تلفن تماس جهت رزرو یا کسب اطلاعات بیشتر : شعبه سعادت آباد ۲۲۳۵۴۲۸۲ - ۰۲۱ | شعبه قیطریه ۲۲۶۸۹۵۵۸ - ۰۲۱ | شعبه شریعتی ۸۸۴۲۲۴۹۵ - ۰۲۱

نویسنده: سارا نظری مقدم

همه ی آنچه لازم است در مورد خودزنی نوجوانان بدانید
همه ی آنچه لازم است در مورد خودزنی نوجوانان بدانید

نوجوانانی وجود دارند که برای احساس آرامش و راحتی، سعی می کنند به طور مخفیانه پوست بدن خود را ببرند، بسوزانند یا بخراشند.

در حقیقت آسیب و صدمه زدن عمدی به پوست خود در این گروه از نوجوانان به این منظور انجام می شود که فرد بتواند بر هیجانات خود غلبه کنند. به این عمل خودزنی می گویند.

نکته ی جالب توجه آن است که اگرچه این نوجوانان به خودشان آسیب می رسانند اما به هیچ وجه قصد خودکشی کردن ندارند.

این خودآزاری می تواند برای شما به عنوان والدین بسیار آزاردهنده و گیج کننده باشد و یا شما را با ترس های زیادی مواجه کند.

. با وجود فراگیر بودن این قبیل رفتارها در میان نوجوانان، آن ها این رفتارها را از پدر و مادر خود، اعضای خانواده، معلمان و مشاوران مدرسه مخفی نگه میدارند چون نمی دانند چگونه برخوردی را از جانب دیگران دریافت خواهند کرد.

برای اینکه متوجه شوید علایم و نشانه های خودزنی در نوجوانان چیست؟ و در چه مواقعی این رفتار نگران کننده است و یا احتمال وقوع آسیب وجود دارد، با ادامه مطلب همراه باشید.

علایم و نشانه های خودزنی را بیشتر بشناسید

در ابتدا نیازمند آن هستید تا علایم و نشانه های خودزنی را به طور دقیق تر بشناسید. این نشانه ها می تواند حاکی از آن باشد که فرزندتان خودزنی می کند:

• همیشه پیراهن های آستین بلند، یقه اسکی یا دامن های بلند می پوشند. حتی وقتی هوا گرم است

• وقتی از زخم ها، خراش ها و سوختگی ها از او سوال می شود، پاسخ های گنگ و مبهمی می دهند.

• وقتی از زخم ها، خراش و سوختگی ها از او سوال می شود، بسیار خشمگین و عصبانی می شوند.

• ممکن است همیشه مچ دست خود را با دستبندهای چرمی بلند یا النگوهای پهن بپوشاند.

• ممکن است در حمام و یا ظرف زباله ی اتاقش به کرات دستمال کاغذی های خونی پیدا کنید.

• داروهای مخصوص سوختگی و یا چسب زخم معمولا در وسایل آن ها وجود دارد. همچنین ممکن است در وسایلش قیچی، چاقو و یا تیغ ریش تراش پیدا کنید.

• نوجوان ممکن است مرموز و عجیب و غریب شوند و ازدیگران کناره گیری کرده و یا منزوی شوند.

• ممکن است با کسانی دوست شوند که آن ها نیز به خود آسیب می رسانند و نحوه ی برخورد صحیح با هیجانات شان را نمی دانند.

در صورت مشاهده ی علایم خودزنی چه کنم؟

کاملا طبیعی است که مشاهده ی موارد ذکر شده شما را نگران و آشفته کند اما بهتر است در کمال آرامش از نوجوان تان بخواهید تا برای تان توضیحی ارایه دهد. در صورتی که شاهد طفره رفتن، ناراحتی و یا ابراز خشم و عصیانیت از جانب او شدید وقت آن است تا از یک مشاور متخصص کمک بگیرید.

لازم است این نکته را نیز مذنظر داشته باشید که اگرچه سوزاندن و بریدن و زخمی کردن عمدی قسمت های مختلف بدن در بین نوجوانان بسیار رایج هست اما نوجوانان به روش های مختلفی مثل مشت زدن به خود، مشت زدن به دیوار، کشیدن موی سر، با سر به دیوار کوبیدن، خال کوبی، ساییدن پوست بدن با مداد و دست کاری کردن زخم های خود باعث آزار خود می شوند .

بنابراین مشاهده مکرر این قبیل رفتارها می تواند نشانه هایی از خودزنی نوجوان باشد.

نوجوانان اغلب از ابزارهای خاصی برای خودزنی استفاده می کنند مثل قیچی، چنگال، چاقو، سوزن خیاطی، سنجاق، خرده شیشه، ناخن گیر، کبریت و فندک و از همه مه متر تیغ.

اما صرف داشتن چنین ابزارهایی نمی تواند نشانه ی خودزنی باشد بلکه علائمی که قبلا عنوان شد و تغییر در رفتار اوست که می تواند نشانه ای از آزار خود باشد و نیاز به بررسی مشاوره ای را بیشتر می کند.

مهم ترین تفاوت های خودزنی و خودکشی که باید بدانید

به عنوان والدین نوجوان آگاهی از تفاوت های خودزنی و خودکشی به شما کمک می کند تا بتوانید به خودتان مسلط باشید و بهترین تصمیم را بگیرید.
خودزنی و خودکشی دارای 2 تفاوت عمده هستند.

نخست اینکه در خودکشی، نوجوان رفتارهای پرخطری را به انجام می رساند تا بتواند زندگی اش را پایان دهد این در حالی است که رفتارهای خودآزاری با هدف بقا انجام می شود. در حقیقت نوجوان از طریق آزار دادن خود سعی در برون ریزی اضطراب و کسب آرامش دارد و قصد از بین بردن خود را ندارد.

در ثانی، رفتار خودکشی گرا ممکن است یک یا دوبار اتفاق بیفتد اما رفتارهای خودزنی فراوانی بسیار زیادی دارند. مثلا ممکن است نوجوان تان هر روز پوست دستش را بکند، با تیغ به خودش آسیب بزند و یا به دیوار مشت بکوبد.

توجه داشته باشید که رفتارهای خود زنی به معنای آن نیست که نوجوان تان قصد از بین بردن خود را دارد اما در مواردی ممکن است این دو با یکدیگر همپوشانی هایی هم داشته باشند. یعنی ممکن است یک نوجوان خودکشی گرا، خودزنی هم بکند.

بنابراین در صورتی که این رفتارها را مشاهده کردید، آرامش تان را حفظ کنید و در اولین فرصت با یک مشاور آموزش دیده در تماس باشید.

مهم ترین دلایل خوزنی در نوجوانان چیست؟

شاید برای تان سوال شود که چرا فرزندم خودزنی می کند. بدنیست تا قبل از مراجعه به روانشناس از دلایل خودزنی نوجوانان بیشتر آگاه شوید.

1. تنش و اضطراب:

بسیاری از نوجوانان می گویند که همیشه دچار تنش و اضطراب هستند و فکر می کنند که هرلحظه ممکن است منفجر شوند. برای همین اقدام به خودزنی می کنند تا از فشار روانی که احساس می کنند رها شوند.

2. افسردگی:

برخی از نوجوانان معتقدند که آن ها سزاوار تنبیه شدن هستند، خود را آدم بدی می دانند و فکر می کنند که باید تنبیه شوند و تنها راه هم زخمی کردن کردن و سوزاندن خودشان می دانند.

3. خشم:

نوجوانان خودآزار وقتی عصبانی و خشمگین می شوند، غیر قابل کنترل می گردند، در عین حال نمی خواهند خودشان را خشن نشان دهند بنابراین ترجیح می دهند به جای آسیب رساندن به دیگران، به خود آسیب برسانند.

ناتوانی در ابراز صحیح خشم می تواند یکی از دلایل خودزنی در نوجوانان باشد.

4. زوال شخصیت و افتراق:

نوجوانانی که اضطراب شدیدی را تجربه می کنند ممکن است به زوال شخصیت دچار شوند بطوری که احساس می کنند هیچ چیز واقعی نیست .

آن ها می گویند که انگار ما در بدن خود نیستیم. همین مسئله آن ها را به وحشت می اندازد، چرا که فکر می کنند دیوانه شده اند و سعی می کنند با زخمی کردن خود احساس بدن واقعی داشته باشند.

5. درد:

ممکن است برخی دیگر از نوجوانان به هنگام استرس و اضطراب، فکر کنند که با زخمی کردن و سوزاندن بدن خود می توانند به حالت خلسه رفته و از خود بیخود شوند و از شر مشکلاتی که در پشت سر دارند خلاص شوند.

6. برقراری ارتباط:

بعضی از نوجوانان خودآزار که احساس طردشدگی، انزوا، انتقاد و رنجوری می کنند، تلاش می کنند تا از این طریق با اعضای خانواده و یا دوستان خود در ارتباط باشند. اگرچه این راهبرد معمولا کارساز است و با عث جلب توجه اطرافیان می شود اما گاهی باعث فاصله افتادن بین خانواده و نوجوان می شود و دردسرساز خواهد بود.

7. جلب توجه و کسب پاداش:

خودزنی نوجوانان می تواند گاهی به منظور جلب توجه کردن و مورد تحسین قرار گرفتن انجام شود. وقتی اطرافیان متوجه خودزنی نوجوانان می شوند، نگرانی و مراقبت های آن ها افزایش می یابد.

بنابراین گاهی نوجوان برای متعجب ساختن و یا ترساندن دیگران دست به خودزنی میزنند و گاه به رقابت نیز می پردازند.

در چنین شرایطی بسیار مهم است که بتوانید نوجوان را مورد تشویق و توجه مثبت قرار دهید تا برای جلب آن به رفتارهای آسیب رسان مانند خوذزنی متوسل نشود.

8. احساس تعلق به گروه:

برخی از نوجوانان نیز تنها به این دلیل اقدام به خودزنی می کنند که می خواهند در مدرسه از طرف سایر دوستان مورد تایید قرار بگیرند.

وقتی نوجوانان افکار و احساسات خود را با دیگر نوجوانان خودآزار در میان می گذارند، احساس تعلق به گروه و پذیرفته شدن می کنند. داشتن دوستان خودآزار یکی از دلایلی است که نشان می دهد چگونه نیاز به تعلق داشتن به گروه می تواند رفتارهای خودآزارانه را تقویت کند.

9. کنترل و احساس قدرت:

تغییرات جسمانی، هیجانی، شناختی شگرفی در دوران نوجوانی اتفاق می افتد که نوجوان بر هیچ یک از آن ها کنترلی دارد.

در این میان ممکن است موارد دیگری مانند طلاق والدین، طرد شدن از سوی دوستان، برهم خوردن روابط عاطفی و عاشقانه نیز اتفاق بیفتد که اوضاع را بیش از تصور از کنترل خارج می کند.

در این شرایط برخی از نوجوانان می گویند که خودآزاری تنها چیزی است که می توانند کنترلش کنند. آن ها به واسطه خودزنی احساس قدرت می کنند و آن را ادامه می دهند چون تنها چیزی است که بر آن کنترل کامل دارند.

نویسنده : سایت کودکانه

مهارت های فرزند پروری ویژه والدین کودکان دو ساله
مهارت های فرزند پروری ویژه والدین کودکان دو ساله

دوسالگی هم برای والدین و هم کودکان سنی، خاص و البته دشوار می باشد. کنترل یک کودک دوساله که تازه قدرت حرف زدن و راه رفتن را کسب کرده شاید برای والدین سخت و طاقت فرسا باشد.

اما در کنار این سختی والدین از نحوه صحبت کردن کودک شان لذت می برند

از نگاه کردن به چهره اش وقتی واقعا از ته دل قهقهه می زند.

از کنجکاوی و تلاشش برای کشف محیط و نگاه پیگیرش برای وارسی محیط اطراف و تمام ذوق کودکانه اش احساس خوشبختی و رضایت دارند.

کودک دو ساله دائم در حال حرکت است. در واقع این میل شدیدش برای ورجه وورجه کردن و بالا و پایین پریدن به چیزی شبیه یک اجبار درونی شباهت دارد تا علاقه صرف.

وفتی به مدت طولانی در اتوبوس یا ماشین نشسته اید یا زمانی که با کودکتان به یک مکان اداری یا حتی منزل اقوام می روید شاهد تلاش زیاد فرزندتان برای حرکت و البته تلاش زیاد خودتان برای کنترل او هستید.

شاید شنیده باشید که بزرگ ترها هنگام عصبانیت در چنین شرایطی بگویند وحشی! یا تصور کنند این حجم از تحرک در این سن نشان دهنده تیپ شخصیتی پرتنش این کودک در بزرگسالی است.

اما در واقع کودکان دو ساله علاوه بر تمرین مهارت های جدیدشان مثلا راه رفتن، مانند یک محقق به دنبال رفع احساس کنجکاوی خود به این سو و آن سو می دوند.

ماجرای لباس پوشیدن و دردسرهایش

مادر می گویید وقت لباس پوشیدن است و کودک می گوید اگر می توانی مرا بگیر!

معمولا یکی از دردسر های روزانه والدین بخصوص مادرها لباس پوشاندن کودکشان است

هنگام خواب، بعد از حمام ، قبل از رفتن به مهمانی و موارد دیگر این موضوع هم برای کودک ناخوشایند است هم مادر او که می داند یک جنگ دوباره در راه است!

برای کوک کشیدن لباس با یقه ای تنگ از صورت و بینی و گوش هایش  آزاردهنده است بخصوص که او در این کار استقلالی ندارد و نیز لزوم انجامش را درک نمی کند.

البته شاید هنگام پوشیدن شلوار این حجم از فشار و همچنین تقلا و مخالفت را نشان ندهد.

بنابر این سعی کنید در هنگام تعویض لباس کودک تان صبر و حوصله بیشتری به خرج دهید و عجله نکنید.

لباس پوشیدن را بامزه کنید! از سرگرم کردن و پرت کردن حواسش در این شرایط غافل نشوید.

سعی کنید وقتی صبح کودک تان از خواب بیدار می شود، و اندکی خواب آلود است بعد از اینکه او را در آغوش گرفتید لباس هایش را بپوشانید

شاید جالب باشد بدانید که موقعیت شناسی شما در این مورد نیز حساس است!

مثلا کودکی که غرق در بازی با اسباب بازی هایش است، حضور یکباره شما در اوج سرگرمی و لذتش کار را سخت تر کند.

می توانید بگویید : پرندگان پر دارند، گربه ها پشم دارند، لباس برای ما هم مثل پر یا پشم است و مراقب ما است که وقتی زمین می خوریم، بدن مان زخم نشود یا وقتی هوا سرد است بدنمان گرم شود.

مسلما این گفته ها خیلی بهتر از این است که بگوییم : تو دختر بدی هستی و به زور لباس ها را تنش کنیم. این شرایط برای آرامش خودتان نیز مطلوب نیست.

من شکلات نخوردم! من نخوردم! ( دروغ گفتن کودکان دو ساله )

در دو سالگی اشتباه کردن خیلی آسان است. مثلا لیوان آب میوه که لبه جایی است را واژگون می کند والدین داد می زنند و کودک دروغ می گوید که من نریختم!

شاید بتوانیم دنیای ذهنی کودک را در این لحظه اینگونه تصور کنیم که : ( من نمی خواستم آب میوه را بریزم، ای کاش آن را من نریخته بودم و این کار را دوستم انجام داده بود و مادرم از من دلخور نمی شد، بله واقعا هم چنین چیزی رخ داده من دختر خوبی هستم و آن را نریختم )

والدین باید بدانند که لازم نیست نگران دروغ های فرزند خود بین دو تا پنج سالگی باشند. در واقع کودکان در این سن مرز بین واقعیت و خیال را نمی دانند.

مثلا ممکن است فرزند شما در حال خوردن شکلات باشد و در حالی که دور دهانش شکلاتی است بگویید من شکلات نخوردم .

این کودکان علاوه بر اینکه از تنبیه شدن می ترسند، قادر به تمایز بین آنچه که در خیال خود داشته اند ( ای کاش شکلات نمی خوردم، ای کاش آب میوه را من نمی ریختم ) با واقعیت نیستند.

البته دروغ های شاخ دار تر  ما را بیشتر قانع می کند که دروغ گفتن کودک مان صرفا نوعی خیال پردازی است مثلا  وقتی می گوید : من یک پاندای بزرگ زیر تختم دارم، که شب ها مراقبم است!

انگشت مکیدن کودکان دو ساله

انگشت مکیدن در دوران کودکی اتفاقی غیر عادی نیست

این یک عادت است که از دوران جنینی شروع شده و خیلی وقت ها باعث آرامش او هنگام خستگی یا گرسنگی و حتی قبل از خواب می شود.

گاهی والدین به شدت نگران این عادت فرزند خود هستند و به اجبار سعی در ترک آن دارند.

این کار به کودک آرامش و جرات می دهد. همچنین قبل از در آوردن دندان نیز شاهد افزایش این رفتار در کودکان هستیم.

در بزگسالان نیز، سیگار کشیدن ، جویدن ناخن و آدامس و حتی پرخوری نیز فعالیت هایی مشابه انگشت مکیدن کودکان است که بخصوص هنگام تنش برای آرام شدن انجام می دهند.

البته این عادت اگر بعد از سه سالگی ادامه یابد می تواند باعث تغییر شکل استخوان های فک، باریک شدن دندان، ایجاد عفونت در اطراف ناخن و نیز کج در آمدن دندان های کودک شود.

بنابراین سعی کنید که :

  • به کودک تان برای ترک این عادت با خشم و اجبار فشار نیاورید، چرا که این کار باعث افزایش تنش و درنتیجه افزایش این عادت می شود.
  • به هنگام خواب یک اسباب بازی در دستان کودک قرار دهید تا با درگیر کردن دستهایش مانع مکیدن شست شوید.
  • دست های او را در دست خود بگیرید تا احساس آرامش و امنیت را اینگونه کسب کند.
  • به هنگام خواب دست هایش را با دستکش یا جورابی مناسب بپوشانید.
  • اگر کودک تان بزرگ تر شده با او درباره ترک این عادت صحبت کنید برایش پاداش و جایزه درنظر بگیرید.
  • در هنگام مکیدن انگشت در آینه او را با این چهره اش مواجه کنید همچنین به ظاهر انگشتش پس از مکیدن اشاره کنید.
  • می توانید از یک متخصص کودک و مشاور راهنمایی بگیرید.

همچنین فراموش نکنید که ترک یکباره این عادت روش درستی نیست در ابتدای کار صرفا کم کردن از زمان مکیدن خود یک پیشرفت محسوب می شود.

توصیه هایی به والدین ( کودکان دو ساله )

  • قبل از هر چیز برای پدر و مادری کردن مراقب سلامت جسم و روح خود باشید.

والدینی که از خود مراقبت می کنند و سلامت روان بیشتری دارند در تربیت فرزندان بهتر عمل می کنند.

  • نسبت به ویژگی های خاص کودکان در این مرحله از رشد آگاه باشید. مثلا بهانه گیری ، دروغ گویی، لجبازی و حتی ناسزاگویی و دعوا یکی از ویژگی های گذری و موقت این دوره سنی می باشد.
  • هیچ وقت کودک تان را به شدت تکان ندهید این کار می تواند باعث خونریزی های داخلی شود.
  • بجای اینکه همواره در استرس و کنترل کودک تان باشید، قسمت هایی از خانه را برای کودک تان قرار دهید که بتواند در آنجا شلوغ و پر انرژی باشد
  • با تغییر دکوراسیون منزل از از دسترسی کودک به اشیای شکستنی و خطرناک جلوگیری کنید
  • با کودک تان وقت بگذرانید، با او صحبت کنید، بازی کنید تا علاوه بر استحکام پیوند عاطفی میان شما، مهارت های اجتماعی و قدرت حرف زدن فرزندتان رشد کند.
  • از آنجایی که خودمان نیز بیگانه گان را در آغوش نمی گیریم انتظار برخورد ملایم کودک مان با افراد نا آشنا را نداشته باشیم.
  • از این دوره سنی کودک تان لذت ببرید. با آگاهی از این که ویژگی های این دوره از رشد فرزندتان نیز گذری و تکرار ناپذیر است در کنار او باشید و از والدگری خود لذت ببرید.

نویسنده : سایت کودکانه

شیوه هایی که در ارتباط با نوجوان موثر نیست!!
شیوه هایی که در ارتباط با نوجوان موثر نیست!!

به عنوان والدین دارای فرزند نوجوان، ممکن است تاکنون مطالب وکتاب های زیادی را در ارتباط با نوجوان خوانده باشید و یا صفحات مجازی زیادی را پیگیری کرده باشید.

در این مطلب قصد داریم تا شما را با مهم ترین روش های مخرب و رایجی که در ارتباط با نوجوان نتیجه بخش نیستند، بیشتر آشنا کنیم.

در پایان می توانید از طریق انجام خودارزیابی به این سوال پاسخ دهد که:

من از روش های تخریبی ارتباط با نوجوان تا چه حد استفاده می کنم؟

و چگونه می توانم آن ها را اصلاح کنم؟ “.

1. تشویق مداوم و بی دلیل

اگر از جمله والدینی هستید که دایما فرزندتان را مورد تشویق و توجه قرار می دهید و بدون در نظر گرفتن رفتارهای او، بازخوردهای مثبت زیادی ارایه می دهید به این امید که عزت نفس و اعتماد به نفسش مخدوش نشود، باید بدانید که شیوه ی نادرستی را انتخاب کرده اید.

شیوه ی جایگزین در نحوه ی رفتار با نوجوان آن است که سعی کنید ابتدا او را به صورت مداوم به خاطر رفتارهای مطلوبش مورد تحسین و ستایش قرار دهید و سپس در مواجهه با رفتارهای نامطلوب، او را از توجه و تحسینی که ارائه می کردید محروم سازید.

در این صورت فرزندتان درخواهد یافت که هر رفتاری نتیجه ی مثبت را به همراه نخواهد داشت و در نتیجه برای دریافت توجه و تشویق شما سنجیده تر رفتار خواهد کرد.

2. اصرار و پافشاری مدام

اصرار و پافشاری بیجا می تواند جایگاه شما به عنوان یک والد را مخدوش کند و شما را به عنوان یک تذکر دهنده و یا ناظم تنزل دهد.

تمرین کنید تا به عقاید نوجوان تان به عنوان یک انسان احترام بگذارید تا او نیز حرمت شما را حفظ کند.

به این منظور برای هر اشتباه کوچکی جایگاه والدگری خود را برای جدل با او خدشه دار نکنید. از تذکرهای کوتاه و تاثیرگذار استفاده کنید و قاطعیت و اصرار خود را برای مسائلی که از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند هزینه کنید.

3. نظارت مستقیم و مداوم

نظارت دایم می تواند احساسی از تحت کنترل بودن ایجاد کند که برای هیچکس خوشایند نیست.

بهتر است نظارت دورادور خود بر روابط عاطفی، اجتماعی و مجازی او را تداوم دهید تا چنانچه با مشکلی مواجه شد بتوانید به موقع او را راهنمایی کنید ولی از نظارت مستقیم و اعمال کنترل دوری کنید.

4. پیشگویی و سرزنش

موقعیتی را تصور کنید که فرزندتان شروع به صحبت در مورد ارتباط دوستانه اش با نوجوان می کند و دردسرهایی که با آن ها مواجه شده است را تعریف می کند.

لزومی ندارد در آن لحظات شروع کنید به پیش بینی هایی که از این رابطه کرده بودید، اینکه این رابطه از اول اشتباه بوده است و…

در چنین موقعیتی مهم ترین رفتار آن است که پذیرش داشته باشید.

پذیرش یعنی اینکه آرامش خود را در مواجه شدن با برخی اتفاق های فرزندتان بالا ببرید.

نوجوانی که با مسئله ای روبرو شده است، خود به اندازه کافی دچار استرس و تنش است.

بنابراین بهتر است شما با آرامش رفتار کنید و وضعیت روانی فرزندتان را بیشتر دچار تنش نکنید.

به عبارت دیگر لازم است تا جو حمایتی خانواده را به گونه ای پیش ببرید که فرزندتان به خانواده اعتماد کند.

به قدری پذیرش داشته باشید که نوجوان تان بتواند اتفاق های عجیبی که برایش افتاده را با شما در میان بگذارد و شما را به عنوان اولین حریم امن خود در نظر داشته باشد.

5. صحبت در زمان و مکان نامناسب به منظور ارتباط با نوجوان

در صورتی که فرزندتان رفتار نامناسبی را بروز می دهد و یا شما را ناراحت و پریشان کرده است، صحبت کردن در شرایطی که هر دوی شما خسته و آشفته هستید، موقع غذا خوردن، در حین دیدن فیلم و.. به هیچ وجه کارساز نیست.

زمان و مکانی را انتخاب کنید که می توانید با او بی سر و صدا صحبت کنید.

این مکان باید جایی باشد که صحبت تان قطع نشود. هنگامی که هر دوی شما و به ویژه فرزندتان آرام هستید، با او مکالمه ای مثبت را شکل دهید و احساسات خود را بیان کنید.

در این مکالمه می بایست کاملاروشن و واضح باشد که شما از چه چیز ناراحت هستید و چه انتظار جدیدی دارید. در غیر این صورت مکالمه تان به سوی دعوا، تنش و یا گله و شکایت می رود و بی ثمر خواهد بود.

راه موثر و غیر موثر ارتباط با نوجوان و فرزندان

6. غر زدن و قانون گذاری در ارتباط با نوجوان منفی می باشد.

اگر عادت دارید تا در ارتباط با نوجوان دایما در موارد زیر شکایت کنید:

  1. غر بزنید و از تمیز نبودن اتاق،
  2. نامرتب بودن وسایل،
  3. پخش و پلا بودن لباس ها روی مبل ها ،
  4. سر و صدا

لازم است بدانید که مهم ترین عامل ایجاد مشکل خود شما هستید و نه فرزندتان.

بسیاری از والدین با این شکایت مواجه اند که:

  • فرزند نوجوانم کفشش رو در نمیاره، شوت میکنه.
  • لباس را روی جالباسی نمیزاره بلکه اون رو پرت میکنه.
  • از کنار خواهر یا برادرش رد میشه در حالیکه او را اذیت می کند،پ.
  • در مدرسه دوستانش را اذیت می کند،
  • دایما با خواهر و برادرش درگیره و باعث آزار و اذیت همه شده”.

در چنین شرایطی نوجوان تان هیچ مشکلی ندارد بلکه نیازمند شور و نشاط و فعالیت است.

مهم ترین کار این است که برای او فضایی را ایجاد کنید تا بتواند آزادانه و به دور از تهیدید و مشاجره، فعالیت کند و انرژی اش را تخلیه کند.

مثلا می تواند در خانه بازی ای را ترتیب دهید و همه در آن مشارکت کنید.

اگر پدر خانواده یک لیوان آب می خواهد می تواند به جای انکه به نوجوان بگوید ” برام آب بیار” لیوان یک بار مصرف را روی هوا برای او بیندازد تا او هم روی هوا لیوان را گرفته و آب بیاورد.

از طریق ایجاد شور و نشاط در خانه می توانید از انرژی تخلیه نشده ی نوجوان استفاده ی مثبت ببرید و مشکلات رفتاری کمتری را مشاهده کنید.

از این نکته غافل نشوید که توجه به ارزش ها، استعدادها و توانایی های نوجوان، توجه به ویژگی های مثبت و مفیدش و ارزش و بها دادن به آن ها نیز بسیاری از نیازهای روحی فرزندتان را ارضا می کند.

همه ی افراد و به ویژه نوجوانان بسیار تحت تأثیر توجه مثبت اطرافیان و به ویژه والدین خود قرار می گیرند و در نظر گرفتن آن می تواند روابط تان را متحول کند.

7. تصمیم گرفتن به جای نوجوان

درست است که در دوران کودکی شما اولین و مهم ترین بخش زندگی فرزند خود هستید.

او برای هر چیزی از جمله غذا خوردن ، لباس پوشیدن و حتی حرف زدن به شما وابسته بوده است.اما امروز او فقط به تصمیمات خود اهمیت می دهد و نظر شما برایش مهم نیست.

اگرچه این وضعیت در ابتدا سخت به نظر می رسد اما بخشی از مراحل رشدی فرزندتان است. بهتر است میل به استقلال خواهی را در او بپذیرید و به خواسته ها، علایق و تصمیمات او احترام بگذارید.

شما بیش از هر چیز نیازمند آن هستید تا با خود و فرزندتان صادق و مهربان باشید.

در این وضعیت می توانید در مورد موضوعات مختلف با هم صحبت کنید و تصمیم گیرنده ی نهایی فرزندتان خواهد بود

نویسنده : سایت کودکانه

چگونه نوجوانی موفق پرورش دهیم؟ اصول تربیت دموکراتیک نوجوانان
چگونه نوجوانی موفق پرورش دهیم؟ اصول تربیت دموکراتیک نوجوانان

تربیت دموکراتیک چیست و چگونه نوجوانی موفق پرورش دهیم؟ این اولین سوال هر پدر و مادر است.

ورود به سن نوجوانی می تواند برای همه ی والدین سخت و پرفشار باشد.

ممکن است احساس کنید که کاملا سردرگم هستید و رفتارهای تازه ی فرزندتان شما را کلافه و خسته کرده است.

در چنین شرایطی، کمک گرفتن از دیدگاه های تخصصی مشاورین حوزه ی کودک ونوجوان به شما کمک می کند تا بتوانید شرایط را مدیریت کنید و جوی توام با آرامش و رضایت ایجاد کنید.

تربیت دموکراتیک نوجوانان

در این مطلب قصد داریم تا خلاصه ای ازمهم ترین نکات تربیتی نوجوانان را بر اساس کتاب “تربیت دموکراتیک نوجوانان” نوشته ی پرل کاسل و کورسینی در اختیار شما قرار دهیم.

با ادامه ی مطلب همراه باشید.

 

  1. با نوجوان تان همدلی کنید.

با نوجوان تان همدلی کردن به معنای آن است که خودتان را به جای او قرار دهید.

والد همدل تلاش می کند تا خودش را به جای نوجوان بگذارد، مسایل را دقیقا از زاویه ی دید او ببیند و شرایط او را درک کند.

به طور خلاصه، انگار که شما شخص دیگری شده اید و می توانید با کفش های او راه بروید.

به خاطر داشته باشید که اگر قصد کمک به فرزندتان را دارید، بدون همدلی هرگز موفق نخواهید شد.

شما باید بتوانید برادری تان را ثابت کنید تا نوجوان پذیرای شما و کمک های تان شود.

بنابراین تمرین کنید تا دنیای را از زاویه ی دید فرزندتان ببینید و دست از توصیه و نصیحت و ترس و واهمه های بی ثمر بردارید.

 

  1. قضاوت یک طرفه در تربیت دموکراتیک ممنوع 

اگر شما به عنوان والدین فقط با احساسات، ارزش ها و خواسته های شخصی خودتان سروکار داشته و درکی از نوجوانان نداشته باشید، به گونه ای اجتناب ناپذیر درگیری های میان شما افزایش می یابد.

برای تعامل صحیح و موفق با یک مشتری، کارمند و ناظر لازم است که طرف مقابل را بفهمیم و درک کنیم و این موضوع در مورد نوجوانان هم صدق می کند.

هر نوجوان شخصی منحصربه فرد و چیزی که ممکن است نوجوان را آزار دهد، ممکن است چیزی باشد که دیگران از آن آگاه نباشند.

بنابراین قبل از هر چیز تلاش کنید تا از ارزش ها و خواسته های شخصی خودتان آگاه شوید و آن ها را به نوجوان تان تحمیل نکنید.

بپذیرید که او فردی مستقل است و می تواند ارزش ها و انتخاب های شخصی خود را داشته باشد.

چگونه با کمک اصول تربیت دموکراتیک نوجوانی موفق پرورش دهیم؟

چگونه با کمک اصول تربیت دموکراتیک نوجوانی موفق پرورش دهیم؟

  1. دلایل سکوت

شناخت فرزندتان در تربیت دموکراتیک بسیار حیاتی است.

سکوت کردن و فرورفتن در غار تنهایی در بسیاری از نوجوانان دیده می شود.

در چنین شرایطی بسیاری از والدین شروع به برچسب زنی کرده و جملاتی از قبیل ” همش توی اتاقتی. افسرده ای. معلوم نیست اون تو چکار می کنی و..” را به کار می برند.

قبل از به کار بردن این جملات لازم است تا دلایل سکوت فرزندتان را بهتر درک کنید.

گاهی علت اصلی سکوت او، عدم درک موقعیت توسط شماست.

شما او را درک نمی کنید و با تندی واکنش نشان می دهید.

در مقابل، فرزندتان نیز سکوت را به عنوان رفتاری برای اعتراض به قدرت انتخاب می کند.

ممکن است بگویید در بسیاری از موارد، آنچه فرزندتان مطرح می کند بیش از حد مسخره و یا احمقانه است اما هیچ یک از این عبارات نمی تواند بی اهمیتی به فرزندتان را توجیه کند.

به خاطر داشته باشید که او دغدغه ها و نگرانی های متناسب با سنش را دارد هر چند ممکن است شما آن ها را مسخره بدانید.

 

  1. رابطه ای دوستانه با نوجوان برقرار کنید.

ممکن است در وهله ی اول، برقراری ارتباط دوستانه کار ساده ای به نظر برسد اما اینطور نیست.

برقراری رابطه دوستانه کار آسانی نیست و تغییر دیدگاه فرزندان نوجوان ممکن است خیلی سخت باشد، مخصوصا زمانی که پیش از این احساس می کرده والدینش او را درک نمی کنند.

فرآیند برقراری رابطه ی دوستانه شامل:

1.  تلاش درک او توام با بردباری،

2. اشتیاق برای گوش دادن به او

3.  تحمل ترک نقش مربی گری و تمایل صادقانه برای مشورت دادن است.

به عنوان یک والد لازم است بدانید که خودرأیی نوجوان تان پوششی است برای اینکه احساس حقارت  وکم بودن را مخفی کنند.

تمامی این کارها تلاشی برای برتری و روی پای خود ایستادن و دیده شدن است. این درست است که نوجوان به توصیه و راهنمایی نیاز دارد، اما هنگام تلاش برای فرار از نظارت های سفت و سخت والدین ممکن است به خود یا دیگران آسیب برساند.

در این دوره او به راهنمایی و مشورت نیاز دارد، اما نه به صورت دائمی، بلکه گاهی باید به او مشاوره ی صادقانه دهید.

  1. یک اردو یامسافرت مناسب ترتیب دهید.

برای داشتن رابطه ای دوستانه با نوجوانان راه های بسیاری وجود دارد.

یکی از این راه های موثر، در اصول تربیت دموکراتیک برنامه ریزی یک اردوی ۱۰روزه پدر – پسری یا خانوادگی – فرزندی است.

در این صورت حتی اگر رابطه دوستانه ای در میان شما و فرزندتان برقرار باشد، این ارتباط مستحکم تر می شود.

در مورد روابط پدر- پسری ساختن یک قایق و در مورد مادر – دختری دوختن یک پیراهن با همکاری هم می تواند کمک بسیار موثری باشد.

باید به علایق فرزند خود توجه کنید شاید دختر شما قایق سازی دوست دارد و برای او برنامه با استعداد و خواستش تنظیم کنید.

برای رابطه مادر – پسری نیز در دسترس بودن برای گفتگو و درددل کردن می تواند بسیار موثر باشد.

لازم است شما تلاش کنید تا ارتباطی توام با احترام با فرزندتان برقرار کنید به گونه ای که در او احساس رضایت و درک شدن ایجاد شود.

نویسنده: کودک و نوجوان: کودکانه

چگونه کودکی با اعتماد به نفس بالا داشته باشم؟
چگونه کودکی با اعتماد به نفس بالا داشته باشم؟

داشتن کودکی با اعتماد به نفس بالا می تواند با ارزش ترین سرمایه ای باشد که والدین برای کودک شان ایجاد می کنند.

اگر به دنبال آن هستید که فرزندی موفق و جرآت مند پرورش دهید، آگاهی از روش های ایجاد اعتماد به نفس به شما کمک می کند تا بتوانید راحت تر به هدف تان برسید.

با ادامه ی مطلب همراه باشید تا شما را با مهم ترین دانستنی های رشد اعتماد به نفس در کودکان بیشتر آشنا کنیم.

آیا کودکی با اعتماد به نفس بالا دست یافتنی است؟

در اولین قدم باید بدانید که مسئولیت اعتماد به نفس کودک تان با خود اوست و در این مسیر شما می توانید تسهیل گر باشید.

می توان گفت بنای اعتماد به نفس شبیه به ساختمانی است که برای ساخت آن همکاری مجموعه ای از افراد ضروری است و شما تنها یکی از آن مجموعه هستید.

برای رشد اعتماد به نفس از دستورالعمل های زیر استفاده کنید:

1. به فرزندتان مسئولیت بدهید.

هیچ چیز به اندازه مسیولیت دادن به کودکان اعتماد به نفس آن ها را افزایش نمی دهد، پس سعی کنید به فرزند خود مسوولیت های متناسب با سن اش را منتقل کنید.

در چنین شرایطی خواهید دید که خواهید دید که هرگاه او مسوولیت اش را انجام می دهد چه رضایت خاطری پیدا می کند و احساس می کند که در خانواده اش فرد واقعا مهمی است.

به عنوان مثال می توانید از کودک ۳ یا ۴ ساله خود بخواهید جعبه دستمال کاغذی را روی میز ناهارخوری بگذارد و یا از کودک ۷ ساله بخواهید تا لباس ها را پس از خشک شدن تا کند و در قفسه های مربوط به خود قرار دهد.

2. احساس مستقل بودن و توانستن را تقویت کنید.

اگر از آن دسته والدینی هستید که در کوچک ترین موقعیت ها نیز برای فرزندتان تصمیم می گیرید و به او اجازه ی روبه رو شدن با هیچ چالشی را نمی دهید، کودکی ضعیف و فاقد اعتماد به خویشتن خواهید داشت.

به جای این شیوه ی برخورد، سعی کنید این احساس درونی را در او به وجود آورید که خودش باید مشکلاتش را حل کند.

به عنوان مثال از او بپرسید ” برای حل این مساله نظرت چیست و یا چه فکری داری؟ ”

چگونه کودکی با اعتماد به نفس بالا

چگونه کودکی با اعتماد به نفس بالا

3. تلاش کودک را تقویت کنید.

عده ای از والدین با هدف تقویت اعتماد به نفس کودک، ارزش تشویق رااز بین می برند. نیازی نیست هر کار کوچک و بزرگی را دایما تشویق کنید.

به جای تشویق کردن دائمی کودک بابت کارهای ریز و درشتش بهتر است «تلاش» او را تشویق کنید.

جملاتی نظیر تو بهترینی، تو همیشه موفق می شی و… باعث می شود که کودک ارزش خود را در گرو درست و کامل انجام دادن کارها بداند و حتی دچار اعتماد به نفس کاذب شده یا اضطراب و استرس کامل بودن تا ابد رهایش نکند چون گمان می کند اگر این کار را به بهترین نحو ممکن انجام ندهد دیگر ارزشی نزد شما نخواهد داشت.

به جای این جملات می توانید بگویید:

  • «تو همیشه تلاشت رو می کنی»،
  • «اینکه اینقدر تلاش می کنی خیلی برای من ارزشمنده»

با این جمله ها ارزش تلاش کردن را به او می فهمانید نه صرفا برنده شدن و جلو افتادن از بقیه را.

4. به فرزندتان عشق بی قید و شرط دهید.

ممکن است سوال کنید معنی این عبارت چیست؟

حتی ممکن است بدلیل اینکه خودتان چنین موقعیتی را تجربه نکرده اید، اجرای ان را سخت و یا ناممکن بدانید.

در حقیقت، عشق بی قید و شرط مهم ترین کاری است که شما به عنوان والدین می توانند در حق کودکان خود انجام دهید.

بسیاری از والدین با این سوال مواجه اند که ما چه می توانیم بکنیم که به فرزندان مان اعتماد به نفس دهیم، آن ها را قادر به همدلی با دیگران کنیم و کاری کنیم تا جایی که می توانند موفقیت در زندگی را تجربه کند؟

شاید مهم ترین پیامی که یک والد می تواند به کودکش انتقال دهد، این باور است که صرفا حضور او موجب شادی و لذت است .بودن کودک یک هدیه گرانبهاست که نیاز به هیچ شرط دیگری ندارد.

به همین سادگی .

پذیرش بی قید و شرط به این معناست که فرزندشما مجبور نیست چیزی را ثابت کند، کار ویژه ای انجام دهد و یا فردی خاص باشد. بلکه تنها همان گونه که هست برای پدر و مادر ارزشمند است.

5. تشویق صحیح را فراموش نکنید.

هر کودکی نیاز به شکلی از حمایت از جانب عزیزانش دارد که این پیغام را می دهد ” ما به تو ایمان داریم. ما تلاش هایت را می بینیم .ادامه بده”

در حقیقت تشویق یعنی تشخیص دادن پیشرفت و نه فقط پاداش دادن به نتیجه.

پس اگر کودک تان با مسئله ی درسی دست و پنجه نرم می کند، به جای اینکه بگویید

“نه این طوری نیست، بذار برات حلش کنم”،

بگویید ” خیلی داری تلاش می کنی ، تقریبا به جواب رسیدی”

لازم است به این نکته توجه کنید که تشویق و تحسین متفاوت هستند.

به زبان ساده می توان گفت، تحسین پاداش به انجام کار است ، در حالی که تشویق پاداش به فرد است (“تو تونستی ” به جای “من به تو افتخار می کنم”)

تحسین ممکن است به کودک بفهماند که تنها وقتی خوب است که کاری را درست انجام داده باشد. از سوی دیگر تشویق ، به رسمیت شناختن تلاش کودک است.

بنابراین گفتن جمله ی ” خب بهم بگو بازی چطور بود. دیدمت چطور حمله می کردی “مفید تر از گفتن ” تو بهترین بازیکن تیمی ” عمل می کند .

اگر از آن دسته والدینی هستید که دایما تحسین می کنید یعنی منتظر هستید تا فرزندتان در کاری موفق شود و بعد موفقیت او را تحسین کنید لازم است بدانید که این کار اعتماد به نفس او را خدشه دار می کند چراکه همواره با فشاری برای انجام کار و نیاز مداومی به تایید دیگران روبه روست.

بنابراین تحسین را کنار بگذارید و آزادانه او را تشویق کنید؛ این به کودک تان کمک می کند تا با احساس خوبی نسبت به خود رشد کند و از تلاش و کوشش خود لذت ببرد.

برای رشد اعتماد به نفس کودکم چطور برنامه ریزی کنم؟

لازم است به عنوان آخرین نکته بدانید که رشد اعتماد به نفس فرایندی است که از کودکی شروع می شود و تا پایان عمر ادامه دارد.

بنابراین بهتر است قبل از تصمیم به فرزند دار شدن، شیوه ی صحیح را بیاموزید و تمرین کنید و یا در حال حاضر با مشاوران کودک در ارتباط باشید تا بتوانید اشتباهات قبلی خود را راحت تر اصلاح کنید.

نویسنده : سایت کودکانه

  1. تکنیک های افزایش اعتماد به نفس کودکان
  2. بازی های تقویت اعتماد به نفس 3
  3. بازی های تقویت اعتماد به نفس 2
  4. بازی ها: تقویت اعتماد به نفس
  5. 9 راز کودکان معتمد به نفس
  6. نکاتی برای افزایش عزت نفس کودکان
  7. کمک به کودک برای ایجاد احساس خوب و عزت نفس
  8. چگونه عزت نفس فرزند خود را افزایش دهیم؟
بازی و سرگرمی جایگزین بازی موبایلی برای کودکان
بازی و سرگرمی جایگزین بازی موبایلی برای کودکان

در شرایط امروزی جامعه، این فقط بزرگسالان نیستند که تکنولوژی را به بودن در جامعه ترجیح می دهند بلکه کودکان نیز به شکل قابل توجهی به بازی های رایانه ای و سرگرمی های مجازی دنیای موبایل و تبلت روی آورده اند و چه بسا آن را به بازی با هم سن و سالان شان نیز ترجیح می دهند.

ممکن است برای شما به عنوان یک والد، سوالاتی از این قبیل ایجاد شده باشد که ” اگر بازی با موبایل و کامپیوتر نه، پس چه؟ چگونه می توانم کودکم را سرگرم کنم و او را به دنیای واقعی سوق دهم؟

با ادامه ی مطلب همراه باشید تا شما را با اساسی ترین راه های جدا کردن تبلت و موبایل از کودکان و بازی های جایگزین بیشتر آشنا کنیم.

  1. خودتان الگو باشید و به حرف زدن اکتفا نکنید.

تا زمانی که به نصیحت و تشویق کلامی بسنده کنید، کودک تان هرگز استفاده از موبایل و بازی های رایانه ای را محدود نمی کند.

او در طول شبانه روز پدر و مادری را می بیند که دایمادر حال پرسه زدن در فضاهای مجازی هستند و آن را به ارتباطات واقعی ترجیح می دهند.

در چنین شرایطی، طبیعی ترین واکنش همان کاری است که فرزندتان انجام می دهد.

بهتر است توصیه و نصیحت را کنار بگذارید و برای فرزندتان الگوی عملی فعالیت های بدنی، بحث های گروهی و مشارکت های جمعی باشید.

به یاد داشته باشید که کودکان قوی ترین مشاهده گران و ضعیف ترین تفسیر کنندگان هستند.

2. قوانین روشن و واضحی معین کنید.

وضع قوانین روشن و واضح می تواند منجر به محدود شدن زمان استفاده از وسایل الکترونیکی شود. به عنوان مثال قانون خانه ی شما می توادن این باشد که بر سر میز غذا و یا در هنگام مهمانی، هیچ کس تبلت یا موبایلی به همراه نخواهد داشت.

این قانون می تواند زمان های قبل از خواب را نیز شامل شود. به عنوان مثال باری فرزندتان توضیح دهید که قبل از خواب اجازه ی استفاده از موبایل را ندارد چرا که می تواند اختلالات خواب را به همراه داشته باشد.

در صورتی که خودتان در رعایت این قانون با مشکل مواجه اید، بهتر است قبل از بیان آن، خودتان را به اجرای قانون ذکرشده ملزم کنید.

محدودیت زمانی در استفاده از وسایلی مانند تبلت و موبایل نیز یکی دیگر از قوانین مفیدی است که می تواند به شما کمک کند.

 

  1. هدیه های زودتر از موعد، ممنوع

اگر جزء دسته ای از افراد هستید که به فرزند 3 یا 5 ساله تان تبلت هدیه می دهید، باید گفت سیستم تشویق و پاداش در ارتباط شما با فرزندتان نیازمند بازنگری است.

هیچ دلیلی وجود ندارد تا فرزند شما در سنین پایین مجاز به داشتن وسایل الکترونیکی باشد.

در بهترین حالت می تواند وسیله ی شخصیخودتان را در ساعاتی از شبانه روز دراختیار او قرار دهید.

در خصوص هدیه، بهتر است ابزارهای بازی و فعالیت های جسمی و حرکتی را در اولویت اول قرار دهید.

  1. به فرزندتان برای پرکردن اوقات

    تنهایی اش کمک کنید.

لازم است به تک فرزندان بیشتر از سایرین حق وابستگی به تبلت و موبایل رابدهیم.

کاملا طبیعی است که کودک تنها، برای سرگرمی و کسب لذت، به چنین وسایلی روی آورد.

در این شرایط بهتر است دست از جنگیدن با فرزندتان بردارید و برای تغییر شرایط به او کمک کنید.

بازی های دونفره، مهیج و پر تحرک  یکی از بهترین ابزارهای جایگزین است.

با استفاده از آن ها می توانید به سلامت جسمی و روحی فرزندتان کمک کنید و لحظات شادی برای خودتان و او رقم بزنید.

فرزندتان با تجربه ی بازی های شادی آفرین، تمایل زیادی به بازی های کامپیوتری و مجازی نخواهد داشت.

  1. خیال پردازی و خلاقیت را تشویق کنید.

استفاده ی بیش از حد از موبایل و تبلت ارتباط معناداری با کاهش خلاقیت در  کودکان دارد. بهتر است برای پیشگیری از این مساله، تبلت و موبایل را کنار بگذارید و بازی های خلاقانه  را مورد تشویق قرار دهید.

کودکان بیش از هر چیز، عاشق خلاقیت و رویا پردازی هستند و از آنجا که در بستر آنلاین، به خوبی می توانند به این نیاز پاسخ گویند، آن را به ارتباط با شما و همسالان شان ترجیح می دهند.

  1. در مورد

    مضرات موبایل و تبلت گفت و گو کنید.

کودکان نیازمند ان هستند که دلایل وضع محدودیت را بدانند. ان ها در بسیاری از موارد حتی بیشتر از بزرگسالان، محدودیت های معقول را می پذیرند.

می توانید متناسب با سن کودک تان در مورد دلایل ممنوعیت موبایل با او صحبت کنید.

دلایلی مانند ضعف بینایی، کم شدن مهات های ارتباطی، ضعیف شدن عضلات دست، بروز مشکلات عصبی، منزوی شدن،  خطر ابتلا به سرطان، ایجاد اختلالات ذهنی، احتمال ابتلا به تومور مغزی در بزرگسالی، کم تحرکی و چاقی از جمله دلایلی است که می توانید در خصوص آن ها با کودک تان گفت و گو کنید.

آیا پدر و مادی تنبیه کننده هستید؟

استفاده از تنبیه به عنوان ابزاری برای جداکردن تبلت و موبایل از کودکان اشتباه ترین راه حل ممکن است.

حتی اگر کودک تان وابستگی شدیدی به وسایل الکترونیکی دارد و ساعت های زیادی از شبانه روز را با آن ها سپری می کند، ایده ی تنبیه، سرزنش و توبیخ هرگز کارساز نخواهد بود.

لازم است تا شما به عنوان والد بپذیرید که فرزندتان برای ترک این عادت نیازمند زمان و ابزارهای جایگرین است.

بهترین روش می تواند این باشد که با او گفت و گو کنید و با استفاده از روش های جایگزینی مانند بازی و فعالیت، توجه فرزندتان را به روش های مفیدتر گذران اوقات فراغت سوق دهید.

نویسنده : سایت کودکانه

با بیزاری نوجوان از مدرسه رفتن چگونه برخورد کنیم؟
با بیزاری نوجوان از مدرسه رفتن چگونه برخورد کنیم؟

ممکن است شما هم فرزند نوجوانی داشته باشید که از مدرسه گریزان شده است. آیا با مشکلاتی مثل این مواجه اید که او همه ی درس ها را بی فایده و مسخره می داند و یا از بودن در مدرسه لذت نمی برد؟

در چنین شرایطی ممکن است احساس کنید وضعیت خیلی وخیم است و یا افکاری مانند این را با خودنشخوار کنید که فرزندم به جایی نمی رسد، خیلی تنبل شده، خارج از کنترل من است و…

داشتن احساس هایی مثل نگرانی و اضطراب کاملا طبیعی است اما بد نیست بدانید که بی علاقه شدن به درس و مدرسه از بارزترین ویژگی های دوره ی نوجوانی است.

بهتر است آرام باشید و دایل بی علاقگی فرزندتان را دقیق تر بررسی کنید.

همچنین به شدت مراقب باشید تا این مساله از طریق گفتن جملات سرزنش آمیز و یا توام با تهدید و تحقیر، منجر به از بین رفتن و یا تخریب رابطه ی شما و فرزندتان نشود.

نکات زیر می تواند به شما کمک کند تا درک بهتری از وضعیت فعلی به دست آورید.

1. بدانید که فرزندتان با شما سر جنگ ندارد.

فکر اینکه فرزندتان عامدانه درس نمی خواند، تنبلی می کند و در حال مخالفت با شماست فکری کاملا بی پایه و اساس است.
وقتی فرزند شما در سن نوجوانی درس نمی خواند، شرایطی متفاوت با یک کودک را سپری می کند.

او در حال حاضر با تغیرات جسمی و ذهنی زیادی رو به روست و ممکن است دلایل زیادی مثل ترس از امتحان، مشکل در دوست یابی، احساس گیجی، نداشتن هدف و… منجر به درس نخواندن شود.

2. نحوه ی گفت و گو با فرزندتان را بازنگری کنید.

از خودتان بپرسید، آیا غالبا نوجوانم را سرزنش می کنم؟ آیا بیشتر اوقات در مورد مسایل مربوط به مدرسه صحبت می کنم؟ آیا من طوری صحبت می کنم که انگار سرگرمی ها و علایق نوجوانم اتلاف وقت هستند و یا اینکه برای پرت کردن حواسش از کارهای مدرسه خود را به آن ها مشغول می کند؟

آیا نوجوانم را با دوستان، عموزاده ها یا خواهر و برادرهایش مقایسه می کنم؟ آیا تاکید بیش از اندازه بر عملکرد خوب در مدرسه دارم؟ آیا معمولا برای انجام تکالیف مدرسه از خشونت و یا زور استفاده می کنم؟ آیا بدون جویا شدن نظرش، او را در کلاس ها یا برنامه ها ثبت نام می کنم؟

این دلایل می تواند باعث شده باشد تا مشاجرات شدیدی بین شما و فرزندتان ایجاد شود و به مرور احساس بد او در مورد مدرسه را تشدید کند.

3. باید و نباید ها را کنار بگذارید.

اگر از آن جمله والدینی هستید که ساعت های زیادی را به حرف زدن در مرود اهمیت درس و مدرسه اختصاص می دهید و هیچ کس نمی تواند شما را از منبر سخن پایین بکشد، لازم است بدانید که فرزندتان بیش از 2 دقیقه شنوای حرف تان نخواهد بود.

بهتر است خودتان را خسته نکنید و حرف های تان را مختصر تر کنید.

واقعیت آن است که نوجوان تان نیز به خوبی می داند که درس مهم است و اگر درس نخواند احتمالا به جایی نخواهد رسید. پس تکرار مکررات چه فایده ای خواهد داشت؟

بهترین کار این است که سکوت کنید و بشنوید. نگرانی ها، علایق و خواسته های نوجوان تان را گوش کنید و دنیای را از دریچه ی ذهن او ببینید تا احساس کند که کاملا درک شده است.

در چنین حالتی او به صورت خودکار شروع به تغییر رویه زندگی اش می کند . رفتارهای کارآمدتری را در پیش می گیرد.

4. . چه کسی گفته که مدرسه تا این حد مهم است؟

مدرسه مهم است اما مهم تر از ارتباط شما با فرزندتان نیست.
قطعا چیزهای مهم دیگری مانند ارتباط با دوستان، ورزش، موسیقی و فعالیت های مورد علاقه وجود دارند که به گفته ی بسیاری از نوجوانان از دید والدین شان کاملا مخفی است.

دست از صحبت های افراطی در مورد اهمیت مدرسه بردارید و ابعاد دیگر زندگی فرزندتان را نیز ببینید.

در این صورت به مرور نگرش های او در مورد مدرسه نیز متعادل تر می شود و احتمال افزایش رغبت نسبت به درس و مدرسه در او بیشتر می شود.

5. آیا احتمال افسردگی و مشکلات روحی را در نظر گرفته اید؟

بی رغبتی دایم فرزندتان در مورد مدرسه تنها یک دلیل ندارد. این وضعیت می تواند نشانه ای از مساله ی جدی تری مانند افسردگی، حملات وحشت زدگی و اختلالات اضطرابی هم باشد.

در اینجا لازم است وجود این علایم را مورد توجه قرار دهید: احساس خستگی در بیشتر اوقات، ضعف تمرکز، احساس بی ارزش، احساس نفرت، تغییرات اشتها، تحریک پذیری، غم و اندوه پایدار، صدمه به خود، افکار خودکشی، از دست دادن علاقه به سرگرمی، تغییر در عادات خواب، گریه های مکرر، از دست دادن دوستان و خانواده و فقدان انگیزه.

اگر نوجوان شما چندین مورد از این علائم را نشان دهد، لازم است در جست و جوی کمک صحیح از یک مشاور یا روانشناس باشید.

6. آیا مهارت های مطالعه ی فرزندتان قوی است؟

بسیاری از این نوجوانان یاد نگرفته اند که چگونه به نحو موثری اولویت بندی، برنامه ریزی، سازماندهی، مدیریت زمان و مطالعه داشته باشند.
اگر موارد ذکر شده، نوجوان شما را توصیف می کند، تشویقش کنید اما تلاش نکنید تا او را مجبور به یادگیری مهارت های ذکر شده کنید.

برای یادگیری، او می تواند منابع مرتبط را بررسی کند و در برنامه های آموزشی ثبت نام کند و زمانی که
دانش آموزان مهارت های سازمانی و تحصیلی خود را رشد دهند، از مدرسه لذت بیشتری خواهند برد.

7. پیشرفت فرزندتان را ببینید و تشویق کنید.

بسیاری از نوجوانان معتقدند که والدین شان بی نظمی، تنبلی و بی رغبتی آن ها را می بینند اما تلاش و کوشش شان را نه.
آن ها به نحو قابل توجهی دلسرد و نیازمند توجه هستند.

از همین امروز تصمیم بگیرید تا به جای تمرکز بر نمرات نوجوان تان بر تلاشش تاکید کنید.

هر گاه رفتار مثبتی در او مشاهده کردید آن را تحسین کنید. این عمل ساده، برای او معنای زیادی خواهد داشت و به او یادآوری خواهد کرد که تلاش او در طول این سفر، مستحق دریافت جایزه است نه صرف رسیدن به مقصد.

از این طریق می توانید انگیزه ی فرزندتان برای حرکت و فعالیت را بیشتر و بیشتر کنید.

8. آیا محیط خانه ی تان حمایت کننده و مثبت است؟

در خانه ای که فرزند نوجوان به خاطر ویژگی هایش دایما مورد تحقیر، توهین و یا سرزنش قرار می گیرد کاملا طبیعی است که به اتاقش پناه ببرد و ارتباطش را با محیط سرزنشگر اطرافش کمتر کند.

تنها نتیجه ی محیط ناامن خانواده این خواهد بود که فرزندتان در مورد مسایل مدرسه با هیچ کس گفت و گویی نخواهد داشت و برای مقابله با مسایلش تنهاتر می شود.

بنابراین تلاش خود را نشان دهید تا محیطی مملو از قدردانی، احترام و مهربانی در خانه ایجاد کنید. فراموش نکنید که هر عضو خانواده همواره باید پذیرش بی قید و شرط دریافت کند و در این صورت است که می توان گفت محیط زندگی شما امن و حمایتگر است.

با کودک حسود چگونه رفتار کنم؟ دلایل حسادت کودکان و درمان آن
با کودک حسود چگونه رفتار کنم؟ دلایل حسادت کودکان و درمان آن

ممکن است شما نیز کودک حسود داشته باشید که در موقعیت های خاصی، رفتارهای حسادت آمیز نشان می دهد و باعث تعجب تان می شود.

با کمی دقت در خواهید یافت که موقعیت های خاصی مانند رقابت، مقایسه با هم سن و سالان و یا فرق گذاشتن بین بچه ها، آتش حسادت را شعله ور تر می کند و باعث می شود تا فرزندتان نه تنها در هیچ کاری با شما همکاری نکند، بلکه دچار احساس خشم، عصبانیت و کینه نیز شود.

شاید برای تان عجیب باشد که یک مقایسه ی به ظاهر کوچک چگونه می تواند تا این حد برانگیزاننده باشد اما در حقیقت، قرار گرفتن در موقعیت های تبعیض، مقایسه و یا رقابت؛ این احساس را به همراه می آورد که ” من از دیگران کمتر هستم ” و باعث شکل گیری حد زیاید از ترس درونی می شود.

کودک ترسیده، تلاش می کند تا با بروز رفتارهای حسادت آمیز از خود دفاع کند و توانایی اش در دفاع از حقوق خود را به نمایش بگذارد و حقوق خود را پس بگیرد.

متاسفانه این رفتارها در دراز مدت می تواند منجر به تنها ماندن کودک و یا کناره گرفتن دیگران از او نیز شود که مهارت های اجتماعی را به طور قابل توجهی تحت تاثیر قرار می دهد.

حسادت در کدام سنین طبیعی است؟

از نظر روانشناسی، معمولا حسادت در حدود یک و نیم سالگی شکل می گیرد و در فاصله ی 2 تا چهار سالگی بیشتر می شود.

این بین اگر فرزند تازه ای متولد شود، ممکن است کودک به رفتارهای نابه هنجار دیگری مانند افسردگی، بدغذایی، اضطراب و یا شب ادرار متوسل شود تا از این طریق اعتراض خود به شرایط را بیان کند.

به عبارت دیگر لازم است بدانید که این رفتارها بیش از آنکه یک اختلال باشند، روشیبرای ابراز وجود هستند که فرزندتان از آن استفاده می کند.

با کودک حسودم چگونه رفتار کنم؟

بسیاری از والدین به دلیل عدم آگاهی از سار و کارهای روانی درونی در خصوص حسادت، تلاش می کنند تا از طریق تنبیه، فشار، اجبار و یا روش هایی مانند سرزنش کردن، مانع از حسادت ورزی کودک شوند.

این در حالی است که چنین روش هایی می تواند احساس عدم درک شدگی را بیشتر کرده و کودک را برای کنارگذاشتن حسادت، لجبازتر کند.
استفاده از راهکارهای زیر می تواند به شما کمک کند تا این وضعیت را به خوبی مدیریت کنید:

1. با فرزندتان صحبت کنید و به او بگویید که برای تان مهم و دوست داشتنی است.

در طی این گفت و گو او را متوجه کنید که توجه تان به کودکان دیگر به خاطر ناتوانی و کوچک بودن شان است و ربطی به مساله ی دوست داشتن ندارد.
سعی کنید در عین حال جانب اعتدال را نیز رعایت کنید و از توجه افراطی به فرزند پرهیز کنید.

2. به فرزندتان محبت کنید.

محبت کردن به فرزندتان بهوژه در اوقاتی که تنها هستید، به او احساس دوست داشتن را منتقل می کنید. او را نوازش کنید و در آغوش بگیرید.

3. به فرزندتان قدرت دهید.

از طریق واگذار کردن کارهای کودک کوچک تر به فرزند حسودتان می توانید در او احساس کنترل، قدرت و توانمندی ایجاد کنید.
به عنوان مثال غذا دادن و یا لباس پوشیدن را به او واگذار کنید.

4. از فرزندتان تعریف کنید.

ممکن است فرزند حسودتان تمایل داشته باشد تا به کارهای او نیز رسیدگی ویژه ای کنید. بنابراین بر این نکته تاکید کنید که تو قوی و شجاع هستی و می توانی کارهای خودت را به خوبی انجام دهی.

بیان دیگر ویژگی های مثبت فرزندتان نیز باعث می شود تا در او احساس دیده شدن ایجاد شود و رفتارهای حسادت آمیز کمتری را بروز دهد.
بهتر است بر ویژگی هایی تاکید کنید که مختص فرزندتان است و توجه ی ویژه ی شما به او را نشان می دهد.

5. اعتماد به نفس را تقویت کنید.

راهکار ارایه شده در مورد قبل، به فرزندتان کمک می کند تا احساس بهتری در مورد خود داشته باشد و خود را ارزشمند بداند.

برای رشد اعتماد به نفس، کارهایی را به فرزندتان محول کنید که از عهده ی آن ها بر می آید. بر توانمندی های فرزندتان تاکید کنید و احساس کافی بودن را در او پرورش دهید.

 

6. به کودک اجازه دهید تا احساس حسادت یا خشم اش را بیان کند.

ماندن با احساسات منفی مانند حسادت و خشم به صلاح کودک نیست. برای تغییر این وضعیت، به کودک اجازه دهید تا احساسات واقعی اش در مورد کودک دیگر را بیان کند.

می توانید ابزاری جایگزین مانند یک عروسک را در اختیار او قرار دهید تا احساس خشم اش را از طریق ضربه زدن به آن تخلیه کند.

نقاشی کردن نیز می تواند روش مفید دیگری برای بیان احساسات باشد.

در صورتی که حسادت در فرزندتان منجر به رفتارهای دیگری مانند شب ادراری، ناخن جویدن و یا اضطراب و افسردگی شده است، می توانید با مراجعه به بازی درمانگر، نسبت به درمان این وضعیت اقدام کنید.

نویسنده : سایت کودکانه

با کودک حواس پرت و فراموش کار چگونه برخورد کنیم؟
با کودک حواس پرت و فراموش کار چگونه برخورد کنیم؟

حواس پرتی کودک و فراموش کاری کودک گاه به گاه امری طبیعی است که ممکن است برای هر کسی پیش بیاید اما اگر فرزندتان دایما وسیله ای را فراموش کند، کتابش را در خانه جا بگذارد و یا با تلفن های مکرر از جانب مدرسه، از شما درخواست کند تا وسایلش را به مدرسه ببرید چه؟

اگر فرزندی دارید که سال های اولیه ی ورود به مدرسه را پشت سر می گذارد، ممکن است این مساله بیشتر نیز باشد و شما را خسته و کلافه کند.

علاوه بر این، فراموش کاری کودکان، برای والدین هزینه های زیاد دیگری نیز دارد و غالبا بسیار گران تمام می شود. ممکن است مجبور شوید در یک روز کاری شلوغ، مرخصی بگیرید تا کفش ورزشی فرزندتان را به او برسانید و بسیاری نمونه های دیگر.

به عنوان اولین گام لازم است بدانید که به خاطر آوردن و برنامه ریزی کردن، مهارت هایی هستند که نیازمند پرورش اند.

در ادامه با نکاتی آشنا خواهید شد تا از فراموش کاری های بعدی جلوگیری کنید.

آیا فراموش کاری کودکان طبیعی است؟

فراموش کاری و حواس پرتی مداوم و افراطی می تواند نشانه ای از اختلال نقص توجه باشد.

بنابراین در صورتی که فرزندتان الگوی مداومی از فراموش کردن و یا بی توجهی نشان می دهد، لازم است تا با یک مشاور حوزه ی نقص توجه در ارتباط باشید.

استرس و اضطراب نیز می توانند از علایم تشدید کننده ی حواس پرتی در کودکان باشند.

در صورتی که فرزندتان با مسایل آزاردهنده ای در خانه و یا مدرسه درگیر باشد، ممکن است آن را در غالب حواس پرتی بروز دهد.

در موارد دیگر، فراموش کاری کودک می تواند صرفا نشانه ای از فراموش کاری باشد که از طریق آموزش و نکات زیر قابل حل است.

 

 

1.یک الگوی سازنده و برنامه ای عملیاتی ترتیب دهید که روند استقلال و مسئولیت‌پذیری را پرورش دهد.

در صورتی که خدو شما فردی فراموشکار و بی برنامه باشید، فرزندتان برنامه ریزی و تمرکز حواس را از چه منبعی یاد خواهد گرفت؟

اولین گام برای پیشگیری از فراموش کاری کودکان آن است که خودتان الگویی سازنده باشید.

فرزندتان نیازمند آن است که روال برنامه ریزی روزانه ی شما را ببیند تا ضرورت آن را بهتر درک کند.

علاوه برآن، لازم است تا برنامه ای عملیاتی ترتیب دهید تا مسئولیت پذیری افزایش یابد.

به عنوان مثال بجای آنکه هر شب از فرزندتان بپرسید ” کتابت را برداشتی، دفترت چی ؟ و…” به او کمک کنید تا هر شب، قبل از خواب، لیستی از وسایل ضروری روز بعد تهیه کند و در کنار آن ها علامت تیک بزند.

به مرور کودک تان نه تنها فراموش کاری نمی کند بلکه مسئولیت شخصی خود در قبال امور روزانه اش را نیز خواهد پذیرفت.

  1. به کودک حواس پرت جای مشخصی برای نگهداری اشیائش بدهید.

اطمینان حاصل کنید که کودک جالباسی اختصاصی و جای به‌خصوص برای اسباب‌بازی‌ها و کتاب‌هایش دارد.

می توانید به این جاهای اختصاصی برچسب بزنید و از همان ابتدا از آن‌ها به ‌طور مداوم استفاده کنید.

کودک از شما تقلید خواهد کرد و درنتیجه، مهارت‌های سازمان‌دهی‌اش رشد خواهند کرد.

  1. تشویق کردن را فراموش نکنید.

وقتی که کودک حواس پرت به دنبال چیزی می‌گردد و آن را در جای مخصوصش پیدا می‌کند، او را برای قرار دادن شیء در جای مناسب تشویق کنید.

برای افزایش اثربخشی، می توانید هنگامی‌که فرزندتان لباسش را به جالباسی آویزان می‌کند و یا یک اسباب‌بازی را در جای خودش قرار می‌دهد، نکاتی را دربارۀ بازدهی کارش و اینکه دفعۀ بعد چقدر راحتتر به اسباب بازی اش دسترسی خواهد داشت ذکر کنید.

  1. اجازه دهید تا فرزندتان پیامدهای طبیعی فراموش کردن را تجربه کند.

درست است که جاگذاشتن برخی وسایل می تواند برای شما هم ناراحت کننده باشد اما بخاطر داشته باشید که مسئولیت فراموشی وسایل کودک تان به عهده ی خودش است.

اگر دایما این مسئولیت را بپذیرید که وسایل فراموش شده را به او برسانید، احتمالا دلیلی برای برنامه ریزی نمی بیند و به روال قبلی اش ادامه می دهد.

در مواردی، از انجام این کار جلوگیری کنید و سپس با فرزندتان گفت و گو کنید تا روشی برای جلوگیری از فراموشی های مکرر را بیاموزد.

  1. برای درمان کودک حواس پرت از مشاور کمک بگیرید.

در صورتی که علی رغم استفاده از روش های ذکر شده، فراموش کاری کودک همچنان ادامه دارد بهتر است از یک مشاور کمک بگیرید تا سایر دلایل احتمالی مورد بررسی قرار گیرد.

در نظر داشته باشید که فراموش کاری نیز مانند بسیاری از مشکلات رفتاری دیگر، یک مساله ی نیازمند حل و فصل است و سرزنش، تحقیر و یا توبیخ فرزندتان آن را برطرف نخواهد کرد.

نویسنده : سایت کودکانه

با کودک پرخور چگونه برخورد کنم؟
با کودک پرخور چگونه برخورد کنم؟

پرخوری مشکل نسبتا شایعی در میان کودکان است که غالبا مسایلی مانند اضافه وزن، چاقی، کم تحرکی و نگرانی والدین را نیز به دنبال دارد.

ممکن است شما به عنوان والدین از روش های مختلف تشویق و تنبیه برای کنترل عادات غذایی فرزندتان استفاده کرده باشید.

در این مطلب قصد داریم تا شما را با مهم ترین راهکارهای روانشناختی کنترل وزن در کودکان بیشتر آشنا کنیم.

لازم به ذکر است که منظور از کودک پرخور، فردی است که دایما در حال غذا خوردن است، از خوردن سیر نمی شود  و اضافه وزن دارد. کودک پرخور، در صورت کوچک ترین تاخیر در رسیدن به غذا ناآرام می شود و ممکن است در انجام هیچ کاری همکاری نشان ندهد.

آیا پرخوری به خودی خود مشکل است؟

به منظور حل مساله ی پرخوری، در ابتدا باید به این سوال پاسخ هدید که آیا پرخوری به خودی خود مشکل است یا نشان دهنده ی وجود مشکلات دیگر است؟

بررسی های روانشناختی نشان می دهد که پرخوری بیش از آنکه یک مشکل باشد، نشانه و علامتی از وجود مشکلات جسمی و روانی دیگر به حساب می آید.

بنابراین لازم است تا قبل از تصمیم به حل مساله، موارد زیر را به دقت بررسی کنید:

  1. آیا فرزندتان مساله ی جسمی قابل بررسی ای مانند مشکلات تیروئیدی دارد؟ در صورتی که مطمین نیستید، در گام اول، یک پزشک متخصص را ملاقات کنید.
  2. آیا فرزندتان دایما تحت استرس، اضطراب و یا هیجانات متفاوت است؟

قرار داشتن در معرض استرس های زیاد می تواند باعث شود تا کودک تان از خوردن به عنوان یک مکانیزم دفاعی در برابر استرس استفاده کند که در دراز مدت اورا با مشکل مواجه می کند.

  1. آیا جو خانوادگی تان متشنج و بیمار است؟

خانواده های پر دردسر، مشکل دار و آشفته، از طریق نابسامانی خود، کودکان را مستعد پرخور می کنند.

یک شکم سیری ناپذیر می تواند نشانه ای از آشفتگی و مشکلات خانوادگی نیز باشد که نیازمند حل و فصل هستند.

چگونه پرخوری کودکان را درمان کنیم؟

  1. درمان پرخوری، بیش از عصبانیت و سرزنش فرزندتان، نیازمند کشف دلایل زیربنایی است.

بهتر است این بار که پرخوری دختر یا پسر کوچک ‌تان کفر شما را درآورد، به‌جای عصبانی شدن و فریاد زدن یا محروم کردن او، به الگوی غذاخوردن او توجه کنید.

به عنوان مثال دقت کنید که  آیا کودک از روی عادت، تقلید یا بی‌حوصلگی سر یخچال می‌رود و کابینت‌ها را برای پیدا کردن یک خوراکی خوشمزه زیر و رو می‌کند یا با این روش می‌خواهد توجه شما را جلب کند؟

آیا فعالیتش زیاد است و بیشتر گرسنه می‌شود ؟ آیا اشتهای سیری‌ناپذیرش با مجموعه‌ای از علائم جسمانی دیگر از جمله اختلالات خواب نیز همراه شده؟ پیدا کردن علت دقیق پرخوری اولین قدم برای درمان است.

  1. نقش خودتان در پرخوری کودک را مشخص کنید.

قبل از هر چیز، لازم است تا متناسب با سن، جنس و میزان فعالیت بدنی فرزندتان، میزان انرژِی و مواد مغذی مورد نیاز او را پیش بینی کنید.

به دلیل اینکه سرعت رشد در سنین مختلف برای دخترها و پسرها متفاوت است، در نظر گرفتن شرایط سنی بسیار اهمیت دارد. . در غیر این صورت ممکن است ما بزرگترها  با دیکته کردن یک برنامه غذایی خاص و پرحجم در زمانی که رشد فرزندمان به‌طور طبیعی کند شده، زمینه پرخوری او را فراهم می‌کنیم.

  1. فعالیت های مورد علاقه ی فرزندتان را کشف کنید.

پرخوری کودک در بعضی موارد می تواند نشانه ی بی‌حوصلگی و بیکاری باشد. در واقع او برای اینکه خودش را سرگرم کند به یک پاکت چیپس پناه می‌برد، یک شیرینی از سر میز بر می‌دارد یا با یک قاشق به جان بستنی‌‌های داخل فریزر می‌افتد تا با جویدن این خوراکی‌ها چند دقیقه‌ای سرگرم شود.

بهتر است راهی برای مشغول نگه‌داشتن منطقی و هدفمند دست و فکر دختر یا پسر کوچک‌تان پیدا کنید، تا عادت پرخوری را کنار بگذارد. می توانیدلیستی از بازی ها و سرگرمی های مرود علاقه ی او بنویسید و بعد از غذا خوردن، انجام آن ها را پیشنهاد کنید.

کودکان  به مرور متوجه می شود که برای سرگرم شدن، روش های دیگری نیز وجود دارد.

  1. قوانینی برای غذاخوردن وضع کنید.

در خانه ای که قوانینی برای صرف غذا وجود ندارد و یا فرزندان می توانند به راحتی سرشان را در یخچال فرو ببرند و حجم زیادی خوراکی بخورند، اضافه وزن کاملا قابل پیش بینی است.

غذا خوردن را صرفا به آشپزخانه و بر سر میز ناهارخوری، محدود کنید و به فرزندتان یاد دهید که اتاق، جلوی تلوزیون و یا راهرو محل مناسبی برای غذا خوردن نیست و هر چیز، جا و مکان مخصوص به خود را دارد.

  1. رفتارهای مبنی بر پرخوری را تشویق نکنید.

اگر فرزند نحیف و لاغری دارید که به سختی غذ امی خورد و مشکل کمبود وزن دارد می توانید از طریق توجه کردن به غذا خوردنش، او را تشویق کنید. به عنوان مثال بگویید “آفرین که همه ی غذاتو خوردی”.

ولی انجام این کار در مورد کودک چاق، به هیچ وجه توصیه نمی شود.

در مورد این دسته از کودکان، تلاش کند تا کارهای روزانه او از قبیل نقاشی‌‌هایی که می‌کشد، لباس‌هایی که انتخاب می‌کند یا کمک کوچکی که به دیگران می‌کند را نیز از نظر دور ندارید و رفتارهای غذا خوردن را تشویق نکنید.

اشتباهات زیر را کنار بگذارید

  1. کودک را به حال خود رها کردن

ممکن است احساس کنید به قدری در برابر کودکان ناتوان هستید که راهی جز رها کردن او به حال خود ندارید.

ین رویه را تغییر دهید و محدودیت هایی را اعمال کنید. به عنوان مثال وقتی فرزند شما می‌خواهد بعد از خوردن یک ناهار مفصل و یک ظرف دسر، چندتا شکلات هم بخورد، به معنای آن نیست که او به غذای بیشتری «نیاز» دارد. پس جلوی او بایستید و بگویید نمی تواند شکلات بخورد.

مراقب باشید تا  از بمباران احساسی و دادن احساس گناه جدا خودداری کنید. چرا که نتیجه ی برعکس می دهد و ممکن است فرزندتان برای رهایی از احساس خوب نبودن، به غذا خوردن بیشتر نیز پناه ببرد تا آرام شود.

  1. خوراکی دادن به کودک برای رفع ناراحتی ها

اگر کودک تان از چیزی ناراحت است، لازم است تا نسبت به حل مساله اش اقدام کند. دعوت کودک به اینکه بیا و چیزی بخور، منجر به نتیجه گیری اشتباه می شود و پرخوری را تقویت می کند.

  1. مسخره کردن کودک در جمع

این روش هیچ نتیجه ای جز احساس خشم، ناراحتی و مخدوش شدن اعتماد به نفس فرزندتان ندارد. اگر به دنبال راه حلی برای پرخوری هستید، بهتر است مسخره کردن کودک را کنار بگذارید و از طریق تغییرات رفتاری مناسب تر، روند غذا خوردن فرزندتان را به درستی مدیریت کنید.

  1. آیا از خوراکی به عنوان جایزه استفاده می کنید؟

اگر از آن دسته والدینی هستید که دایما با وعده ی خوراکی های مختلف، فرزندتان را ترغیب به انجام کار می کنید، کاملا طبیعی است که کودکی پرخور داشته باشید.

عادت دادن کودکان به خوراکی به عنوان جایزه به ویژه در سن پایین تر از 5 سال، به راحتی تبدیل به عادت می شود و تغییر دادن آن کاملا سخت است.

فرقی نمی کند که شما از خوراکی های مفید به عنوان جایزه استفاده می کنید و یا خوراکی های مضر.

لازم است شیوه ی رفتاری تان را تغییر دهید و به کودک تان بفهمانید که خوراکی برای وقتی است که بدن مان نیازمند انرژی است.

در سایر مواقع، دلیلی برای خوردن وجود ندارد.

اگرقصد جایزه دادن به کودک را دارید، می توانید از روش های دیگر (غیر خوراکی) استفاده کنید.

نویسنده : کودک و نوجوان