مشاوره و تربیت کودک ۲ ساله تا ۳ ساله
در این مقاله ده نکته تربیتی و فرزندپروری در ارتباط با کودک دو تا سه سال شما ارائه شده است:
کودک شما در حالی که به در یخچال می کوبد جیغ می زند و می گوید: “آب میوه می خوام”.
“متاسفم عزیزم، آب میوه نداریم، نظرت چیه شیر بخوری…. یا ….”
“نههههههههه، من آب میوه می خوام!!” فریاد می زند در حالیکه خود را روی زمین می کشد و می غلتد…
نبودن آب میوه مطمئنا برای شما مشکل بزرگی نیست، اما به نظر برای کودک شما انگار دنیا به اخر رسیده…
قبل از رفتن به سوپر مارکت برای خرید آبمیوه یا چیزی مشابه، یا گفتن این جمله که “گریه کردنو تموم کن، فقط یه آبمیوست”…
بیاین با هم وارد دنیای کودک دو ساله شویم..
چه چیزی انتظار می رود؟
هر کودکی متفاوت است، برخی سر سخت تر و حساس ترند و برخی نیز آرام و راحت. برخی کودکان نقاط عطف رشدی را به صورت تدریجی طی می کنند و برخی نیز ناگهانی.
به صورت کلی شما می توانید این رفتارها را از کودک دو ساله انتظار داشته باشید:
- از کوره در رفتن و جیغ و داد غیر قابل کنترل
- نشان دادن احساسات به صورت بسیار غلو شده
- هر چیزی را از آن خود می دانند (حتی اگر مال انها نباشد).
- در خواست اینکه “خودم انجامش میدم”
- می خواهند مثل نوزادان رفتار کنند.
- تصور می کنند بزرگ هستند و زمانی کهمی فهمند اینجور نیست احساس سرخوردگی، غم و ناراحتی می کنند.
- مشکل در شریک شدن با دیگران، صبر کردن، نوبت کرفتن، کنترل تکانه و …
- مشکل با تغییرات
- تغییر در عادات غذا خوردن و خوابیدن
چه کار باید کرد؟
مانند اغلب موارد در فرزندپروری، هیچ فرآیند سه قدمی مستقیمی برای فرونشاندن تمام رفتارهای ناخواسته کودک شما وجود ندارد. بیشتر والدین از بینش های سریع استفاده می کنند، مانند نادیده گرفتن یا مهلت دادن.
کودک شما برای تنظیم هیجانات قوی خودش به کمکتان نیاز دارد، و بدین منظور، شما نیازمند استفاده از راهبردهای، نکات و روش های مختلف هستید.
این ده نکته به شما کمک می کنند تا حمایت، تشویق و امنیت را در این دوره از رشد برای فرزندتان به ارمغان آورید:
- همدلی کردن: ممکن است به کثیف بودن بشقاب آبی اهمیت ندهید، اما کودک شما اهمیت می دهد. خود را جای انها بگذارید و نشان دهید که مشکل انها را درک می کنید (حتی اگر موافق نیستید). “می دونم خیلی دوست داشتی با بشقاب ابی غذا بخوری اما شرمنده کثیف شده”… یا “می دونم که این بشقاب مورد علاقه توست!”
- محدود کردن نه گفتن: کلمه نه را برای موقعیت های خطرناک و خیلی جدی نگه دارید. به جای آن از جملات غیر مستقیم استفاده کنید: مثلا زمانی که کودک خودکار شما را می خواد؛ بگویید: “اینا خودکارای مامان هستند بذار برای تو مداد شمعی هارو بیارم”. یا به جای نه بله بگویید با پیشنهاد یک وضعیت دیگر مثلا: “وقتی کهنت رو عوض کردم می تونی بری بیرون بازی کنی”.
- تجربه های مشاهده ای برای کودک بسازید: کودکان با عمل کردن می آموزند. به جای پاداش دادن کودک بعد از اموختن یک فعالیت، در مورد انچه رخ داده با او صحبت کنید. “وای اینجا رو ببین همه توپ ها درست توی سبد رفتن وقتی اونا رو با دقت پرتاب کردی”. یا مثلا بگوئید: “وای ببین همه کتاب هارو بخوبی توی قفسه گذاشتی”.
- آموزش دهید: با وقت گذاشتن برای جستجو و تمرین روش های جدید در مدیریت موقعیت های سخت، به عنوان راهنمای کودک خود به بهتر شدن رفتار وی کمک کنید. “تو هر دو تا توپ رو می خوای، من توپم رو به سمت تو پرتاپ می کنم، می تونی به من برش گردونی؟” با یکدیگر تمرین و نقش بازی کنید، از اسباب بازی هایش استفاده کنید، داستان بگویید یا نقاشی بکشید و …
- کودک باشید!: با کارهای لذت بخش، کودکانه و گاها احمقانه کودک درون خود را نشان دهید. از صدای ربات گونه برای درخواست های خود استفاده کنید، مثل یک گوریل تو اتاق دنبال کودک بدوید، یا یک جفت شلوارش را روی سر خود بگذارید. دنبال راه هایی باشید که با چیزهای غیر قابل استفاده یا خسته کننده بازی بسازید.
- به آنها در نامگذاری احساسات کمک کنید: کودک شما در این سن در نامگذاری احساساتش به صورت منطقی و یا مرتبط مشکل دارد. روش های جایگزین را برای بیان احساساتش به وی نشان دهید. “کفشت خیلی تنگه، و یا “می خوای مامانو یک بار دیگه قبل از بای بای بغل کنی”.
- محدودیت ها را مشخص کنید: با مشخص کردن محدودیت ها در زندگی کودکان به کودک خود کمک کنید که احساس امنیت کند. تو می تونی عصبانی بشی اما به کسی آسیب نمی زنی. انتظار مقاومت از سوی کودک داشته باشید، ثابت قدم باشید و با احساساتشان همدلی کنید.
- ارام و صبور باشید: کودکان کار خود را می کنند (گاهی این کارها نیازمند صبر و تحمل زیادی از سوی شما هست). راه هایی را پیدا کنید که با فرایند طبیعی انها همگام باشد. به جای مجبور کردن وی به عجله کردن و یا سریع تر بودن، به او زمان بدهید تا بتواند مشکل را مثلا در اسباب بازیش یا در ماشین بیابد.
- محیط را تغییر دهید: از موانع کودک یاا قفل های کابینت استفاده کنید و یا دسترسی کودک را به اشیای شکستنی و ناایمن محدود کنید. بگذارید به چیزهایی که مناسب سنش هستند دسترسی داشته باشد. قسمت هایی از خانه را برای کودک قرار دهید که در انجا بتواند شلوغ و پر انرژی باشد.
- استقلال را تشویق کنید: ممکن است کودک شما قادر باشد بیشتر از شما بفهمد! اولین تمایل شما اینست که به وی همه چیز را بیاموزید، اما انها خیلی چیزها را از طریق چالش و درگیر شدن با موضوعات می آموزند. با فرصت دادن به انها کمک کنید تا تکلیفی را انجام دهند یا کار جدیدی را انجام دهند قبل از انکه شما مداخله کنید…
و یک چیز دیگر….
از این دوره سنی کودکتان لذت ببرید. به زودی کودک شما دیگر به قطارها هوهوچی چی نخواهد گفت، و به گربه ها نیز پیشی و میو میو نمی گوید. تا یکی دو سال دیگر کودک دیگر از شما نمی خواهد که به عروسکش غذا بدهید و یا روی کول خود بگذارید…
ممکن است الان باورتان نشود اما روزی دلتان برای فریادهای کودکتان و روی زمین غلتیدن و گریه کردن وی تنگ خواهد شد.
هنوز هم سوالاتی در مورد کودک دو ساله خود دارید؟؟
در دیگر مطالب سایت کودک و نوجوان نکاتی که باید در مورد کودک دو ساله خود مورد توجه قرار دهید ذکر شده اند…
“تا نوجوانی فرزندتان ما در کنار شما هستیم”
منبع:مشاورانه
سلام من پسر دو سال وده ماه دارم خیلی لجبازه واصلا حرف گوش نمیده خیلی مطلب خوندم در این مورد دقیقا ده بار میگم وبعد شمارش معکوس برای تنبیه شروع میکنم تا گوش میده البته با پرخاشگری دیوانه شدم نتونستم یادش بدم دستشویی بره از پوشک بگیرمش اول با آرامش بود بعد به تنبیه بدنی کشیده شد که میدونم غلطه واصلا نشد بدتر هم شد یه مدت ولش کردم جو آروم بشه بعد متوسل شدم به جایزه وپاداش ولی گاه گاهی جواب میده اولین جایزه رو میگیره تا سه روز دیگه توجه نمیکنه و وقتی بهش میگم پی پی داری بریم میگه نه ۵ ده دقیقه بعد دستشویی تو پوشکش انجام میده پوشک شورتی دیگه نمیدونم چیکار کنم دارم کنترل رو از دست میدم جدیدا گاهی بهش فحش میدم اعصابش خورد میشه میگه نیستم ولی اصلا نمیزنمش ولی باباش گاهی برای شیطنت های خرابکارانه چرا نمیتونم جلوش بگیرم نزنه هر چی میگم گوش نمیده از کوره در میره. من همه ی اسباب بازی هاش گرفتم تا هر وقت رفت دستشویی دوباره اونا رو بهش برگردونم ولی جواب نداد چیکار کنم ؟
سلام به شما زهره جان
قابل درک هست که این شرایط برای شما و همسرتان با فشار روحی زیادی همراه شده است اما عزیزم همانطور که مشاهده می کنید تنبیه بدنی نه تنها باعث نمی شود که مشکلات کودک شما رفع شود بلکه حتی باعث ایجاد مشکلات بیشتر نیز می شود .
دقت کنید که شما در مورد یک کودک دو سال صحبت می کنید که هنوز قانون و مقرارت برای او معنای ندارد و اگر بخواهید دائم او را کنترل کنید و بکن و نکن کنید این شرایط برای کودکتان نیز با فشار روحی همراه می شود چون استقلال او را نمی پذیرید .
در این مسیر بهتر است فعلا دستشویی رفتن و اموزش دادن به او را رها کنید و یا در این حد نگهدارید که هر وقت دستشویی داشتی بهم بگو و از هرگونه واکنش منی در زمان روبرو شدن با دستشویی کردن در خودش خوداری کنید و زمانی که او این موضوع را اعلام می کند تنها با روی باز و با تشویق کلامی در این مسیر پیش بروید فعلا تصمیمی مبنی بر آموزش بیشتر از این نداشته باشید اما در این مسیر نیاز است که شما به صورت حضوری یا تلفنی برای بررسی دقیق شرایط فرزندتان و سبک تربینی که دارید و نوع واکنش ها به روانشناس بالینی کودک مراجعه داشته باشید چون مسیر ارتباطی شما و فرزندتان نیاز به اصلاح دارد تا بتوانید هم خودتان شرایط روحی بهتری را تجربه کنید و هم او بتواند در مسیر بهتری آموزش و رشد کند .
درمسیر می توانید با متخصصین کانون مشاوران ایران، مشاوره تلفنی/تخصصی داشته باشید
۰۲۱-۸۸۴۲۲۴۹۵
با سلام ما یه پسر داریم دی ماه ۹۷ بدنیا اومده… متاسفانه تربیتش از طرف مادرش به حدی غلط بوده که دیشب ساعت ۳ شب یهو زد زیر گریه و پرخاشگری و داد و بیداد و رفت اتاقش با داد و بیداد و صدا های جیغ گونه اونقد فریاد کشید گفتم همسایه ها بیدار میشن، و یه موتور پلاستیکی داره که اینو هر سری میرونه رو زمین به طبقه پایین صدا میره با این که چند بار تذکر لفظی دادم که این کارت اشتباه این وقت شب و از این حرف ها مادرش یعنی خانومم با کلمات رکیک و بی ادب و با بی احترامی جلوی چشمای پسرمون بهم گفت برو بیرون بذار راحت باشه آیا این حرکت مادرش صحیحه به نظرتون؟ و پسری که نیم ساعت جلو چشمت داد و بیداد میکنه و به هیچ نحوی آرام نمیشه باهاش چه باید کرد؟ همین طور ولش کنیم به امون خدا داد و بیداد بکنه و همسایه هارو از خواب بیدار کنه ساعت ۴ نصف شب یا اینکه بریم جلوش و بگیم حالا هرچقدر می خوای گریه کن ببین به هیچ جا نمیرسی تا زود قطع کنه داد و بیدادشو ؟؟ بیزحمت راهنمایی بفرمایین که چیکار کنیم؟؟؟
سلام به شما آقا امیر
نگرانی شما برای تربیت فرزندتان قابل احترام می باشد اما به نظر می رسد که شما و همسرتان مسیر تربیتی یکسانی را طی نمی کنید و این می تواند برای رشد کودکتان آسیب زا باشد در این مسیر نیاز است که اختلافات بین شما و همسرتان جداگانه حل شود و باهم مسیر تربیتی یکسانی داشته باشید و حتی اگر گاهی با نظرات یکدیگر مخالف می باشید در احترام و در زمانی که فرزندتان حضور ندارد در مورد آن صحبت کنید.
شما تقریبا دارید در مورد یک کودک دو ساله صحبت می کنید که خب به این میزانی که شما بیان می کنید قانون و قاعده و شب و روز و خوابیدن دیگران و … را درک نمی کند در این مسیر نیاز است که در اول ببینید چی شد که در این وقت شب کودک شما بیدار است هنوز و نخوابیده و یا اینکه چه چیزی باعث بیدار شدن او شده است و سعی کنید که با در آغوش گرفتن و صحبت کردن آرام با او و ایجاد سرگرمی که دوست دارد فضای آرام تری را ایجاد کنید.
خیر قرار نیست همیشه به گریه های کودک بی توجهی شود اما قرار هم نیست که با گریه باج گیری کند نیاز است همانطور که دربالا بیان کردم شما از خودتان بپرسید که چه چیزی باعث گریه و ناراحتی و یا عصبانیت او شده است تا بتوانید بعد در مورد بقیه مسیر تصمیم گیری کنید.
در این مسیر پیشنهاد من به شما در اول رفع مشکلات خودتان و همسرتان می باشد تا بتوانید به کمک درمانگر مسیر تربیتی یکسانی را طی کنید و باهم در این مسیر پیش بروید .
سلام وقتتون بخیر
من یه دختر دو ساله دارم که همیشه تلاش کردم پرتاب وستیل ، شلوغ کتری ، ریخت و پاش و گریه و همه چیززز رو خیلی ملایم و با روی خندان و با همکاری خودش رفع و رجوع کنم اما الان حس میکنم دخترم بشدتتتتتت خارج از قوانیم رفتار میکنه جیغ و گریه و شلوغی !
میخوام بدونم از چه سنی میتونم بهش قوانین رو یاد بدم ؟
یعنی وقتی گریه کرد مثل الان نرم بغلش کنم بگم بیا بریم گدبه رو ببینیم تا یادش بره و بهش بگم گریه نکن !
سلام به شما مینا جان
ببین عزیزم شما دارید در مورد یک کودک دوساله صحبت می کنید او هنوز قوانین و مقرارت برایش معنا ندارد و اینکه بخواهد دائم تحت کنترل و بکن و نکن باشد تنها هم برای خود شما و هم برای او فشار روحی همراه می شود .
سعی کنید که تعامل و همراهی را به او یاد بدهید اما توقعات متناسب با شرایط سنیش از او داشته باشید او به مرور می تواند با همراهی همسالان و دیدن شرایط خانواده این مسائل را آموزش ببیند .
در کنار اینکه با هیجان خب حالا که بازی تموم شد بیا باهم وسایلو جمع کنیم اما یک کودک دوساله شاید با گذاشتن چند توپ خسته شود و دیگر ادامه ندهد نمی توان او را مجبور به جمع کردن همه وسایل کرد .
جیغ زدن، گریه، شلوغ کاری می تواند نشان از این داشته باشد که او از همین راه سعی در تعامل با شما و جلب توجه و نشان دادن احساسات خود دارد اگر می خواهید مسیر ارتباطی بهتری داشته باشد قبل از نشان دادن این رفتارها با او صحبت کنید، بیان کنید که احساساتش را درک می کنید و دوستش دارید و…
سلام وقتتون بخیر.دخترم ۳۴ ماهشه و گاهی اوقات خیلی لجبازی میکنه . خیلی علاقه به ریختن وپاشیدن بیش از حد داره مثلا کل عروسکاش را میاره با کتاب داستان و مداد رنگی و… همه ره باهم میریزه توی پلاستیک و باخودش اینطرف و اونطرف میبره وکمی بازی میکنه و میره سراغ کار دیگه و هرچی هم ازش میخام جمع کنه جمع نمیکنه و یا وقتی از خونه مادر زرگش میاد حتما با خودش یه چیزی میاره. گاهی اوقات من یا پدرش نیشگون و گاز میگیره وبه هر طریقی ازش خاستم اینکار رانکنه باز انجام میده ،گاهی اوقات گلدون گل یا کنترل و هر چه کنار دستش باشه را پرت میکنه بعد که اخمش میکنم میگه ناراحت شدی میگم بله میگه چرا میگم کارت زشته بعد میگه ببخشید ولی باز دوباره انجام میده اینکار را بخصوص خونه مادرم هم میکنه و کل وسایلی که رو میزه یا اطراف را پرت میکنه وبعد فرار میکنه انگار میخاد جلب توجه کنه درصورتیکه همه خیلی دوستش دارن و بهش محبت میکنن واقعااا نگران این رفتارش که پرت میکنه و گاز میگیره هستم و دیگه نمیدونم چطور باید رفتار کنم خواهشمندم مرا راهنمایی کنید.
سلام به شما حمیده جان
قابل درک هست که شما نگران فرزندتان هستید اما اینکه او هنوز نمی تواند خیلی این قوانین و مقرارت را درک کند در این مسیر اینکه او دوست داشته باشد وسایلش را در پلاستیکی بگذارد و با خودش حمل کند خب برای او بازی هست و در این مسیر بهتر است که به او بیان کنید که می تواند در اتاق خودش بازی کند و بعد هم بهتر است وسایلش را سر جای خودش قرار بدهد و اگر می خواهید به او کمک کنید سعی کنید که حتی اگر کمک زیادی نمی تواند بکند در کارهای کوچک او را شریک کنید.
اینکه او وسیله ای را از خانه فرد دیگری می آورد خب می تواند دلایل مختلفی داشته باشد و ممکن است که بخواهد با این کار مادربزرگ را همراه خودش داشته باشد و شاید برایش جذابیت دارد و… در هرصورت با سرزنش و تنبیه نمی توان در این مسیر پیش رفت بهتر است از داستان هایی استفاده کنید با شخصیت های حیوانی که با همین مشکلات روبرو هستند و به او بگوید که به نظرت چطوری میشه به او کمک کرد مشکل رو حل کنه، و یا چی باعث شد که به نظرت این کارو کنه، و…
بهتر است رفتارهای در تعامل بهتر او را تشویق کنید و با واکنش و هیجان مثبت نشان بدهید تا این رفتارها تقویت شود ، زمانی که چیزی را پرت میکند و یا نیشگون میگیرد و… به بیان کنید که به نظر می رسد از چیزی ناراحت هست و یا می خواهد به شما چیزی بگوید اما با این رفتار شما متوجه صحبت او نمی شوید و اینکه ناراحت هم می شوید. سعی کنید او را تشویق به صحبت کنید و خودتان نیز در احترام احساسات خود را بیان کنید که او بتواند الگوی رفتاری بهتری را اموزش ببیند.
پرت کردن، گاز گرفتن و… این سبک از رفتارها بیشتر برای نشان دادن احساسات عصبانیت و ناراحتی و یا جلب توجه فرد مقابل می باشد که اگر شما به صورت دیگری این مسیر را به او آموزش بدهید می توانید نتیجه گیری بهتری را تجربه کنید.
سلام و وقت بخیر
من مدتی قبل سوال پرسیده بودم ولی متاسفانه هیچ جوابی از شما دریافت نکردم
سلام به شما معصومه جان با این نام کاربری و ایمیل هیچ سوالی وجود ندارد مجدد در همین قسمت ارسال کنید.
سلام دختر من دو ماه دیگه سه سالش میشه ، روی بعضی از وسایلش حساسه ، و بعضیاش رو به دوستاش نمیده ،وقتی اونها میبینن که نمیده ،حالت قهر و رفتن به خونشون رو میگیرن و دختر من برای اینکه اونها نرن از موضع خودش کوتاه میاد ، نظرتون لطفا؟!
سلام به شما حنا جان
نگرانی شما را برای کودکتان درک می کنم اما این سبک رفتارها در بین کودکان طبیعی می باشد و جای نگرانی وجود ندارد بهتر است اجازه بدهید خود آنها در این مسیر تصمیم گیری کنند و به نتیجه برسند به هیچ عنوان او را مجبور و یا تهدید به دادن وسایلش نکنید.
اما در اینجا موضوع مهم دیگری هم وجود دارد و ان این است که ارتباط شما و همسرتان با او چگونه هست اینکه او برای دوست داشتن و توجه شماها هم باید باج بدهد تا آن را دریافت کند و یا اینکه شما بدون قید و شرط او را دوست دارید و به نیازها و احساسات او توجه می کنید ؟ اگر در مسیر ارتباطی شما این مشکل وجود داشته باشد خب این مسیر ارتباطی می تواند به جامعه بزرگتر برسد و در این حالت دیگر یک راحل انتخابی از سمت کودکتان نیست و بلکه باورهای می باشد که در او در حال شکل گیری هستند که برای مورد توجه بودن و یا اینکه دیگران را کنار خودم نگهدارم نیاز است که از چیزی بگذرم.
ممنونم از پاسخگوییتون ، من و پدرش خوشبختانه بدون قید و شرط محبت میکنیم ،و خوشبختانه هیچوقت مجبور نکردیم تا وسایلش رو به کسی بده ،و اینکه من هم نگرانیم از این هست که برای نگه داشتن دوستانش از خواسته های خودش نگذره
درک میکنم نگرانی که دارید رو اما این مسیر بین کودکان طبیعی می باشد مگر اینکه او دائم برای نگهداشتن دیگران (کودک یا بزرگسال)از خودش و خواسته و نیازهایی که دارد بزند در این حالت بهتر است که برای بررسی شرایط با خود او در بازی درمانی صحبت کنیم .
سلام دختر من ۲ سالشه وقتی یجایی میریم مثلا مهمونی اصلا با بچه ها بازی نمیکنه و همش رو پام نشستیه
سلام به شما مهسا جان
در این مورد اگر این کناره گیری همیشه وجود دارد خب نیاز است که این مورد بررسی دقیق شود که این کودک خجالت می کشد، بلد نیست، می ترسد و… در هرصورت آنچه در روان کودک تجربه می شود از اهمیت برخودار می باشد و در این مورد میزان مسیر ارتباطی شماها با دنیای بیرون نیز اهمیت دارد چون هرچقدر روابط محدود تر باشد خب کودک ممکن است ارتباطات خود را نیز محدود تر کند .
در کنار اینکه نیاز است که مسیر رشد حرکتی و شناختی و همچنین زبانی او مورد بررسی قرار گیرد در این موراد اطلاعات بیشتری در اختیار ما قرار بدهید تا باهم بیشتر صحبت کنیم.
همچنین اینکه بیان کنید با چه افرادی روابط بهتری دارد؟
سلام من یه دختر دوسال و نیمه دارم که به شدت لجبازه و زود عصبی میشه و حس مالکیت نسبت به همه چیز داره به طوری ک وقتی میبرمش پارک میگه مثلا تاب مال منه و با بچه هایی ک میخوان بازی کنن دعوا میکنه و میگه تاب منه و هرجوری باهاش صحبت میکنم که بقیه هم باید بازی کنن قبول نمیکنه و وقتی یه بچه دیگه باشه ک نخواد باهاش بازی کنه میخواد مجبورش کنه و واقعا نمیدونم چجوری باید درمقابلش رفتار کنم
سلام به شما دوست عزیز
این احساس از سن ۲۰ ماهگی در کودکان ایجاد میشود و در ۲.۵ سالگی به اوج خود میرسد. در بسیاری از مواقع کودکان نسبت به اسباببازی یا وسایل خود احساس مالکیت زیادی دارند و تحت هیچ شرایطی حاضر نیستند آن را با کودکی دیگر شریک شوند. معمولاً والدین شیوه صحیح برخورد با کودک را در ارتباط با این مسئله نمیدانند و همین موضوع میتواند منجر به جر و بحث بین خانواده و کودکان شود پس در سنین کودک شما این رفتار طبیعی می باشد .
شیوه برخورد صحیح با احساس مالکیت در کودک دارای اهمیت خاصی است زیرا اگر به این حس کودک احترام گذاشته نشود، کودک آزرده خاطر و ناراحت خواهد شد و نسبت به اطرافیان و والدینش حس خوشایندی پیدا نمیکند و نگرشش نسبت به آنها تغییر پیدا میکند. برخورد با کودک باید طوری باشد که علاوه بر احترام گذاشتن به این نیاز کودک، حس همدلی و دوستی و بخشندگی نیز در او رشد کند پس بهتر است زا سرزنش کردن او خوداری کنید در کنار اینکه اموزش های لازم را نیز به او می دهید.
سعی کنید که بازی ها را برای همکاری طراحی کنید تا او به مرور شرایط بهتری را تجربه کند.بازیهایی که در آن چند کودک برای یک هدف مشترک بازی کنند. همچنین میتوان تقسیم کار برای انجام دادن یک کار و رسیدن به به یک هدف مشترک را به کودکان آموزش داد. با انجام این کارها به مرور زمان حس همکاری، رعایت نوبت و بخشندگی در کودک رشد میکند.اگر کودک به یک اسباببازی که همبازیهای دیگر هم آن را میخواهد احساس تملک زیاد دارد و تحت هیچ شراطی آن را در اختیار کسی نمیگذارد، با کودک گفتگو کنید و به او زمان دهید تا به حرفهای شما فکر کند. سپس میتوانید مفهوم تقسیم کردن وسایل و بازی مشترک و گروهی را برای او روشن کنید. باید توجه کنید که کودک در این سن درک صحیحی از بازی اشتراکی و اشتراک گذاشتن اسباببازی و وسایل ندارد. در نتیجه به عنوان والد باید این مسئله را به کودک آموزش دهید و با او گفتگو کنید. فراموش نکنید که تشویق کردن کودک میتواند بسیار مفید باشد. کودک را تشویق کنید که بازی گروهی انجام دهد تا رعایت نوبت در هنگام استفاده از اسباببازی را در نظر بگیرد در این مسیر اهمیت دارد که شما نیز با اجازه از وسایل او استفاده کنید این نشان می دهد که این قانون برای همه وجود دارد. سعی کنید این اموزش ها را با قصه و شخصیت های حیوانی که دوست دارد انجام بدهید.
در صورت ادامه دار شدن این مسیر بهتر است به روانشناس مراجعه کنید با فرزندتان اما در مورد لجبازی و عصبانیت این موراد را بیشتر توضیح بدهید در کنار اینکه واکنش های خودتان و مسیر ارتباطی شما و همسرتان با فرزندتان و با او را نیز توضیح بدهید تا بتوانیم باهم در این مورد بیشتر صحبت کنیم.
با سلام و خسته نباشید. دخترم سه سالشه چندوقتی هست که کلمه کره بز یاد گرفته و متاسفانه مکررا تکرار میکنه اوایل هیچ واکنشی نشون ندادم حتی بهش گفتم اسم یه حیوونه و عکسش را بهش نشون دادم ولی فایده ای نداشت و باز تکرار کرد بعد ابراز ناراحتی کردم ولی باز تکرار کرد جدیدا حتی به دیگرون هم میگه و این خیلی برام آزار دهنده ست خواهشا مرا راهنمایی کنید . مورد دیگه هم اینکه موقع بازی خیلی اسباب بازی اطرافش پخش میکنه و بهیچ عنوان جمع نمیکنه ازش خواهش هم که میکنم جمع کنه میگه نه شما جمع کنید چطور میتونم تشویق به جمع کردنش بکنم تا مسئولیت پذیربشه.
سلام به شما بهار جان
نگرانی شما قابل احترام هست اما دقت کنید که شما دارید در مورد یک کودک ۳ ساله صحبت می کنید و خب اینکه او در این مورد اینکه این کلمات را تکرار کند یک امر طبیعی هست اگر می خواهید به او بگوید این یک کلمه طبیعی هست دیگر اینکه ابراز ناراحتی کنید و یا بخواهد که او تکرار نکند خب این نشان می دهد که این موضوع درست نیست پس چیز مهمی هست که شما واکنش نشان می دهد.
بهتر است از هرگونه توجه مثبت و منفی به این کلمه خوداری کنید و سعی کنید که با کلمات و بازی و اهنگ او را سرگرم کنید تا کلمت جدیدی را یاد بگیرد و جایگزین کند.
در مورد پخش کردن اساب بازی ها خب بازهم شرایط سنی او برای درک قانون و مقرارت کم می باشد و در این مسیر می توانید شرایط را هیجان دار کنید و یا با بازی در این مسیر پیش بروید که او نیز تشویق به جمع کردن شود.