که شنونده باشید این می تواند باعث شود که او محیط بهتری را برای بیان احساسات درک کند اما بازهم نیاز است که با توجه به اینکه او با کاهش عملکرد درسی و اجتماعی روبرو هست و هردوی این موراد برای رشد فردی اهمیت زیادی دارند او را به روانشناس ارجاع بدهید .
بهتر است از هرگونه برچسب زدن خوداری کنید و بیان کنید که بهتر است با توجه به اینکه در سن نوجوانی قرار دارید و انگیزه ای نیز در مورد درس احساس نمی کند از یک متخصص کمک بگیرد و در این مسیر شما شرایط را برای او محیا می کنید و قرار نیست خودتان در آن محیط حضور داشته باشید مگر اینکه خود او بخواهد .
سلام مشاور عزیز
یه سوال پرسیده بودم با اسم مامان
منتظر جواب موندم
امیدوارم که بنده رو راهنمایی کنین
تشکر از وقتی که میگذارید
سلام تا نیم ساعت دیگر پاسخ شما ارسال می شود